نظرات کاربران درباره کتاب بیگانه

فلسفه ی اصلی کتاب اگزیستانسیالیسم ( پوچ گرایی ) است. شخصیت اصلی کتاب فردی است که معنایی در زندگی نمی‌بینید. و هیچگونه تلاشی نیز برای ایجاد یک هدف و معنا در زندگی خود نمی‌کند. تنها زندگی را به عنوان یک روند معمول و پیش رونده در نظر میگیرد که برای تغییر در آن نیازی به تلاش و کوشش نیست. خود را ذره ای کوچک در این جهان می‌بیند که باید خواه خوب یا بد، اتفاقات زندگی را بپذیرد، و از جنگیدن با زندگی دست بردارد. اگر کمی دقیق بنگریم مورسو های فراوانی در اطراف خود میبینیم. حتی شاید در درون خود. گاهی زندگی چنان برای ما خالی از معنا می‌شود که حتی نمی‌توانیم گامی برای تغییر وضع خود برداریم.

در ابتداش روندِ بی سر وصدایی که پوچ گرایی و اگزیستانسیالیسم رو به ما القا می‌کرد و انتهایِ فصل آخر یکدفعه مارو شوکه می‌کنه و این باعث میشه با شوقِ بیشتری فصل دوم رو بخونیم. در یک کلام فوق العاده بود و البته شاید بعضی ها هم نتونن باهاش همذات پنداری کنن. دوستش داشتم و اولین کتابی بود که از آلبرکامو خوندم، قطعا مابقی کتاب هاش رو هم میخونم.

شاید وقتی الان این کتاب رو بخونید و به نظرتون چیز عجیبی بیاد شاید الان نسبت بهش بی علاقه‌ باشید و صحبت‌های این فرد بی‌تفاوت رو بی‌معنی ببینین... اما بهم اعتماد کنید بخونیدش تا آخر و فکر کنید دیر یا زود متوجه حرفاش میشین, برای من نزدیک دو سال زمان برد تا درکی کامل داشته باشم،من هنوز نوجوان و خام بودم. به شما پیشنهاد می‌کنم حتماً حتماً این کتاب رو بخونید. (آلبر کامو میگه: «در جامعه مردی که در مراسم تشییع جنازه مادرش گریه نکند با خطر محکومیت به اعدام مواجه می‌شود» و میگه که فقط منظورش از این این بوده که قهرمان کتاب او به این دلیل محکوم می‌شود که در این بازی شرکت نمی‌کند!...)

در نگاه اول «بیگانه» القاکننده مفهوم « پوچ گرایی» و حس سردی و‌کرختی نسبت به زندگیه...اما عمیق که بنگری میفهمی « مورسو» شخصیت اول کتاب فقط میخواست حقیقت واقعی خودش باشه به دور از هرگونه نقاب ظاهرفریبانه که ‌خوشایند دیگران باشه!‌ و چون خود حقیقی‌اش بود و حاضر نبود همرنگ و همسو جامعه باشه شدیدا توسط جامعه خطرناک تلقی و محکوم شد! . . اگه کمی دقت کنیم « مورسو»های فراوانی اطرافمون میبینیم و حتی شاید در درون خود :)

این کتاب داستانِ عجیبی داره، زندگی فردی که از پوچ گرایی به سمت زندگی در اکنون میره وقتی به مرگ نزدیک میشه، میفهمه که باید همه ی لحظات رو عمیقا زندگی کنه زندگی یک موهبت و نعمته این فرد خودشه، و هیچ تظاهری در چیزی نداره همرنگِ جماعت نمیشه و بخاطر همین همه به سمتش انگشت میگیرن و محکومش میکنن زندگی برای این فرد خیلی مهمتر از مرگه

کتاب عالی نیازی به معرفی و تعریف نداره. از نظر من هر کس درون خودش بیگانه است و میتونه به نوعی با این شخصیت همزادپنداری کنه شاید هم این تفکر از صلابت قلم کامو سر چشمه میگیره نمیدونم . اما بیگانه رو دوست دارم به نظرم کتاب خوبیه برای شروع کارهای کامو و کشف خط فکری ایشون.

تازه تموم کردم. من با ترجمه کاوه میرعباسی خوندم. بررسی نکردم بقیه رو اما میدونم ترجمش یکم مشکلاتی داشت و انگار محصولش فقد بخاطر پول ساخته شده و از سر واکنی ترجمه شده بود.(استفاده از کلمات تکراری زیاد و جملاتی که انگار فارسی شده کلمات اصلی هستن و ترجمه ترنسلیت وار) من فکر میکنم مورسو داستان ما، بیشتر از پوچی(به معنای مواجهه انسان با بی معنایی امور) با یک انسان تنبل(یا کسی که اهمیتی برای ایجاد معنا قائل نیست، همانطور در قسمت هایی میگفت اصن الان حوصله وقت گذاشتن برای فلان چیز رو ندارم) طرفیم. عدم تمایل به ایجاد معنا ادمی رو بی رگ میکنه بنظرم.بدنبال معنا نبودن مورسو رو به حد اعلای درک حال رسونده و این موضوع برای من جذاب بود.(بقولی محسوسات مد نظرشه) به شخصه ازین ادم بدم اومد با این حال از دادگاه بیشتر بدم اومد. افراد خودشونو به خریت زده بودن در دادگاه. حتی خود مورسو که انگار داشت تلویزیون تماشا میکرد. گویا حرف ها درباره شخص دیگری گفته میشود نه مورسو. مقاله سارتر درباره این کتاب خواندنیه و جای تامل داره. بنظرم یک بار دیگه این رمان رو بخونم شاید چیزای جدیدی درش پیدا کنم و قطعا دیدگاهم تغییر خواهد کرد و این برداشت اولیه ام خیلی ناپختس.

