کتاب راهبردهای مبارزه با فساد دولت ها

کتاب راهبردهای مبارزه با فساد دولت ها نوشتۀ ابوالفضل عباسی و حمیدرضا درخشان است. این کتاب را انتشارات تدبیر اقتصاد منتشر کرده است.

درباره کتاب راهبردهای مبارزه با فساد دولت ها

فساد به‌عنوان یکی از معضلات چندبعدی در اقتصاد شناخته می‌شود. این پدیده در شکل‌های مختلف در اقتصاد کشورها شکل‌گرفته و می‌تواند تبعات مختلف اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و حتی امنیتی نیز به دنبال داشته است. اقتصادهای دارای مشخصه فساد نمی‌توانند رشد و توسعه پایدار را برای جوامع خود دنبال کنند. در واقع این پدیده به‌عنوان مانع بزرگ برای رشد و توسعه پایدار اقتصادی کشورها به شمار می‌آید. ازاین‌رو، تلاش در جهت کاهش و کنترل آن به‌عنوان یکی از دغدغه‌های اصلی دولت مردان در تمام اقتصادها به شمار می‌آید.

اقتصاد ایران نیز مانند بسیاری از کشورهای درحال‌توسعه و توسعه‌یافته با معضل فساد مواجه است. هرچند منشأهای مختلفی برای شکل‌گیری فساد در اقتصاد ایران از جمله تدوین قوانین و مقررات و اجرای آنها مطرح می‌شود، اما این پدیده در اقتصاد ایران در حال رسوخ بوده و متأسفانه به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از اقتصاد کشور مطرح شده است. راهکارهای متعددی برای کاهش و کنترل این معضل در اقتصاد کشور مطرح شده است، اما نتیجه تمام تلاش‌های انجام شده از سوی نهادهای مختلف، تداوم و افزایش فساد در اقتصاد کشور است. ازاین‌رو، می‌توان ادعا کرد که ایران در مراحل آغازین مقابله با پدیده فساد بوده و همچنان نیاز است از تجارت جهانی و انطباق آن با شرایط داخلی و همچنین نوآوری‌ها در مبارزه با این معضل، استفاده کند.

خواندن کتاب راهبردهای مبارزه با فساد دولت ها را به چه کسی پیشنهاد می کنیم؟

علاقه‌مندان به روابط علوم سیاسی و بین‌الملل می‌توانند از خواندن این کتاب لذت ببرند.

بخش‌هایی از کتاب راهبردهای مبارزه با فساد دولت ها

مفهوم تصرف دولت در درجه نخست توسط بانک جهانی و به‌عنوان چهارچوبی برای اندازه‌گیری بی‌ثباتی سیاسی در کشورهای در حال گذار مطرح شد. این مفهوم برمی‌گردد به اقدام‌های افراد، گروه‌ها یا بنگاه‌ها در هر دو بخش عمومی و خصوصی، به‌منظور تأثیرگذاری بر شکل‌گیری قوانین، مقررات، احکام رسمی و سایر سیاست‌های دولت، به‌طوری که در راستای منافعشان باشد؛ مسئله‌ای که در نتیجه فراهم‌آوردن نامشروع و غیرشفاف منافع خصوصی برای مقام‌های دولتی است (بانک جهانی، ۲۰۰۰). به‌عبارت‌دیگر، تصرف دولت وقتی رخ می‌دهد که بازیگران فساد سیاسی، مقررات و نهادهای دولت را در جهت منافع خود و منافع حامیان و متحدان سیاسی‌شان تغییر دهند. در صورت وجود تصرف دولت، نهادها در خدمت عموم مردم کار نمی‌کنند و به‌جای آن، به ابزارهایی برای حفظ منافع مفسدان تبدیل می‌شوند. تصرف دولت می‌تواند پدیده‌ای از تأثیر بیش از اندازه و تسخیر دولت از سوی بنگاه‌های قدرتمند باشد و در آن، بنگاه‌های چندملیتی و داخلی به‌طورکلی متحمل فقدان فرصت‌های برابر و مراقبت قانونی می‌شوند. فساد اداری در بین این سه نوع فساد، گسترده‌ترین و گاهی اوقات به‌عنوان حالتی جزئی از فساد دولتی تلقی می‌شود. تصرف دولت، بنیادی‌ترین و اثرگذارترین شکل فساد است، زیرا می‌تواند باعث نهادینه شدن فساد سیاسی و اداری شود. وقتی یک کشور دچار تصرف دولت باشد، دیگر نمی‌توان آن را یک دموکراسی واقعی یا مستحکم نامید.