کتاب نگاهی به توانبخشی شناختی با تمرکز بر اختلال نقص توجه – بیش فعالی

کتاب نگاهی به توانبخشی شناختی با تمرکز بر اختلال نقص توجه - بیش فعالی نوشتۀ مسعود علیزاده و زینب اکبری است. این کتاب را انتشارات پادینا منتشر کرده است. کتاب نگاهی به توانبخشی شناختی با تمرکز بر اختلال نقص توجه - بیش فعالی انواع روش‌های درمان اختلالات شناختی را بررسی می‌کند و به کارایی افراد دارای مشکل می‌پردازد.

درباره کتاب نگاهی به توانبخشی شناختی با تمرکز بر اختلال نقص توجه - بیش فعالی

توانبخشی شناختی به مدت طولانی ذهن عصب‌شناسان و متخصصین را به خود مشغول کرده است. در طی جنگ جهانی اول و دوم، دانشمندان برجسته‌ای مثل «گلدشتاین»، «لوریا»، «زانگ ویل» برنامه‌های درمانی را برای سربازانی که ضایعۀ مغزی داشتند ایجاد کردند. یک مجموعه از تمرین‌های اختصاصی برای ترمیم مهارت‌های شناختی طراحی کردند.

در حال حاضر، درمانگران عمدتاً از یکی از رویکردها برای توان‌بخشی‌های شناختی بعد از ضایعۀ مغزی استفاده می‌کنند. یک رویکرد درمانی کوشش می‌کند که مستقیماً کارکرد شناختی آسیب‌دیده را دوباره آموزش دهد. تمرین بر روی تکالیف انتخاب شده باعث بهبود مدارهای نورونی آسیب‌دیده می‌شود. درمان شامل تمرین‌های مکرر یک سری از تکالیفی است که نیازمند سطوح متفاوت توجه است. فرض بر این است که فعال‌کردن مکرر و تحریک مداوم سیستم‌های توجه باعث تغییر در ظرفیت شناختی می‌شود که این خود به نظر نشان‌دهنده تغییرات زیربنایی در فعالیت نورونی است.

خواندن کتاب نگاهی به توانبخشی شناختی با تمرکز بر اختلال نقص توجه - بیش فعالی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

روان‌شناسان، عصب‌شناسان یا نورولوژیست‌ها می‌توانند از مخاطبان این کتاب باشند.

بخشی از کتاب نگاهی به توانبخشی شناختی با تمرکز بر اختلال نقص توجه - بیش فعالی

«مکانیزم زیر بنایی شکل‌پذیری

اصلاح اتصال سیناپسی

شواهد مشخصی وجود دارد که یادگیری و تجربۀ تغییرات فیزیکی در مغز بزرگسالان بر جای می‌گذارد. مکانیزم‌های نورونی که در یادگیری به هنجار فعال می‌شود در افراد دچار آسیب مغزی هم فعال می‌شوند. بیشتر این شواهد برای مکانیزم‌های نورونی از مطالعات حیوانی به‌دست‌آمده است، زیرا جستجوی میکروسکوپی ساختارهای مغز انسان زنده امکان‌پذیر نیست. مطالعات حیوانی تغییرات نورولوژیکی مثل روییدن دندریت‌ها در کرتکس پس از ضایعه به نواحی مختلف و در ارتباط با شکل‌های مختلف پیش‌وپس از ضایعه. اصلاح فعالیت سیناپسی از طریق شاخه دادن دندریتی و به میزان کمتر، رستن اکسونی یک فرایند جاری است که در همۀ بزرگسالان بر یک اساس مداوم وجود دارد. یک نورونی که درون‌داد را از یک نورون آسیب‌دیده ازدست‌داده است، می‌تواند دندریت‌ها یا رشته‌های جدیدی را شکل دهد که اطلاعات را از یک نورون دیگر در همان جریان دورتر دریافت می‌کنند. این ترمیم سیناپسی هم برای فرایندها بهبودی و هم برای یادگیری به هنجار مفید است. مهم‌تر اینکه، آن مستقیما مربوط و وابسته به تجربه است. بدون درون‌دادهایی که سیستم را برمی‌انگیزد، این اتصالات و ارتباطات جدید شکل نمی‌گیرد. نکتۀ تلویحی مهم برای توانبخشی این است که تغییرات و دگرگونی در تجربۀ یک شخص آسیب‌دیده، نوع و درجه درون‌داد به جریان معیوب را متأثر می‌سازد و این خود باعث بهبودی می‌شود. خب فرض می‌کند که تقویت ارتباطات سیناپسی رخ می‌دهند اگر نورون‌های پیش‌وپس سیناپسی در یک‌زمان تحریک شوند. این فعال‌سازی هم‌زمان می‌تواند رخ دهد. این اصل به‌عنوان ” سلول‌ها به همدیگر شلیک می‌کند” نام‌گذاری شده است. این شلیک البته بستگی به زیست‌پذیری اساسی نورون‌ها دارد و ممکن است مکانیزمی باشد که به طور مؤثری در موارد آسیب مغزی کاربرد دارد. مطالعات اخیر نشان می‌دهند که ترمیم مغزی به نظری می‌رسد یک ویژگی سیناپسی باشد.»