کتاب اصول و فنون تدریس در کلاس درس

کتاب الکترونیکی «اصول و فنون تدریس در کلاس درس» نوشتهٔ رضا شمس و محمد عزیزی و محمد امینی در انتشارات ویان به چاپ رسیده است.

درباره کتاب اصول و فنون تدریس در کلاس درس

اصول و فنون تدریس در کلاس درس به مجموعه‌ای از روش‌ها، تکنیک‌ها و اصولی اشاره دارد که معلمان برای افزایش کیفیت یادگیری و تدریس مؤثر از آن‌ها استفاده می‌کنند. در این زمینه چندین مؤلفهٔ کلیدی مانند برنامه‌ریزی درسی، شیوه‌های تدریس، ارزیابی و بازخورد، ادارهٔ کلاس، تفاوت‌های فردی، توسعهٔ حرفه‌ای معلمان، استفاده از فناوری و... وجود دارد.

همچنین تعامل با والدین و جامعه، تربیت اخلاقی و اجتماعی و  پرورش خلاقیت و نوآوری از دیگر اصولی است که معلمان برای دستیابی به نتیجهٔ بهتر لازم است به آن‌ها توجه ویژه‌ای کنند. کتاب اصول و فنون تدریس در کلاس درس به معلمان کمک می‌کند تا تجربیات یادگیری مؤثر و معناداری برای دانش‌آموزان خود ایجاد کنند.

کتاب اصول و فنون تدریس در کلاس درس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

منبعی مفید برای آموزگاران و کسانی که در حوزه تعلیم و تربیت فعالیت می‌کنند

بخشی از کتاب اصول و فنون تدریس در کلاس درس

«اصطلاح تدریس، اگرچه در متون علوم تربیتی مفهومی آشنا به نظر می‌رسد، اکثر معلمان و مجریان برنامه‌های درسی بامعنی و ماهیت درست آن آشنایی دارند. برداشت‌های مختلف معلمان از مفهوم تدریس می‌تواند در نگرش آنان نسبت به دانش‌آموزان و نحوهٔ کار کردن با آن‌ها تأثیر مثبت یا منفی بر جای گذارد. برداشت چندگانه از مفهوم تدریس می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد؛ از مهم‌ترین آن‌ها ضعف دانش‌پایه و اختلاف در ترجمه و برداشت نادرست معلمان از دیدگاه‌های مختلف تربیتی است. گاهی آشفتگی و اغتشاش در درک مفاهیم تربیتی به حدی است که بسیاری از کارشناسان، معلمان و دانشجویان این رشته مفاهیمی چون پرورش، آموزش، تدریس و حرفه‌آموزی را یکی تصور می‌کنند و به‌جای هم به کار می‌برند. این مفاهیم اگرچه ممکن است در برخی جهات وجوه مشترک و درهم‌تنیده داشته باشند، اصولاً مفاهیم مستقلی هستند و معنای خاص خود رادارند.

پرورش یا تربیت «جریانی است منظم و مستمر که هدف آن هدایت رشد جسمانی، شناختی، اخلاقی و اجتماعی یا به‌طورکلی رشد همه‌جانبه شخصیت دانش‌آموزان در جهت کسب و درک معارف بشری و هنجارهای موردپذیرش جامعه و نیز کمک به شکوفا شدن استعداد آنان است». بر اساس چنین تعریفی پرورش یک نظام است، نظامی که کارکرد اساسی‌اش شکوفا کردن استعداد و تربیت شهروندانی است که هنجارهای موردپذیرش جامعه را کسب کنند و متعهد به ارزش‌های آن باشند. حتی بسیاری از صاحب‌نظران تربیتی کارکردی فراتر از کارکرد ذکرشده برای پرورش قائل‌اند و معتقدند که القای ارزش‌ها و سنت‌ها و اخلاقیات پذیرفته‌شده جامعه به افراد یکی از قدیمی‌ترین دیدگاه پرورشی است، به‌جای چنین کارکردی، نظام تربیتی باید رشد مهارت‌های شناختی از قبیل تفکر انتقادی، تحلیل ارزش‌ها و مهارت‌های گروهی را در کانون کارکردهای خود قرار دهد تا زمینهٔ مردم‌سالاری در جامعه فراهم شود (میلر، ۱۹۸۳). گروهی دیگر نیز بر این باورند که نظام تربیتی باید عامل تغییر و تحول اجتماعی باشد (فریره، ۱۹۷۲).

تحلیل مفاهیم و کارکردهای ذکرشده نشان می‌دهد که به‌هیچ‌وجه نمی‌توان مفهوم «پرورش» را با مفاهیمی چون آموزش، تدریس و یا حرفه‌آموزی یکی دانست. پرورش مفهومی کلی است که می‌تواند سایر مفاهیم را در درون خود جای دهد.»