کتاب عشق عرفانی در ادبیات منظوم و منثور ایران

کتاب عشق عرفانی در ادبیات منظوم و منثور ایران نوشته زلیخا جانعلی است. كتاب حاضر به نحوی تدوین شده تا خواننده پس از مطالعه، در خصوص کلیات مقوله عشق و عرفان و همچنین مباحث دخیل در این حوزه ادبیات ابران، اطلاعاتی در سطح پایه به دست آورد. 

درباره کتاب عشق عرفانی در ادبیات منظوم و منثور ایران

کتاب عشق عرفانی در ادبیات منظوم و منثور ایران، اثری پژوهشی است که به‌صورت سهل و روان و با رویکردی کاملاً کاربردی و با شرح جزئیات کامل به بررسی موضوعات تصوف، عشق، معنا و قلمرو کارکردی عشق و... می‌پردازد.

ادبیات هر ملت، ریشه در فرهنگ و باورهای آن سرزمین دارد و مطالعه داستان‌های کهن، نه تنها از جنبه هنری یا سرگرمی، بلکه از نظر آشنایی با چارچوب فکری، ارزش‌های اجتماعی و هنجارهای حاکم بر سرزمین‌هایی که داستان‌ها از آن سرچشمه گرفته‌اند، دارای اهمیت است. بیشتر حکایت‌های ادبیات کلاسیک ایران، از جمله داستان‌های عاشقانه، به نظم سروده شده است و این ویژگی، تنها به ادبیات ایران اختصاص ندارد. همه ملت‌ها، داستان‌های کهن خود را یا برای زیباتر شدن و یا باهدف حفظ آسان‌تر آن، به نظم در می‌آوردند.

عرفان و تصوف با دارا بودن آمیزه‌های تعلیمی و سرچشمه‌ای برای دریافت حقیقت و آگاهی، در ادبیات فارسی جایگاه عمده‌ای دارد. در باب طریقت «عرفان» بی‌تردید پژوهش‌های فراوانی صورت گرفته است. از آغاز دوران تصوف، بسیاری از نویسندگان تصوف‌گرا، به کتابت اصطلاحات، مراتب و مقامات تصوف و اقوال بزرگان و مشایخ صوفیه همت گماردند. تاکنون نیز این تفکر امتداد یافته و بسیاری محققان و دانشمندان معاصر نیز، به تشریح و تبیین این مفاهیم پرداخته‌اند.

شالوده‌ عرفان اسلامی ایرانی بر عشق و محبت استوار گردیده است،  این کتاب سعی دارد عشق عرفانی را در ادبیات ایران بررسی کند.

خواندن کتاب عشق عرفانی در ادبیات منظوم و منثور ایران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات فارسی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب عشق عرفانی در ادبیات منظوم و منثور ایران

شخصی که با عنصر آگاهی پیوند عمیق دارد، به نیکی مصالح امور را سنجیده و نفس خود را از افتادن در مهلکه‌ی آز و طمع، حفظ می‌کند. عرفان ایرانی به خصیصه‌ی انسان‌سازی و انسان سالاری آراسته است. عارفان با طی مراحل خاص، برای حصول معرفت و وصول به حق می‌کوشند و در این راه بر ذوق و اشراق تکیه می‌کنند. به بیان کلی «عرفان عبارت است از تلاش برای نیل به ارتباط مستقیم و شخصی با خداوند.»(زرين کوب، ۱۳۸۳: ۲۰)

گر در صف دین‌داران، دین‌دار نخواهم شد از بهر چه با رندان در کار نخواهم شد شد عمرو نمی‌بینم از دین اثری در دل وز کفر نهاد خویش دین‌دار نخواهم شد از یک می عشق او امروز چنان مستم کز مستی آن هرگز هشیار نخواهم شد (عطار، ۱۳۴۴: ۲۰۲)

اگر چه عرفان و تصوف از نظر آداب سیر و سلوک و تهذیب نفس با یکدیگر تفاوتی ندارند، اما با این حال، میان آن‌ها تمایز بارزی وجود دارد؛ زیرا تصوف عملی است که با تطابق علوم شرعی صورت می‌گیرد، در حالی که عرفان چیزی نیست جز ریاضت نفس و آلایش روح. در نتیجه تصوف به منزله‌ی کلام و عرفان به منزلهی حکمت و فلسفه است. اما آنچه مشترک است، ریاضت و تزکیه نفس و تصفیه‌ی باطن است که در انتها، منجر به درک حقایق اشیاء و رسیدن به کمال می‌شود.

دانش تصوف را نهایتی نیست. این علم اشارات و خاطر و عطايا و الطاف خداوندی است که آشنایان را در خود فرو می‌کشد، اما دانش‌های دیگر را عرصه محدود است. تمامی دانش‌ها در نهایت به تصوف باز می-گردد و عکس آن صادق نیست. تصوف علم فتوح است که خداوند بر دل‌های برگزیدگان برای درک کلام و دریافت خطاب‌های خویش می‌گشاید هر گونه که بخواهد و هرگاه که بخواهد. (سراج طوسی، ۱۳۸۲: ۷۲)