کتاب من وسواس دارم؛ حالا چی؟

کتاب من وسواس دارم؛ حالا چی؟ نوشته کارلا مونی است که با ترجمه حمید محی‌الدینی و سمیه کارگر منتشر شده است. کتاب من وسواس دارم؛ حالا چی؟ را انتشارات متخصصان منتشر کرده است.

درباره کتاب من وسواس دارم؛ حالا چی؟

فرادی که مبتلابه OCD هستند وسواس‌ها و اجبارها را تجربه کرده‌اند. وسواس‌ها پایدارند، افکار سرزده و ناخواسته، افکار، تصورات یا اصرارها و انگیزش‌ها در مغزشان بارها و بارها نمایش داده می‌شوند، پخش می‌شوند، مهم نیست آن‌ها مشغول چه کاری هستند. آن‌هایی که از OCD رنج می‌برند مایل نیستند آن افکار را حفظ کنند، اما قادر به کنترل یا توقف آن‌ها نمی‌باشند. در حالی که فرد مبتلابه این اختلال می‌داند و آگاهست که وسواس‌های او منطقی و معقول نیستند، معهذا، این احساسات و افکار در او بسیار حقیقی و شدیدند.

در حالی که افکار وسواس‌گونه در مغز آشکار می‌شود، اجبارها رفتارهای فیزیکی هستند که فرد مبتلا به‌طور مکرر انجام می‌دهد تا اضطراب و تشویش حاصل از آن افکار را کاهش دهد. اجبارها از شخصی به شخص دیگر فرق می‌کنند.

اگرچه OCD یک اختلال جدی است، می‌تواند معالجه شود. جامع‌ترین و عمومی‌ترین معالجه به‌طور کلی برخی از اشکال روان‌درمانی که به گفتاردرمانی موسوم است می‌باشد. در برخی موارد، برای معالجه OCD ممکن است از دارو نیز استفاده شود. با برنامه‌های درمانی اغلب مبتلایان به این اختلال می‌توانند به زندگی مولد بازگردند. این کتاب درباره این اختلال و روش‌های درمان آن توضیح می‌دهد.

خواندن کتاب من وسواس دارم؛ حالا چی؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب من وسواس دارم؛ حالا چی؟

همه افراد گاها دچار شک‌هایی می‌شوند یا اصرار دارند چیزهایی را دوباره چک کنند. ما همگی مناسک و آیین‌هایی کوچکی را برای کاهش اضطراب اجرامی کنیم. گاهی شک کردن یا گاهی اضطراب داشتن و اجرای رفتارهای تکراری جزئی برای مقابله کردن با آن‌ها کاملاً عادی و نرمال است. این‌ها زمانی نشانه‌ها و علائم اختلال OCD هستند که این افکار و رفتار بعد از آن‌ها باعث پریشانی شدید و تداخل در زندگی عادی روزمره شوند. هیچ دونفری OCD را شبیه به هم تجربه نمی‌کنند. برخی ترس از میکروب و کثیفی دارند. برخی نمی‌توانند به افکار مربوط به اعمال خشونت‌آمیز توقف دهند، مثل افکار مربوط به صدمه زدن به عزیزان. برخی دیگر از مبتلایان به‌طور مستمر به اعمال جنسی و سکسی معینی فکر می‌کنند. دیگران اصرار دارند اشیاء اطرافشان را شسته‌ورفته و درجای خودش نگاه دارند.

برای کنار آمدن با این افکار وسواسی، افراد مبتلابه OCD تمرینات یکسانی را به‌طور مکرر انجام می‌دهند. آن‌ها ممکن است بارها و بارها دست‌هایشان را بشویند. درب‌ها را باز و قفل کنند، اشیاء اطرافشان را شمارش کنند، چیزهای غیرضروری را نگاهداری کنند، یا پله‌ها را بارها بروند و بازگردند. طی دوره زندگی یک شخص، نشانه‌های OCD ممکن است ظاهر شوند و غایب گردند. بیمار مبتلا ممکن است گاهی بهتر و گاهی بدتر شود. به‌طور کلی، با این وجود، افراد مبتلا در هر روز لااقل یک ساعت را برای این وسواس‌ها و رفتارهای اجباری خود هدر می‌دهند. بسیاری از آن‌ها زمان خیلی بیشتری را صرف می‌کنند - تا چندین ساعت در روز - متمرکز بر روی افکار وسواسی و رفتار اجباری ناشی از آن وسواس‌ها. وسواس‌ها و اجبارهای آنان، به شیوه زندگی روزمره آنان وارد می‌شود، با روتین‌های روزانه عادی تداخل پیدا می‌کنند، با کار و مدرسه، شغل، زندگی خانوادگی و فعالیت‌های اجتماعی درگیر می‌شوند.

اّمی نوزی تینگلی از نورفولک ویرجینیا، از OCD رنج می‌برد، نوع وسواس او وسواس به میکروب‌ها و کثیفی است. در بدترین حالت، او می‌گوید که وسواسش به میکروب وادارش می‌کند که در هر روز سه‌بار با آب داغ سوزان دوش بگیرد و حداقل روزی پنجاه‌بار دست‌هایش را بشوید. اَمی می‌گوید از سن یازده‌سالگی که مرتب دست‌هایش را می‌شست و دوش می‌گرفت علائم OCD در او شروع به ظهور کرد. در ابتدا، او پی نبرده بود چکار می‌کند. وقتی یک برنامه تلویزیونی را دید که در آن افراد خاصی درمورد تجربیات‌شان از اختلال OCD خود می‌گفتند، اَمی پی برد که شاید او نیز به این اختلال دچار شده باشد. او درمورد بیماریش نه به دوستان و نه به خانواده‌اش چیزی نگفت، و به جستجوی کمک‌های پزشکی هم برنخاست، در عوض، بیماریش را در تمام طول دوران راهنمایی و دبیرستان پنهان کرد. وقتی توجه دیگران به شستشوها و لباس عوض کردن‌های او جلب می‌شد بهانه می‌آورد. او می‌گوید، وسواس او به میکروب‌ها و اجبارش به شستشو، تمیز کردن و اجتناب از لمس کردن هرچیزی که بالقوه می‌توانستند ناپاک باشند، زندگی او را تصاحب کردند و کنترل آن را به دست گرفتند.

در برخی موارد،OCD به‌حد کافی برای برهم زدن زندگی فرد مبتلا شدید باشد، مثل توانایی‌هایش در انجام کارها، حفظ یک زندگی جمعی یا حتی راندن اتومبیل.