کتاب علائم و نشانه ها در ذهن

ویرایش ششم کتاب علائم و نشانه ها در ذهن نوشتهٔ فمی اویبود و ترجمهٔ فرهاد شاملو و علی کربلائی است. انتشارات ابن سینا این آسیب‌شناسی روانی توصیفی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب علائم و نشانه ها در ذهن

کتاب علائم و نشانه ها در ذهن (ویرایش ششم) در ۷ بخش نوشته شده است. این کتاب از هشیاری و اختلالات آن، آسیب در حافظه، آسیب‌شناسی ادراک و خود (self) مختل و اختلال در آگاهی نسبت به بدن خود سخن گفته است. گفته شده است که آسیب‌شناسی روانی توصیفی به‌عنوان یک اسلوب در ۱۰۰ سال گذشته تداوم داشته است و شالودهٔ محکمی برای کار حوزهٔ روان‌پزشکی بالینی محسوب می‌شود. 

خواندن کتاب علائم و نشانه ها در ذهن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران روان‌شناسی عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب علائم و نشانه ها در ذهن

«تشخیص، چیزی بیش از انتخاب کلمه و چسباندن آن به بیمار بی‌نوا است. حامل معنایی در مورد پیشینه وضعیت بیمار، درباره بیماری‌ها و شرایطی مشابه در گدشته و مهم‌تر از همه درباره آنچه که قرار است درآینده اتفاق بیفتد، و لذا مشخص کردن این که برای وی چه باید کرد، می‌باشد. تشخیص به معنای ایجاد رابطه‌ای بین پزشکان برای سهولت کار است و باید شامل یک فرمول‌بندی کامل باشد (مراجعه به فصل ۲) تا این‌که فقط کلمه‌ای مورد استفاده جهت وضعیتی خاص را نشان دهد.

اهمیت تشخیص‌گذاری و ردیف کردن تشخیص‌ها در روان‌پزشکی، مشابه سایر علوم پزشکی است و تفاوت مفهومی بین طبقه‌بندی‌های تشخیصی آن‌ها البته بیشتر است؛ چنان‌که اختلالات روان‌پزشکی علاوه بر بیماری‌های جسمی، شامل آسیب‌های موقعیتی، اجتماعی، هیجانی و روان‌شناختی هم می‌شوند. همان‌طور که انتظار می‌رود، اکثر بیماری‌های طبی بر پایه علائم و نشانه‌ها توصیف می‌شوند و این در روان‌پزشکی هم صادق است. از این رو، رابطه‌ای بسیار نزدیک بین مشاهدات و طبقه‌بندی علائم در ذهن (برتون ۱۹۶۱) و تشخیص روان‌پزشکی وجود دارد.

اهمیت تشخیص در روان‌پزشکی با معرفی درمان‌های مؤثر جدید، بیشتر شده است. تغییرات اساسی در نگرش روان‌پزشکان از زمانی که استبحل در ۱۹۵۹ نوشته بود در طبقه‌بندی ملی و بین‌المللی روان‌پزشکی نارضایتی وجود دارد، به وجود آمده است. بیشتر این تغییرات مستقیما از توجه بیشتر به آسیب‌شناسی روانی توصیفی حاصل شده است. کندل (۱۹۷۵)، شوارتز و ویگینز (۱۹۸۷) نشان دادند که یک بالینگر مجرب برای تشخیص از مکانیسم داشتن الگویی در ذهن استفاده می‌کند. توانایی پایه‌ای‌تر تشخیص بیماری‌های روان‌پزشکی نه فقط حاصل تسلط بر تعاریف مفهومی بلکه بیشتر نتیجه مستقیم ارتباط با بیمارانی است که این اختلالات را نمایش می‌دهند. از طریق چنین مواجهه‌های مستقیم است که ما شکل‌های معمول اختلالات مختلف روانپزشکی را می‌آموزیم. ما یاد می‌گیریم که هر بیماری، چه مشخصات ویژه‌ای دارد و چگونه هر یک از بیماری‌ها را از دیگر اختلالات تفکیک کنیم. این فرایند الگوسازی به دنبال شناخت آن‌چه که مظهر و نشان‌گر بیماری‌های مختلف است، آن‌چه که نامعمول ولی کماکان معرف آن بیماری است و آن‌چه که غیرمعمول (آتیپیک) است و خصوصیات ویژه را ندارد می‌باشد. از این رو، معاینات مشروح عملکرد آسیب‌شناسی روانی که پایه این کتاب درسی را تشکیل می‌دهند، لازمه کارند و اولین قدم برای تشخیص بالینی در روان‌پزشکی محسوب می‌شوند.»