کتاب استفاده از هر دو نیم کره چپ و راست مغز در مدیریت کلاس

کتاب استفاده از هر دو نیم کره چپ و راست مغز در مدیریت کلاس و آموزش دانش‌آموزان دردسرساز نوشتهٔ کریس بیفل و ترجمهٔ محمد پرهام و بهاره رحمی زاده است و انتشارات پارس تاک آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب استفاده از هر دو نیم کره چپ و راست مغز در مدیریت کلاس

هر ساله معلمان کاردان به علت اینکه از کشمکش با بچه‌های مزاحم خسته می‌شوند، قید تدریس را می‌زنند. بسیاری از کلاس‌های درس بین بچه‌هایی که می‌خواهند آزاد باشند و معلمانی که دوست دارند نظم برقرار کنند، به مناطق جنگی تبدیل می‌شوند. هر روز غروب هزاران تن از همکاران ما مأیوس، سرخورده و ناامید به خانه بازمی‌گردند. ما وارد حوزه آموزش شدیم چون خواهان موفقیت دانش‌آموزانمان هستیم و هر روز مغلوب بچه‌هایی می‌شویم که به کمک ما بیش از هر چیز دیگری نیازمندند.

اما واقعا می‌توان کلاس‌های درس را مدیریت کرد. ناامید نشوید. روش WBT بیش از اینکه سیستم سنتی مدیریت کلاس درس مدارس ابتدایی باشد، یک بازی جامع و سرزنده است. درست مثل همهٔ بازی‌ها. در این بازی، هم تنبیه و هم تشویق وجود دارد... اما مثل رفتن به زندان در بازی مونوپولی تنبیه‌های ما نیز سرگرم‌کننده است.

در کتاب استفاده از هر دو نیم کره چپ و راست مغز در مدیریت کلاس مجموعه‌ای کامل از دستورالعمل‌های مفصل برای آموزش‌‌‌‌دادن بچه‌های دردسرساز خواهید یافت. همچنین می‌آموزید که دیگر معلمان WBT ما، در سراسر کشور به چه چیزهایی دست پیدا کرده‌اند. ازاین‌رو برنامه ما نه تنها تفاوت‌های چشم‌گیری در خصوص دانش‌آموزان مسئله‌ساز شما ایجاد می‌کند، بلکه برای دانش‌آموزان وفادار شما نیز مفید است.

خواندن کتاب استفاده از هر دو نیم کره چپ و راست مغز در مدیریت کلاس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ معلم‌ها پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب استفاده از هر دو نیم کره چپ و راست مغز در مدیریت کلاس

«به زودی خواهید فهمید که اگر تکنیک‌های WBT را روزانه به کار بگیرید معجزه خواهند کرد. همانطور که «ریف اسکات» معلم نمونه کشوری سال ۲۰۰۲ گفت: "هیچ میانبُری برای رسیدن به کمال و برتری وجود ندارد." هیچ میانبُری برای اینکه یک گیتاریست عالی، هنرمند یا یک دانشمند عالی شوید وجود ندارد. هیچ میانبُری برای اینکه معلمی فوق‌العاده شوید نیست. معلمی یکی از شرافتمندانه‌ترین و سخت‌ترین حرفه‌های روی زمین است. متأسفانه می‌توانید خیلی سخت کار کنید و از تکنیک‌های غلط استفاده کنید و به جایی هم نرسید. اگر گام‌های درست برندارید هیچ وقت به مقصد نمی‌رسید.

من به مدت ۲۵ سال گام‌های بسیار غلطی برداشتم و به عنوان یک شکست خوردهٔ مصمم با شما صحبت می‌کنم.

در سال ۱۹۷۰ در منطقهٔ واتسون‌ویل در کالیفرنیا به تأسیس خانه کودکان کمک کردم، که یکی از اولین مدارس پیش دبستانی برای بچه‌های کارگران مهاجر در ایالات متحده بود و بودجه آن به صورت ایالتی تأمین می‌شد. ما به جز غذا برای هیچ چیز دیگری بودجه نداشتیم. نه کتاب داشتیم، نه کاغذی، نه مداد و یا مداد رنگی، نه اسباب بازی و نه هیچ چیز دیگری. سرپرستمان به ما می‌گفت که بخشی از کار ما این است که از تجار خواهش کنیم تا ملزومات تدریس را به ما اهدا کنند.

تازه از دانشگاه فارغ‌التحصیل شده بودم و هیچ تجربه تدریسی نداشتم و از ساعت ۷ صبح تا ۷ عصر کار می‌کردم. درست متوجه شدید، شیفت‌های دوازده ساعتی. سی و پنج بچه که بعضی از آنها از کمترین آموزش و تربیتی برخوردار نبودند و ما نه تنها باید کلاس را اداره می‌کردیم، بلکه باید برای همه، میان وعده و ناهار هم تهیه می‌کردیم. چیزی حدود روزانه ۱۵۰ وعده غذایی. این گونه بود که از همان ابتدا فهمیدم که معنای تلاش و مبارزه در یک محیط سخت آموزشی چیست.

دو دههٔ بعدی از عمر من به تدریس در کالج دولتی در یک محله اسپانیای زبان سپری شد. هرچند درس اصلی من مقدمه‌ای بر فلسفه بود، ولی گهگاهی درس‌هایی همچون تاریخ، زبان، جبر، مثلثات، حساب، تاریخ هنر، تاریخ معماری، برنامه‌نویسی کامپیوتر، موسیقی و علوم نیز تدریس می‌کردم. علاوه برآن فصل‌های زیادی نیز به مربی‌گری والیبال و بسکتبال می‌پرداختم.

هرچند تعداد زیادی دانش‌آموز سخت‌کوش و فوق‌العاده داشتم امّا اکثر آنها یا معتاد بودند، یا دائم‌الخمر یا سردسته باندهای اراذل و اوباش. دانش‌آموزانی که تازه از زندان آزاد شده بودند و علی‌رغم تلاش‌های زیاد من باید دوباره به زندان باز می‌گشتند. بارها جلوی نزاع‌ها را گرفتم، بچّه‌ها را به مرکز بازپروری می‌بردم و به ملاقات آنها در بخش‌های روانی بیمارستان‌ها می‌رفتم. هزاران ساعت صرف مشاوره به دانش‌آموزانی می‌کردم که قربانی تجاوز یا تجاوز به عنف شده بودند و یا معتاد بودند یا صرفاً درست تربیت نشده بودند و یا کسانی که تمام امیدشان را از دست داده بودند.»