کتاب آت لان

کتاب آت لان مجموعه‌ای از سروده‌های سیما شرکتی است که انتشارات آپریس آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب آت لان

شعر از دیرباز، مایهٔ انبساط خاطر و نشاط روحی انسان و خصوصاْ ایرانیان بوده است؛ چه آن‌هنگام که به دیوان حافظ و سعدی و مولانا پناه می‌بردیم و چه حالا که با قالب‌های جدیدتر و یا شیوه‌های نوینی از شعر و شاعری مواجهیم و در این میان شعرای زن نیز توانسته‌اند پرقدرت وارد این عرصه شده و به بروز استعدادهای ادبی و هنری خود بپردازند. کتاب آت لان سرودهٔ سیما شرکتی مجموعه‌ای است از اشعار این بانوی شاعر و نقاش و فرصتی برای خیال‌پردازی در دنیای کلمات و تصاویر. 

خواندن کتاب آت لان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به سبک نوین شعر فارسی به‌خصوص اشعار سپید، مخاطبان این کتاب هستند.

درباره سیما شرکتی

سیما شرکتی نقاش و شاعر ایرانی و دانش‌‌آموختهٔ پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشتهٔ طراحی و نقاشی است. او از اواخر دههٔ هفتاد شمسی تاکنون مشغول یادگیری و نیز تدریس نقاشی است و در کنار آن به سرایش شعر نیز می‌پردازد. از دیگر آثار او می‌توان به صدای سکوت، راز شکوفه‌های باران، مسافر عشق، ساعت نیم کافه عطر انتظار و شب‌های بعد از تو اشاره کرد.

بخشی از کتاب آت لان 

«معنی اسم آت لان در ترکمن، سوار بر اسب و رهسپار شدن و احساس دلتنگی و همراهی مخاطب با مربی است.

دوباره می‌نویسمت ای عشق

همچون گذر زمان 

ای مسافر عشق

شب‌های بعد از تو

معجزهٔ عشق

کافهٔ انتظار

و صدای سکوت...

با شیههٔ مادیان‌ها

آت لان

با گوشت و پوست و استخوان خویش

دوباره می‌سرایمت ای عشق

آن‌گاه که ماه، سی‌پاره می‌شود بر دره‌های شب

آن‌گاه که دختری سیما‌خوی

سیماب می‌شود در ماه آتش!»

و شعری دیگر:

« در شب سرد زمستانی به کلبه‌ای رفتم، سال‌های دور

پیرزنی که شب را شرفیاب من و پدر بود، شوربای سبزی و گوشت شکار پرنده بار گذاشت

و با لبخند مرا پاش شومینهٔ چوبی نشاند، موهایم را با دستانش پس زد

و صورتم، رو به آتش زغال هیزم گرفت

از هیزم‌های خشک با پدر می‌گفت و درختی که سنش با او و پدر یکی بود!

زمان میان حرف‌های پدر و پیرزن چون اسبی بالدار با سرعتی باورناپذیر عبور کرد 

و من گویی که آن سال‌ها نبودم به خواب رفتم

اسب گویی پای شوئیده بود حالا اکنون برگشته بی‌پدر

بی آن فصل سرد از برف و سوز و باران

بی آن کلبه و آن درخت که گذارش با سن پدر بود و آن پیزرن

آه...»