کتاب فیزیک جهان ما

کتاب فیزیک جهان ما نوشتهٔ رضا علی‌خواه است و نشر فرشته آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب فیزیک جهان ما

کتاب فیزیک جهان ما نوشتهٔ رضا علی‌خواه به بررسی علم فیزیک و مفاهیم و نظریات ارائه‌شدهٔ این علم توسط دانشمندان مختلف از دوران یونان باستان تا به امروز می‌پردازد. این کتاب مشتمل بر شش فصل است. در فصل اول چیستی قانون‌های حاکم بر طبیعت و چگونگی وقوع رخدادهای طبیعی جهان ما را مورد بررسی قرار می‌دهد. سپس در سه فصل بعدی به سه نظریهٔ اساسی فیزیک نیوتونی (کلاسیک)، نسبیت و مکانیک کوانتومی می‌پردازد و می‌کوشد به زبان ساده و عامه‌پسند این سه شاخه را معرفی کند.  فصل پنجم به مدل استاندارد ذرات زیر اتمی اختصاص دارد. نظریه‌ای برآمده از مکانیک کوانتومی که با کمک شتاب‌دهنده‌های غول پیکر حال حاضر دنیا انواع گوناگون ذرات بنیادی ماده (کوارک‌ها - ل‍تون‌ها و ...) و ویژگی‌های متنوع آن‌ها را دسته‌بندی و مطالعه می‌کند و در فصل آخر به بحث دربارهٔ چگونگی تولد کیهان از هیچ و نظریه‌ای به نام تورم می‌پردازد و نحوهٔ آغاز جهان را در حدود ۱۴ میلیارد سال پیش بررسی می‌کند.

خواندن کتاب فیزیک جهان ما را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به طرفداران و دوستداران و پژوهشگران علم فیزیک پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کتاب فیزیک جهان ما

«اتاقک استفراغ فرصت مناسبی را برای فضانوردان پدید می ‌آورد تا بدین وسیله قبل از رفتن به فضا بدن خود را به شرایط بی‌ وزنی عادت دهند و آموزش‌های لازم را ببینند. چنان‌که در سال ۱۹۶۹ هر سه فضانورد آپولو۱۱ که روانه‌ ی ماه شده بودند، پس از ۸ روز زندگی در فضای بیرونی بدون هیچ اثر سوئی از بی‌وزنی به زمین بازگشتند. نیل آرمسترانگ و باز آلدرین اولین انسان‌هایی بودند که در این ماموریت غرورآفرین بر سطح ماه گام نهادند و نامشان را در تاریخ اکتشافات فضایی جاودانه کردند. امروزه با پیشرفت صنعت فضایی و موشکی، فضانوردان اوقات طولانی‌تری به مدت چند ماه را در فضا سپری می‌کنند و طبیعتا در آینده سفرهای بس طولانی ‌تر از این را نیز تجربه خواهند کرد. این در حالی است که دانشمندان روند این سفرها را نگران‌کننده ارزیابی می‌کنند؛ زیرا هرچه انسان در بی‌وزنی باشد ماهیچه‌های بیش‌تری آسیب‌ می‌بینند یا از بین می‌روند. بنابراین فضانوردانی که در آینده به مریخ یا سفرهای فضایی دورتری می‌روند، به‌ مدت یک سال یا بیش‌تر در معرض بی‌وزنی قرار خواهند گرفت که این امر در هنگام بازگشت به زمین ممکن است منجر به معلولیت جسمی در آن‌ها گردد. دانشمندان چندین سال است که برای حل این مشکل به دستگاه ‌های ورزشی ویژه ماموریت‌های فضایی متوسل شده‌اند. برای مثال فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی به منظور جلوگیری از تحلیل رفتن استخوان‌ها و ماهیچه‌هایشان مجبورند روزانه چند ساعت از وقت خود را به ورزش کردن روی این دستگاه‌ها اختصاص دهند. این روش اگر چه مؤثر است اما نمی‌تواند جایگزین جاذبه‌ی زمین باشد. محققان بر این باورند که جسم ما طی فرگشت با محیطی دارای شتاب گرانش ۱۰متر بر مجذور ثانیه سازگار شده است بنابراین اگر مدتی از عمرمان را در محیطی که میزان جاذبه آن صفر یا کم‌تر از جاذبه زمین است بگذرانیم، دچار اختلالات جسمی و حتی روانی خواهیم شد. بر اساس تحقیقات انجام شده، حضور طولانی‌ مدت در محیط بدون جاذبه علاوه بر کاهش توده استخوانی و تحلیل رفتن قدرت بافت عضلانی مشکلات دیگری همچون اختلال در ناحیه گوش میانی، از دست دادن تعادل، تاری دید، ضعیف شدن سیستم ایمنی و کم‌ خونی را نیز به دنبال خواهد داشت.»