کتاب رؤسای معارف، فرهنگ و آموزش و پرورش فارس بین دو انقلاب

کتاب رؤسای معارف، فرهنگ و آموزش و پرورش فارس بین دو انقلاب نوشته پروین‌دخت تدین است که در انتشارات امید ایرانیان به چاپ رسیده است.

 درباره کتاب رؤسای معارف، فرهنگ و آموزش و پرورش فارس بین دو انقلاب

در این مجموعه سخن از عملکرد افرادی است که از انقلاب مشروطیت تا پیروزی انقلاب اسلامی ایران به مدت هفتاد سال (۱۲۸۷- ۱۳۵۷) سکاندار تعلیم و تربیت نوباوگان استان فارس بوده ا‌ند و حال عملکرد آنها با فاصله‌ای نسبتا طولانی زیر ذره بین قرار می‌گیرد.

از آنجا که هر فرهنگ غنی و ریشه‌داری دارای جوهره حیاتی است که از دورانی به دوران دیگر و از نسلی به نسل جدید منتقل می‌شود و جوهره حیاتی موجود در هر فرهنگ ممکن است  حشو و زوایدی داشته باشد که متناسب با دنیای امروز نباشد. لازم است با مقتضیات زمان همراه شده و پالایش یابد. چه به کمک همین فرهنگ پالایش یافته است که می‌توان زمان گذشته را به زمان حال پیوند داد و از گذشته عبرت گرفت. تعلیم و تربیت نیز به عنوان یکی از پایه‌های اساسی فرهنگ هر کشور ازاین امر مستثنی نیست.

این کتاب با هدف یادگیری ازتجربیات اهالی تعلیم و تربیت گوشه‌ای از ایران بزرگ تلاش کرده تا با ارزیابی نقادانه فعالیت آنها، چراغ راه آیندگان باشد.

خواندن کتاب رؤسای معارف، فرهنگ و آموزش و پرورش فارس بین دو انقلاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به تاریخ معاصر ایران و تاریخ مشروطه مخاطبان این کتاب‌اند.

 بخشی از کتاب رؤسای معارف، فرهنگ و آموزش و پرورش فارس بین دو انقلاب

«میرزا محمد فرزند سلطانعلی متخلّص به «قدسی» در شیراز متولد شد. وی از سادات حسینی داراب و از خواص شاگردان و مریدان داور بود و در خدمت آن پیر روشن‌ضمیر، علوم دینیه و فقه و کلام و حکمت و فنون ادب را فراگرفته، و بهره‌ها برده و کتابی در کلمات و کرامات آن استاد جلیل و مولای نبیل نوشته و آن را «حظائر القدس» نام نهاده و کتابی دیگر تصنیف نموده مشتمل بر تفسیر بعضی از آیات و شرح پاره‌ای احادیث و مطالب حکمی و غیرهما مسمیٰ به «فردوس الکمال تصنیف نموده است.»

«علاوه بر چشم حق‌بینش که به علوم روشنائی یافته، نیز دست سحر‌آفرینش به خامه آشنائی گرفته در نوشتن نستعلیق بر خطوط متقدمین و متأخرین خط نسخ کشیده و از شیوه‌ها سبک میرعماد حسنی علیه الرحمه را اختیار نموده. »

از کارهای ارزنده قدسی، تصحیح و تنقیح دیوان خواجه حافظ است که خود می‌نویسد: «هشت سال کارم مقابله زیاده از پنجاه مجلد حافظ خطی و چاپی بود تا این که به سال 1321 هـ .ق دیوانی از حافظ به خط خوش مورخ 970 هـ .ق پیدا کردم.

قدسی آن نسخه قدیمی و نسخه‌ای که به امر کریم خان زند نوشته شده بود و بر مزار حافظ قرار داشت اساس قرار داد و با مقابله با پنجاه نسخه دیگر نسخه خود را به خط نستعلیق خوش خویش نوشت و در بخشی به چاپ رساند که تا کنون چندین بار به چاپ رسیده. اهمیت حافظ قدسی به ضبط تقریباً صحیح غزلیات و اشعار خواجه و توضیح پاره‌ای از اشعار مشکل با نظر «داور»‌است که در حاشیه دیوان آن شاعر بزرگ یادداشت شده است. »

«با این که سال‌ها ربقه مودتش، این فقیر را مبرم بود، در این اوان به مصاهرت نیز بر خویشی افزوده و اکثراً اوقات علومی را که با هم از یک مدرس استفاده می‌نمائیم به مذاکره آن نیز می‌پردازیم.