کتاب باقی قضایای تاریخ موسیقی

«باقی قضایای تاریخ موسیقی» نوشته دیوید دبلیو. باربِر(-۱۹۵۸)، دنباله‌ی کتاب تاریخ موسیقی آن‌گونه که باید آموخته شود است. در بریده‌ای از کتاب می‌خوانیم: موسیقی پیش از آنکه کسی توجهی به نگارش آن داشته باشد هزاران سال وجود داشته است. پیش از دوران نگارش، موسیقی از طریق انتقال از نسلی به نسل دیگر به حیات خود ادامه می‌داد ــ از پدر به پسر، از مادر به دختر، از برادر زن به نوه‌ی عمو ــ به‌عنوان بخشی از آنچه ما امروز سنّت بزرگ انتقال شفاهی می‌نامیم. حتا غارنشینان عصر حجر نیز احتمالاً نوعی موسیقی داشته‌اند، اگرچه این موسیقی صرفا مجموعه‌ای از صداهای خُرخُرمانند گُنگ بوده باشد یا از به‌هم‌زدن چند تکه سنگ یا استخوان‌هایی که در اطراف افتاده بودند، به‌وجود آمده باشد. (بعضی نوازندگان مدرن، خود و موسیقی‌شان قدری شبیه نِئاندرتال‌ها به‌نظر می‌رسند. شاید به همین دلیل است که این موسیقی را موسیقی راک می‌نامند.) بعدها موسیقی پیچیده‌تر شد و تغییراتی یافت تا مناسبِ موقعیت‌های خاص شود: موسیقی برای جشن‌های عروسی، موسیقی برای مراسم تدفین، موسیقی در طلبِ ریزش باران یا افزایش محصول، موسیقی در شادیِ مغلوب کردن دشمن یا موسیقی برای دور نگه داشتن حیوانات خطرناک.