کتاب تاریخ تحولات ایران از آغاز قاجار تا انقلاب مشروطیت

کتاب تاریخ تحولات ایران از آغاز قاجار تا انقلاب مشروطیت نوشتهٔ محمد سلماسی زاده است. انتشارات میثاق فرزانگان این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب تاریخ تحولات ایران از آغاز قاجار تا انقلاب مشروطیت

کتاب تاریخ تحولات ایران از آغاز قاجار تا انقلاب مشروطیت را یک دانشیار دانشکدهٔ حقوق و علوم اجتماعی در دانشگاه تبریز نوشته است. این کتاب در ۱۱ فصل به اوضاع ایران و جهان، تهاجم روسیه به قفقاز و نبرد با ایران، جنگ و صلح با روسیه، روابط با انگلستان، روابط با فرانسه، روابط با عثمانی، روابط با دیگر کشورها، امتیازات، روابط خارجی و نوسازی ایران، روابط خارجی و انحطاط‌شناسی ایران و روابط خارجی و مدل‌های نوسازی تنظیم‌شده نگاه کرده است. گفته شده است که تاریخ، دانشی است کاربردی و راهبردی که بدون توجه به یافته‌های آن نمی‌توان تصور روشنی از توسعه و پیشرفت داشت. کتاب‌ها و مقالات بسیاری دربارهٔ تاریخ روابط خارجی ایران در عصر قاجار نوشته شده است که هر یک به نوبهٔ خود مفید است، اما کتاب حاضر درصدد است متنی منسجم و مطابق با سرفصل‌های مصوب وزارت علوم و تحقیقات و فناوری برای دانشجویان رشتهٔ تاریخ ایران در سطح کارشناسی و کارشناسی‌ارشد فراهم کند؛ البته این کتاب می‌تواند برای عموم علاقمندان تاریخ نیز مفید باشد. در این کتاب برای نخستین‌بار ۶ منبع دست‌اول روسی دربارهٔ جنگ‌های این کشور با ایران معرفی و استفاده شده است.

خواندن کتاب تاریخ تحولات ایران از آغاز قاجار تا انقلاب مشروطیت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد تاریخ ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تاریخ تحولات ایران از آغاز قاجار تا انقلاب مشروطیت

«از این روى شاهان قاجار که در پى کسب مشروعیت براى حکومت خود بودند سعى کردند با دادن پول و زمین به علما برایشان نفوذ کنند و آنها را وا دارند اگر آشکارا از رژیم حمایت نمی کنند، دست کم درباره قدرت سیاسى حکومت سکوت کنند. هرچند هیچ یک از سلاطین قاجار صریحاً از علما نخواستند که در عوض این بخشش ها از دولت حمایت کنند ولى هرگاه عالمى منصب یا هدیه اى از دولت می گرفت در واقع تلویحاً حکومت موجود را به رسمیت شناخته بودند. ولى چون سلطان با وجود اینکه سایه خدا معرفى می شد نمی توانست ادعا کند که از طرف امام غایب(ع) حکومت را در اختیار دارد، مجتهدان و نهادهاى دینى زیر پوشش قدرت وى قرار نمی گرفتند و نقش نهادهاى مذهبى و سیاسى به گونه ایى آشکار از هم متمایز بود. بیشتر مجتهدان به صورت علنى اعلام می کردند که حضرت مهدى(ع) مسئولیت هدایت عامه را نه به رهبران غیر دینى، بلکه به مجتهدان دانا و وارسته سپرده است و با وجود نزدیکى برخى از علما، به ویژه ائمه جمعه و شیخ الاسلام هاى دربارى به سلطنت قاجار، اکثر مجتهدان بانفوذ از دربار دورى می جستند ایشان مسئولیت تفسیر قرآن و حدیث و استنباط و بیان احکام خداوند را که در تمام امور زندگى پیروانشان جارى بود به عهده داشتند و بر این باور بودند که اگر شاه و ولیعهد یا دیگر حکام آشکارا قانون شرع را زیر پا بگذارند این حق را دارند که ایشان را بر کنار نمایند.»