کتاب من و برادرم، بن

کتاب من و برادرم، بن (My Brother Ben) نوشته پیتر کارناواس، داستان دو برادر است که کنار یک نهر زندگی می‌کنند و رؤیای داشتن قایق را در سر می‌پرورانند. لوک، برادر کوچک‌تر، پرنده‌ها را از روی آوازشان می‌شناسد اما برای روبه‌روشدن با تغییرهای زندگی‌اش به همین اندازه مطمئن نیست. یک مسابقه فرصتی فراهم می‌کند تا علاقه‌ی لوک به پرنده‌ها به کاری مشترک میان دو برادر تبدیل شود. حشمت سادات میرعابدینی این داستان را برای نشر کتاب چ ترجمه کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من و برادرم، بن

کتاب من و برادرم، بن اثر پیتر کارناواس، داستانی برای کودکان درباره‌ی رابطه‌ی برادرها، شناخت توانایی‌های شخصی و کنارآمدن با تغییر است. لوک ماجراها را از زاویه‌ی دید خودش تعریف می‌کند؛ پسری که جزئیات پرندگان را به خاطر می‌سپارد، طرح‌شان را می‌کشد و صداهایشان را تشخیص می‌دهد. او بن را جسورتر و تواناتر از خودش می‌بیند. بن از درخت‌ها بالا می‌رود، در آب می‌پرد و معمولاً آغازگر بازی‌ها و ماجراجویی‌هاست. این تفاوت، هم زمینه‌ی شوخی‌های دو برادر را می‌سازد و هم احساس کم‌بودن را در لوک آشکار می‌کند. 

نهر، ایوان خانه، بوته‌زار و مسیر دوچرخه‌سواری بخشی از زندگی روزانه‌ی شخصیت‌ها هستند. پیتر کارناواس، تجربه‌ی این مکان‌ها را از خلال صدا، رنگ و حرکت نشان داده است. تشبیه‌های لوک نیز اغلب از چیزهایی می‌آیند که می‌شناسد: پرنده‌ها، جانوران، بازی‌ها و وسایل خانه. شوخی‌های برادرانه در کنار دلخوری و نگرانی قرار می‌گیرند تا رابطه‌ی دو برادر فقط به حمایت یا اختلاف محدود نماند.

کتاب من و برادرم، بن همچنین نشان می‌دهد که علاقه به طبیعت برای لوک چیزی بیشتر از یک سرگرمی است. تماشای پرندگان به او فرصت می‌دهد از دلتنگی فاصله بگیرد و مهارتی مخصوص خودش پیدا کند. خاله جم، همراه او در پرنده‌نگری، صبر و دقت را به او یاد داده است. با این‌ حال، همین همراهی گاهی به راهی برای دورماندن از تماس‌های پدر تبدیل می‌شود. 

داستان میان آرام‌گرفتن و فرارکردن از موضوعی دردناک تفاوت می‌گذارد، بی‌آنکه خشم لوک را نادیده بگیرد. ورود بن به دبیرستان و آشنایی‌اش با فرانکی نیز نگرانی دیگری می‌سازد: لوک می‌ترسد جایگاهش در زندگی برادر تغییر کند. مسابقه‌ی محلی، علاقه‌ی شخصی او را به هدفی مشترک پیوند می‌زند اما رقابت با دیگر بچه‌ها تردیدهای تازه‌ای به همراه دارد. این موقعیت‌ها امکان دنبال‌کردن احساساتی را فراهم می‌کنند که لوک همیشه نمی‌تواند مستقیم درباره‌شان حرف بزند.

خلاصه داستان من و برادرم، بن

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

لوک پس از پیداکردن زاغی زخمی و مراقبت از او، به دنیای پرنده‌ها علاقه‌مند می‌شود. بن در نجات پرنده همراهش است و پیوند دو برادر در بازی‌ها و گردش‌های کنار نهر ادامه پیدا می‌کند. آن‌ها قایقی می‌خواهند تا به بخش‌های دورتر نهر بروند، ماهی بگیرند و زیر ستاره‌ها بخوابند. خبر یک مسابقه‌ی محلی که جایزه‌اش قایق است، رؤیایشان را به هدفی مشخص تبدیل می‌کند. لوک تصمیم می‌گیرد پرندگان نهر را شناسایی کند و از آن‌ها کتابی مصور بسازد. همزمان، بن به دبیرستان می‌رود و دوست تازه‌ای پیدا می‌کند. لوک میان کار روی طرح‌هایش، ترس از دورشدن برادر و خشم نسبت به پدری که خانه را ترک کرده، گرفتار می‌شود.

چرا باید کتاب من و برادرم، بن را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب من و برادرم، بن:

• داستان، ترس از تغییر رابطه‌ی دو برادر را از دید برادر کوچک‌تر نشان می‌دهد.
• جزئیات پرنده‌نگری، نقش توجه و صبر را در کشف یک توانایی شخصی ملموس می‌کند.
• احساس خشم نسبت به پدر، در کنار نیاز به حمایت خانوادگی مطرح می‌شود.
• مسابقه‌ی محلی زمینه‌ای برای بررسی تردید کودک درباره‌ی ارزش کار خودش فراهم می‌کند.

خواندن کتاب من و برادرم، بن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• این کتاب به کودکان علاقه‌مند به پرندگان، طبیعت‌گردی و ماجراهای کنار آب پیشنهاد می‌شود.
• این داستان به خوانندگانی پیشنهاد می‌شود که دغدغه‌ی تغییر رابطه با خواهر یا برادرشان را دارند.
• این کتاب به والدین علاقه‌مند به گفت‌وگو درباره‌ی جدایی والدین و احساس تنهایی کودکان پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب من و برادرم، بن

«در قایق نشستیم، روبه‌روی هم. با دست‌هایم لبهٔ قایق را چسبیدم. تکه‌ای از رنگ سفید پوسته‌پوسته‌شده زیر ناخنم رفت. بِن به‌پشت دراز کشید، دست‌هایش را زیر سر گذاشت و چشم‌هایش را بست. "از این بهتر نمی‌شود، لوکی. همین است، زندگی روی آب."

من هم دراز کشیدم و سرم را روی لبهٔ چوبی سفت قایق گذاشتم. آب همان نزدیکی‌ها لب‌پَر می‌زد و مَگی از روی درختی بلند آواز می‌خواند. تقریباً یک سالی می‌شد که پیدایش کرده بودیم و او هنوز با ما بود؛ دورتادور ایوان را با پنجه‌هایش خراش می‌داد، از لبهٔ بام همه‌جا را می‌پایید و تقریباً هر روز صبح بیرون اتاق‌خواب‌مان آواز می‌خواند.

بِن پرسید: "کجا برویم؟"

چشم‌هایم را بستم، درست مثل بِن. تصور کردم آب مرا تکان‌تکان می‌دهد و به هر جایی که دلم بخواهد می‌برد. "بیا برویم و لانهٔ آن عقاب را پیدا کنیم."

"لانهٔ عقاب بزرگ؟"

"هوم... همان عقاب دریایی شکم‌سفید."

مدتی به همان حال دراز کشیدیم. بِن با ریتمی کُند و به‌تنبلی سوت می‌زد. چند طاووسک از دور قات‌قات می‌کردند.»