کتاب سیاستگذاری در آموزش و پرورش

سیاست‌گذاری در آموزش و پرورش نوشتهٔ ناهید نادری، رضا علی نوروزی و سید علی سیادت در انتشارات یار مانا به چاپ رسیده است. این کتاب در چهار بخش و سیزده فصل به بررسی سیاست‌های کاربردی در آموزش و پرورش و مقایسهٔ کشورهای مختلف و موفق در این حوزه می‌پردازد.

درباره سیاستگذاری در آموزش و پرورش

سیاستگذاران خبره و افراد تأثیرگذار در آموزش و پرورش چنانچه بخواهند انسان‌ها به‌صورت موفق و فعال در دهکده‌ی جهانی نقش‌آفرینی کنند، باید به یکپارچه‌سازی آموزش بپردازند و از رویکرد سیستمی و کل‌گرایانه در سیاستگذاری‌های خود استفاده کنند. نظام آموزشی می‌تواند بستر و زمینه‌ای برای ورود انسان‌های رشدیافته به جامعه باشد و کلاس‌های درس نیز می‌توانند محلی برای بررسی مشکلات و همچنین آزمایشگاهی مفید برای رسیدن به پیشرفت‌های فنی و علمی در جامعه‌ی جهانی باشند.

کتاب حاضر می‌تواند به رهبران، مدیران و سیاستگذاران و برنامه‌ریزان آموزشی کمک کند تا سیاست‌های مناسبی را همراه با تحولات جهانی اتخاذ نمایند و با استفاده از رویکرد سیستمی به تدوین برنامه‌های نوین آموزشی بپردازند.

کتاب سیاستگذاری در آموزش و پرورش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای افرادی که در حوزهٔ آموزش و برنامه‌ریزی‌های درسی فعالیت می‌کنند مفید است.

بخشی از کتاب سیاستگذاری در آموزش و پرورش

تاریخچهٔ سیاستگذاری  تا پیش از پیدایش علم سیاستگذاری ، مطالعات سیاسی بـه تمرکـز در زمینـه هـای هنجـاری و اخلاقی دولت و نهادهای سیاسی محدود شده بود. پژوهشگران با مطالعهٔ آثار سیاسی بزرگان فلسفهٔ غرب در جست و جوی شناخت اهداف دولت و وظایفش در هـدایت شـهروندان بـه زندگی بهتر بودند. این پژوهشها به توسعه و تکمیل مباحثی چون طبیعت جامعه، نقش دولت، حقوق و مسؤولیتهای شهروندان و دولتها منتهی شد. گرچه پیدایش این علم، ریشه در آثار و همکارانش در اوایل دههٔ پنجاه میلادی دارد، اما نهادینه شدن و گسترش این  هارولد لسول رشته در اواسط دههٔ ۶۰ آغاز شد. از این رو، به دلیل ایجاد شکاف فزاینده میان نظریـه و عمـل در رفتار سیاسی در علم سنتی سیاست بود که بسیاری از اندیشمندان را بر آن داشت تـا بـرای بررسی سیاست‌ها به جست‌وجوی روش‌های دیگری بپردازنـد. از جملـهٔ ایـن اندیشـمندان میتوان به هارولد لسول و همکارانش اشاره کرد که برای جایگزینی علم سیاستگذاری به جـای سیاستگذاری در آموزش و پرورش علم سنتی سیاست، در تلاش بودند تا بتوانند میان نظریهی سیاسی و عمل سیاسی آشتی برقرار کرده و با تحلیل تجربی، خلأ موجود میان مباحث مجرد و نیازهای عینی را پر کننـد (هولـت و .(146 ،1995 ،رامش به نظر پاتریس دوران علم سیاستگذاری با ارجحیت دادن به مطالعهی مسائل عمـومی که در درون خود حضور بسیاری از متغیرهای جامعـهشـناختی را (کـه بـا سـاخت اجتمـاعی، فرهنگ یا با روشهای برهانی پیوستهاند) همگون میکند، به وضـوح از علـوم سیاسـی کـه بـا چشماندازی کاملاً نهادی تعریف میشود، فاصله میگیرد و خود را به عنـوان بسـتر ویـژه ای در  جامعه‌شناسی مطرح مینماید. ساباتیر فعالیتهایی را که از دههی هفتاد به اینسـو در زمینـهی سیاستگذاری، گسترش یافته است به چهار دسته تقسیم میکند: تحلیـل حـوزه‌هـای مشـخص سیاستگذاری مانند بهداشت، حمل و نقل، منابع طبیعی و سیاستگذاری در آموزش و پـرورش؛ ارزیابی سیاستها و مطالعهٔ نتایج آنها؛ فرآیند سیاستگذاریها و عواملی که بر تنظیم و اعمـال سیاستها تأثیر میگذارند؛ پیش‌بینی سیاستهای جایگزین و مطالعهٔ کارایی انـواع ابزارهـای ممکن در عرصهٔ عمل سیاسی