کتاب جهان ما یا جهان آن ها

کتاب الکترونیکی جهان ما یا جهان آن‌ها نوشتهٔ فرهاد نادری و آرین مقصودلو در انتشارات آپريس به چاپ رسیده است. این کتاب در ۳ بخش نوشته شده است. بخش اول جهان، کیهان، هستی نام دارد. بخش دوم دربارهٔ زیست زمینی و فرازمینی‌هاست و در بخش سوم به جهان‌های چندگانه، سیاهچاله‌ها و سفر در زمان پرداخته شده است.

درباره کتاب جهان ما یا جهان آن‌ها

آیا این جهان نامحدود است؟ اصلاً نامحدود و بی‌نهایت به چه معناست؟ آیا ما در کائنات تنها هستیم؟ وقتی به آسمان‌ها می‌نگریم درواقع به گذشته آن خیره شدیم. وسعت آسمان‌ها به قدری بزرگ است که میلیون‌ها سال طول می‌کشد تا نور آن به ما برسد. این‌ها همه دلایلی است تا بتوان مطمئن باشیم که در این جهان تنها نیستیم. در این کتاب سعی شده که با دیدی وسیع‌تر به این موضوعات بپردازیم. همچنین با نظریات دانشمندان و اخترشناسان آشنا می‌شویم. امید است که با مطالعه این کتاب ذهن ما در مورد گیتی نسبت به گذشته روشن‌تر شود.

کتاب جهان ما یا جهان آن‌ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به افرادی که به مطالعهٔ کتاب‌های علمی با موضوع جهان و کهکشان علاقه‌مند هستند پیشنهاد می‌کنیم کتاب جهان ما یا جهان آن‌ها را مطالعه کنند.

بخشی از کتاب جهان ما یا جهان آن‌ها

کوتوله سفید: گونه‌ای از اجرام فضایی است. در طی زندگی یک ستاره در دوران پیری برخی از ستارگآن‌که از حد ۱.۴ جرم خورشید پر جرم‌تر باشند به ستاره نوترونی یا سیاهچاله ۳ برابر جرم خورشید و اگر از این حد کم جرم‌تر باشند تبدیل به کوتوله سفید می‌شوند. ماده تشکیل دهنده کوتوله‌های سفید به‌اندازه‌ای به هم فشرده است که یک فنجان از آن صدها تن وزن دارد کوتوله‌های سفید، که تعدادشان در کهکشان ما نسبتاً زیاد است، آخرین مرحله تکامل بسیاری از ستاره‌ها هستند. ستاره‌هایی که جرمشان تقریباً معادل جرم خورشید (۱.۴ جرم خورشید) یا کمتر از آن است به احتمال زیاد همگی به کوتوله سفید تبدیل می‌شوند. این اصطلاح برای توصیف مرحله‌ای از تکامل ستاره‌ای به کار می‌رود که ستاره پس از تبدیل شدن به غول سرخ، در آن مرحله از انبساط بازمی‌ایستد. در مرحله کوتوله سفید، ماده ستاره‌ای فشرده می‌شود و به جسمی کم‌نور، به‌اندازه‌ای بسیار کوچک، به بزرگی زمین، تبدیل می‌شود. از آنجا که ستاره دیگر هیچ منبعی برای تولید انرژی ندارد، سرد می‌شود. پس یک کوتولهٔ سفید، ستاره‌ای است که دیگر سوخت هسته‌ای‌اش تمام شده و در نتیجه بسیار فشرده و کوچک می‌شود. چنین ستارگانی بسیار داغ هستند ولی آهسته آهسته دمای خود را از دست می‌دهند.

سیاهچاله: ناحیه‌ای در فضا-زمان با گرانشی چنان نیرومند است که هیچ‌چیز حتی ذرات و تابش‌های الکترومغناطیسی مثل نور نمی‌توانند از میدان گرانش آن بگریزند. نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین پیش‌بینی می‌کند که یک جرم به‌اندازه کافی فشرده شده، می‌تواند سبب تغییر شکل و خمیدگی فضا-زمان و تشکیل سیاهچاله شود. مرز این ناحیه از فضا-زمآن‌که هیچ‌چیزی پس از عبور از آن نمی‌تواند به بیرون برگردد را افق رویداد می‌نامند. صفت «سیاه» در نام سیاهچاله برگرفته از این واقعیت است که همهٔ نوری را که از افق رویداد آن می‌گذرد به دام می‌اندازد؛ از این دیدگاه سیاهچاله رفتاری شبیه به جسم سیاه در ترمودینامیک دارد. از سوی دیگر نیز، نظریه میدان‌های کوانتومی در فضا زمان خمیده پیش‌بینی می‌کند که افق‌های رویداد نیز تابشی به نام تابش هاوکینگ گسیل می‌کنند که طیف آن همانند طیف جسم سیاهی است که دمای آن با جرمش نسبت وارونه دارد. میزان دما در مورد سیاهچاله‌های ستاره‌ای در حد چند میلیاردم کلوین است و از این رو ردیابی آن دشوار است.