کتاب هم کنش گرایی نمادی

کتاب هم کنش گرایی نمادی؛ چشم انداز و روش نوشتهٔ بلومر هربرت و ترجمهٔ ح. ا. تنهایی است و انتشارات اندیشه احسان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب هم کنش گرایی نمادی

این ترجمهٔ کوتاه شامل دو متن از بخش‌های مهمی از کارهای بلومر است: متن نخست بازترجمه از فصل یکم: «هم‌کنشی نمادی؛ چشم‌انداز و روش» است. متن دوم که در پیوست شمارهٔ یک آمده، شامل ترجمهٔ قطعاتی از سه کتاب بلومر است: یکم ترجمهٔ قطعاتی از فصل اول از کتاب هم‌کنشی نمادی، دوم ترجمهٔ قطعاتی از آخرین کتاب بلومر: «صنعتی‌شدن به مثابهٔ کارگزار دگرگونی اجتماعی»، و سوم قطعاتی از چند مقالهٔ بلومر از: «مجموعه آثار هربرت بلومر».

خواندن کتاب هم کنش گرایی نمادی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران رشته‌های جامعه‌شناسی و فلسفه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب هم کنش گرایی نمادی

«اصطلاح کنش متقابل‌گرایی نمادی، یا هم‌کنش‌گرایی نمادی، عنوان رویکرد نسبتاً متفاوتی است که در مطالعهٔ زندگی گروهی و رفتار یا سلوک آدمی مورد استفاده قرار گرفته است. اندیشمندان زیادی این روش را مورد استفاده قرار داده و یا به ساختار روشنگرانهٔ آن کمک کرده‌اند، شخصیت‌های سرشناس و برجستهٔ آمریکایی چون جرج هربرت مید، جان دیویی، توماس، رابرت پارک، ویلیام جیمس، چارلز هُرتُن کولی، فلوریان زنانیکی، جیمز مارک بالدوین، رابرت ردفیلد و لوییس وُرث. در برابر تفاوت‌های قابل ملاحظه در تفکر چنین دانشمندانی، شباهت‌هایی اساسی نیز در شیوهٔ عمومی آن‌ها پیرامون مطالعه و مشاهدهٔ زندگی گروهی و اجتماعی آدمی وجود دارد. اگرچه مفهوم هم‌کنشی نمادی بر اساس همین رشته شباهت‌های اساسی شکل می‌گیرد، اما هیچ قالب روشنی از موضع و موقعیت هم‌کنش‌گرایی نمادی، و از همه مهم‌تر، هیچ بیان منطقیِ روش‌شناختی برای این رویکرد موجود نبوده است. این مقاله تلاشی در جهت توضیح و گسترش چنین بیانی تنظیم شده است.

من اگرچه از بنیاد، بر تفکر جرج هربرت مید، که برتر از دیگران به تدوین شالودهٔ رویکرد هم‌کنش‌گرایی نمادی کمک نمود تکیه می‌کنم، اما ناگزیر هستم به توضیح و گسترش دیدگاه خودم، که مربوط به بسیاری از موضوع‌های حساسی است که صرفاً به طور تلویحی در اندیشهٔ مید و دیگران موجود می‌باشد، و همچنین به موضوع‌های مهمی‌که از دید آن‌ها پوشیده بود، بپردازم. بر این اساس من باید تا حد زیادی مسئولیت کامل تحلیل‌های ارائه شده در این‌جا را بپذیرم. این به‌ویژه دربارهٔ برخورد من با موضوع روش‌شناختی صدق می‌کند که مسئولیت آن منحصراً به خود من برمی‌گردد. چارچوب بررسی من در این نوشتار این‌چنین است:

ابتدا گوهر هم‌کنش‌گرایی نمادی را طراحی می‌کنم، سپس اصول راهبردیِ روش‌شناختی علوم تجربی را مشخص می‌نمایم، و سرانجام، به بحث ویژهٔ موضِع روش‌شناختیِ هم‌کنش‌گرایی نمادی می‌پردازم.»