کتاب کاش زودتر می دانستم!

کتاب کاش زودتر می دانستم! نوشته‌ٔ الهام شادمانی است و سبزان آن را منتشر کرده است. این کتاب نگاهی آگاهانه و علمی به زندگی‌ نویسنده از تولد تا چهل‌سالگی‌اش دارد.

درباره کتاب کاش زودتر می دانستم!

آنگاه که کلمات بر زبان جاری می‌شوند، رنگ می‌بازند، اما وقتی بر دل کاغذ می‌نشینند، حقشان به‌درستی ادا می‌شود.

آنچه بر دل این کاغذ نشسته است زندگی آزمودۀ نویسنده، الهام شادمانی است که ارزش پرداخت بهای سنگینش را وقتی دارد که بتواند نقطۀ روشنی در زندگی خوانندگانش شود.

او در این کتاب با کنکاش در کودکی و نوجوانی زندگی‌اش و نشان‌دادن تأثیر اتفاقات کوچک و بزرگ آن دوران بر تصمیمات و رفتارهای بزرگسالی‌اش، سعی بر آن داشته‌ که آموزه‌های علوم انسان‌شناسی را در قالب سرگذشت زندگی‌اش، برای خوانندگان ملموس‌تر و کاربردی‌تر کند.

خواندن کتاب کاش زودتر می دانستم! را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران کتاب‌های موفقیت و خودیاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کاش زودتر می دانستم!

«پاییز بود و حدود سه سال از شراکت عاطفی من با آرش می‌گذشت. تازه پا به هفت‌سالگی گذاشته بودم که برادر دومم به دنیا آمد. این بار، برخلاف قبل، با آغوشی باز پذیرای نوزاد جدید در خانواده شدم. همین‌که تصور می‌کردم می‌توانم برای برادرانم بزرگ‌تری کنم، به من احساس آرامشی همراه با قدرت می‌داد. آنچه با تولد آرش در وجودم خودش را به شکل حسادت نشان داده بود، در واقع، توجه‌طلبی زیادی بود که این بار، آن را در پوستهٔ جدیدی به نمایش می‌گذاشتم.

با آمدن اشکان، انگار که من به‌یک‌باره بزرگ‌تر شده باشم، رفتارهای متفاوتی را در پیش گرفته بودم. دختر کوچولویی که هر تلاشی می‌کرد تا بزرگ‌تر بودنش را به رسمیت بشمارند. حتی برای خندیدن‌هایش هم حد و اندازه گذاشته بود. باور کنید که پوشیدن لباس‌هایی که سنم را بیشتر از واقعیتش نشان می‌داد، برایم به‌شدت لذت‌بخش بود. هم‌نشینی با آدم‌بزرگ‌ها را، بر نشاطی که در بازی با همسالانم نصیبم می‌شد، ترجیح می‌دادم. علاقهٔ زیادم به معلم‌بازی بی‌ربط به پیدا کردن فرصتی برای به رخ کشیدن قدرتم به دانش‌آموزانم نبود. در آن دوران که بازار مقایسه کردن بچه‌ها با یکدیگر بسیار داغ بود، آنهایی که شیطنت کمتر و رفتارهای بزرگ‌منشانهٔ بیشتری داشتند، مورد تأیید و تحسین بیشتری از سوی بزرگ‌ترها قرار می‌گرفتند و این برایشان امتیاز ویژه‌ای به حساب می‌آمد و درست به همین دلیل هم بود که من از انتخاب رفتارهایم راضی بودم.

خوشبختانه، امروزه دسترسی بیشتر به اطلاعات در حوزهٔ فرزندپروری موجب شده تا اغلب خانواده‌ها بازی‌ها و شیطنت‌های کودکانه را بخش جدایی‌ناپذیری از مراحل رشد تلقی کرده و از آن استقبال بیشتری کنند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند افرادی که کودک سرکوب‌شده‌ای در درونشان دارند، در بزرگسالی بیشتر از دیگران درگیر هیجانات زودگذر می‌شوند و گاهی تصمیمات غیرمنطقی آنها در نظر دیگران عجیب می‌آید و تکرار این رفتار می‌تواند به‌تدریج از مقبولیت اجتماعی‌شان بکاهد.»