کتاب زنبور شاه

«زنبور شاه» نوشته مرتضی حقیقت(-۱۳۲۳)، نویسنده معاصر ایرانی است. این کتاب روایتی داستانی دارد از دوران قاجار و ساختار اجتماعی و سیاسی حاکم بر آن. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: قبله‌ی عالم، سلطان صاحبقران، قدر قدرت بر آن بود که در تهران، در مرکز کشور ایران، پنجاهمین سال قمری سلطنتش را به پایان برساند و آن را جشن بگیرد. اما پنجاهمین سال سلطنت ظل‌اله مصادف بود با سال ۱۳۱۳ هجری قمری و چون در این عدد چهار رقمی دوبار سیزده آمده بود و قبله‌ی عالم به طالع، رمل و اصطرلاب و فال و نحوست اعتقادی عمیق داشت، از برملا کردن جشنی که در پیش داشت خودداری می‌کرد. سال، سال ۱۸۹۶ میلادی بود، دنیا به اواخر قرن نوزده می‌رسید، در اروپا و آمریکای شمالی شرکت‌های بزرگ صنعتی، شبکه‌های راه آهن، برق سراسری جای چلنگرها، دباغی‌ها، عصاری‌ها، فانوس‌ها و گردسوزها و چراغ‌موشی‌ها و شمع‌ها، اسب و الاغ و استر و گاری و درشکه را گرفته بودند. دم دمای یک صبح اواخر فروردین، دو هفته پیش از آن‌که قبله‌ی عالم با ضرب گلوله‌ی میرزا رضا کرمانی به قتل برسد، ظل‌اله از رؤیا ـ کابوس غم‌انگیزی از خواب می‌پرد. در آن صبح سحرگاه از اتاق‌های متعدد اندرون صدای خرناس زنان جوان و تمآرزویی، که باید ماه‌ها و حتی سال‌ها منتظر می‌ماندند تا احیاناً دست مبارک شاهنشاه به زانوانشان برسد، همراه با جیک جیک گنجشک‌ها و هوهوی کفترهای یاهو در میان شاخ و برگ درخت‌ها در هم آمیخته بود. اعلی‌حضرت خواب دیده بود که برای بار چهارم از راه روسیه به اروپا می‌رود، خواب دیده بود که جوان خوش‌سیما و بذله‌گویی او را در این سفر همراهی می‌کند و فی‌البداهه آنچه این اروپایی‌های زاغ چشم و موطلایی بلغور می‌کنند، برای ولی‌نعمتش به فارسی برمی‌گرداند و دیده بود که ناگهان آن جوان تبدیل به یک پسر بچه‌ی دوازده ساله شده بود و دیده بود که مردی با سبیل‌های از بنا گوش دررفته به آن بچه‌ی زبان بسته کشیده می‌زند.