کتاب والدین اندیشمند، کودکان متفکر

کتاب والدین اندیشمند، کودکان متفکر نوشتهٔ میرنا ب. شور با ترجمهٔ فاطمه رضایی ملک خیلی و ع‍ل‍ی‌ اب‍وطال‍ب‍ی‌ در انتشارات نسل نواندیش منتشر شده است.

درباره کتاب والدین اندیشمند، کودکان متفکر

کتاب والدین اندیشمند، کودکان متفکر شما را به ترفندهای قدرتمندی مسلح می‌کند تا از عهدهٔ مسائل متعددی که والدین امروزی با آن مواجه هستند، برآیید. دکتر شور در کتاب پرمخاطب خود با عنوان «پرورش کودک متفکر»، شیوهٔ «من می‌توانم مشکل را حل کنم» را به والدین معرفی می‌کند تا بدین طریق مهارت‌های مهم فکری را که فرزندانشان برای حل مشکلاتشان به آنان نیاز دارند، بیاموزند.

این کتاب نشان می‌دهد که چگونه والدین و کودکان از سنین پیش‌دبستانی تا سال‌های نوجوانی از شیوهٔ «من می‌توانم مشکل را حل کنم» استفاده می‌کنند و بدین طریق نه‌تنها کودکان یاد خواهند گرفت درمورد احساسات خودشان و دیگران بیندیشند، بلکه خواهند آموخت که درک کنند دیگران هم احساس دارید.

خواندن کتاب والدین اندیشمند، کودکان متفکر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام والدین پیشنهاد می‌کنیم. 

درباره میرنا ب. شور

دکتر میرنا ب. شور، استاد روان‌شناسی دانشگاه درکسل در فیلادلفیاست. او مؤلف ۲ کتاب در زمینهٔ تربیت کودک است که برندهٔ جایزه شده است. او خالق برنامه‌های سراسری مشهور در زمینهٔ منع خشونت در مدارس است. آثارش اغلب در مجله‌های محلی تربیت کودک معرفی می‌شود؛ همچنین در برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی محلی متعددی شرکت کرده است.

بخشی از کتاب والدین اندیشمند، کودکان متفکر

«هنگامی که دخترتان با شتاب یکراست بعد از مدرسه به خانه می‌آید، متوجه می‌شوید که اتفاق عجیبی برایش رخ داده است – به سهولت می‌توانید در نگاهش، راه رفتنش و حتی حرکاتش شادی و خوشحالی را بخوانید. او فریاد می‌زند «مامان!» و به قدری خوشحال است که به سختی می‌تواند حرف بزند. «خلاصهٔ کتابی را که قرار بود بنویسم یادت هست؟ امروز نمره‌اش را گرفتم. معلمم از آن خوشش آمده بود و به من نمرهٔ الف داد.» شادمانی‌هایی نظیر این معمول هستند و شما می‌دانید که در برابر آن باید چه واکنشی نشان دهید: «چه خوب، خیلی خوشحالم.»

روز بعد، تشخیص احساس درونی دخترتان بسیار دشوار است. نگاهش محتاطانه است و زیاد صحبت نمی‌کند. در چنین شرایطی نمی‌دانید که چه پرسشی به دخترتان کمک خواهد کرد مشکلش را مطرح کند. و بعد از آن هم حتی ممکن است از این‌که او بخواهد صحبت کند، متعجب شوید. در نظر داشته باشید که اگر او را تحت فشار قرار دهید چه‌بسا عصبانی شود و بیشتر از این لجبازی کند.

روزی، در حالی که به‌راستی قابل ترحم به نظر می‌رسد به خانه برمی‌گردد و هنگامی که علت این وضعیت را از او می‌پرسید آن‌قدر آرام که شما به سختی می‌توانید صدایش را بشنوید پاسخ می‌دهد: «جیمی به من گفته که دیگر دوست صمیمی‌اش نخواهم بود.» حالا باید به او چه بگویید؟ چگونه می‌توانید به او کمک کنید تا احساس خوشایندتری داشته باشد؟ احساسات نه تنها امری همگانی و مطلق به شمار می‌آیند بلکه از همان زمان تولد در هر فردی وجود دارند. برای درک این مسأله فقط کافی است به نوزادی که در حال شیر خوردن است دقت کنید و به حالت‌های احساسی مختلفی که بر چهره‌اش پدیدار می‌شود توجه داشته باشید؛ همان زمانی که او حالت‌های احساسی شامل خشم، تعجب، رضایت و شادمانی را در چهرهٔ خود بروز می‌دهد. اما به‌ندرت مسائلی هستند که مهارشان همچون احساسات دشوار است.

هرچند احساسات توصیف‌ناشدنی هستند – ما نمی‌توانیم آن‌ها را لمس کنیم یا ببوییم – اما به گونه‌ای انکارناپذیر واقعی‌اند، بازتاب‌های جسمانی دارند و ما می‌توانیم حالت‌های احساسی را در جای جای بدنمان حس کنیم. به عنوان مثال برخی از ما زمانی که می‌ترسیم، دلشوره می‌گیریم یا نمی‌توانیم حرف بزنیم. بنابراین همان‌طور که می‌بینید همهٔ ما واکنش‌های متفاوتی داریم.

نخستین گام در راه کمک کردن به فرزندانتان به منظور کنار آمدن با احساساتشان این است که خودتان با احساساتتان کنار بیایید. می‌توانید با مطلع شدن از پاسخ‌های احساسی خود به وقایع زندگی‌تان آغاز کنید. هنگامی که اتفاق دل‌انگیزی برای‌تان رخ می‌دهد، به عنوان مثال در شغل خود ترفیع می‌گیرید چه احساسی پیدا می‌کنید؟

حال بیایید کمی دربارهٔ این پرسش‌ها بیندیشید: هنگامی که دوست دارید کاری صورت پذیرد، اما چنین نمی‌شود چه احساسی می‌یابید؟ هنگامی که انتظار وقوع امری را می‌کشید که خیال می‌کردید رخ خواهد داد اما نداده چطور؟ آیا از کوره درمی‌روید؟ احساس نومیدی و اندوه می‌کنید؟ یا دق‌دل آن را بر سر دیگران درمی‌آورید؟ دلسرد می‌شوید یا راه‌حلی برای بهبود یافتن اوضاع می‌یابید؟ هرگاه شما احساسات و واکنش‌های خود در برابر فرزندانتان را بشناسید، می‌توانید به آنان در شناسایی کردن احساساتشان کمک کنید. کودکان ابراز احساسات را از ما می‌آموزند. به عنوان مثال هنگامی که شادمان بودن را بشناسیم یا خوشحالی را در فرزند خود مشاهده می‌کنیم، به آن اشاره می‌کنیم: «امروز بسیار خوشحال به نظر می‌رسی!»، «چرا این‌قدر ناراحت هستی؟» اغلب اوقات کودکان می‌آموزند که احساسات درونی خود را با گفتن کلمات ابراز کنند.»