کتاب چرا می پرم؟

کتاب چرا می پرم؟ صدای پسری از پس سکوت اتیسم نوشتهٔ نائوکی هیگاشیدا و ترجمهٔ ریحانه ظهیری است و کتاب چ (بخش کودک و نوجوان نشر چشمه) آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب چرا می پرم؟

کتاب چرا می پرم؟ یک کتاب ساده و جمع‌وجور از طرف کسی است که اتیسم دارد، برای آنکه ما بهتر بتوانیم آن‌ها را بشناسیم و از دریچهٔ دید آن‌ها دنیا را ببینیم. ساختار کتاب به گونه‌ای است که انگار ما از نویسنده سوال می‌پرسیم و هیگاشیدا که خود اتیسم دارد پاسخ می‌دهد. برخی از این پرسش‌ها از این قرار هستند:

چطور این جمله‌ها را می‌نویسی؟

چرا با صدای بلند و عجیب‌وغریب صحبت می‌کنی؟

چرا بارها و بارها یک سؤال را تکرار می‌کنی؟

چرا سؤال‌هایی را که از تو می‌شود تکرار می‌کنی؟

چرا وقتی میلیون‌ها بار بهت گفته‌اند این کار را نکن، باز هم انجامش می‌دهی؟

 فکر می‌کنی زبان کودکانه قابل‌فهم‌تر است؟

چرا عجیب‌وغریب حرف می‌زنی؟

چرا زمان زیادی طول می‌کشد تا به سؤال‌ها جواب بدهی؟

خواندن کتاب چرا می پرم؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای تمامی کودکان و نوجوانان و همچنین خانواده‌هایی که یکی از فرزندانشان اتیسم دارد، مناسب و مفید است.

بخشی از کتاب چرا می پرم؟

باید به تک‌تک کلمه‌هایی که می‌گویی گوش دهیم؟

هر صحبت کردنی لزوماً به ‌منظور ایجاد ارتباط با دیگران نیست. درست است؟ اما گمان می‌کنم بسیاری از آدم‌ها نمی‌توانند این نکته را در ذهن‌ خود بگنجانند. مگر‌نه این‌که اگر کسی از کلمه‌ها استفاده کند، به این معنی است که همان‌چیزی را می‌گوید که می‌خواهد بگوید؟ این باور موجب می‌شود بعضی از ما منزوی‌تر شویم.

این‌که بعضی از ما می‌توانیم صدا یا کلمات کاملی تولید کنیم، نشان‌دهنده‌ی این نیست که آن‌چه به‌طور خودکار گفته‌ایم همان چیزی است که می‌خواستیم بگوییم. حتی در مواجهه با سؤال‌های ساده‌ای که باید با «بله» یا «نه» جواب بدهیم دچار اشتباه می‌شویم. بارها برایم اتفاق افتاده که کسی درباره‌ی چیزی که گفته‌ام دچار سوءتفاهم شده یا منظورم را بد برداشت کرده است.

چون به‌سختی می‌توانم مکالمه برقرار کنم، اصلاح چیزی که اشتباه پیش رفته فراتر از توان من است. هربار که این اتفاق‌ها می‌افتد، حس می‌کنم به‌دردنخور هستم، از خودم متنفر می‌شوم و یکهو سکوت می‌کنم. لطفاً فکر نکنید هر کلمه‌ای که می‌گوییم منظورمان دقیقاً همان است، چون این‌طوری برقراری ارتباط بین‌ ما مشکل می‌شود. این را می‌دانم حتی نمی‌توانیم از زبان بدن‌مان استفاده کنیم، اما واقعاً سعی می‌کنیم شما متوجه شوید درون قلب و ذهن‌مان چه می‌گذرد. در واقع احساسات‌مان تقریباً مثل شماست.