واقعا از اسمش مشخصه...داستان یک بیگانه(:

قبل از خواندن «بیگانه» به واسطه مطالعاتم درمورد فلسفه ابزوردیسم دید کلی‌ای نسبت به کامو داشتم، ولی با خوندن این کتاب ایده‌ام درموردش به کلی تغییر کرد. شاید در صفحات ابتدایی اینطور به نظرتون بیاد که داستان روند خسته کننده ای داره اما ممکنه هم کتاب رو شروع کنید و مثل من وقتی به خودتون میاین ببینید صفحه آخرید😄 چون شاید داستان خودش در ظاهر ساده باشه اما فلسفه پشتش خیلی زیباست و کامو هم قلم متفاوت، جالب و واقعا گیرایی داره، درمورد ترجمه هم، از ترجمه های دیگه خبری ندارم، اما این از نظرم روان بود. ولی یک نکته‌ای که در حین خوندن کتاب راجع به کامو متوجه شدم و بابتش کمی دلخور شدم این بود که توی نوشته های کتاب رد زن ستیزی دیدم، با این حال ندیدم کسی درمورد این موضوع صحبتی بکنه.

زیبا و هیجان برانگیز بود اونقدر زیبا انفاقات توصیف کرده بود که همزمان با شخصیت اصلی همه لحظات رو زندگی می کنی

بنظرم آلبر کامو واقعا محشره... اولین کتابم از آلبر کامو بود که خوندم و واقعا ترغیب شدم ک بقیه آثار ایشون رو هم بخونم اما بنظرم در انتشارات چشمه این کتاب رو فنی ترجمه نکردن! خیلی تفاوت بین ترجمه کردن و فنی ترجمه کردن هست... چون ی سری متن ها و ی سری تکست ها و اصطلاحات و درکل نوشته هایی که از ادبیات های جهان میخوان وارد زبان ما بشن باید یسری دست ورزی هایی بشن تا مخاطب بتونه اونا رو هضم کنه چون در غیر اینصورت خیلی گنگ بنظر میاد... انگار کلمات به طرز فجیعی ترجمه شدن...فقط منفرد ترنسلیت شدن و بعد کنار هم قرار داده شدن،بدون اونکه اغلب جاهای کتاب بشه معنای سلیس و روونی براحتی ازش استخراج کرد.

مورسو برای بقا و در همون حد تلاش می‌کنه، نه برای زندگی کردن. کتاب جالبیه، داستان عجیب و‌ جدیدی وجود نداره، فقط شخصیت مورسوئه که باعث می‌شه به چالش کشیده بشی و بخوای بدونی که در نهایت مردم چطور با تفکرات و‌ شخصیتش برخورد می‌کنن. مورسو جهان رو پوچ می‌بینه و برای معنا دادن به جهان و فرار از ترس مرگ، نه هدف و عقیده‌ و علاقه‌ای رو دنبال می‌کنه و نه به پرستش و جهان دیگه رو می‌آره. اما چون تقریبا هیچ ارزشی برای اون تعیین نشده به راحتی از کنار درد و رنج بقیه می‌گذره و براش بی‌اهمیته اما در عین حال که مدام در حال قضاوت شدن هست، هرگز کسی رو قبل از شناختش قضاوت و محاکمه نمی‌کنه (در اصل کاملا بی‌اهمیته افکار بقیه) و از مهربانی بقیه هم تا حدودی لذت می‌بره و سعی می‌کنه که این رو برگردونه، نه برای خوشحالی و نه حتی به دلیل علاقه، بلکه فقط برای بقا.

حسی که بعد از تموم‌ کردن این کتاب دارم بی شباهت به حس مورسو به زندگی نیست.

بعد از خوندن این کتاب، حس عجیبی دارم. چندجایی از کتاب با شخصیت اصلی همزادپنداری کردم چون بیشتر اوقات نه دلیلی برای جلو رفتن می‌بینم و نه دلیلی برای تلاش کردن تا از وضع موجود خلاص بشم. این کتاب برای هرکسی نیست و احتمالاً من هم به خوبی متوجه‌ی بطن موضوع نشده‌م و باید بیشتر و بیشتر بهش فکر کنم ولی احساساتی رو در من برانگیخت و فکر می‌کنم هدف اصلی هر کتابی همینه.

از همون ابتدای مطالعه کتاب خواننده متوجه مفهوم اگزیستانسیالیسم میشه و شخصیت اصلی داستان فردی هست که هر چیزی براش بی معنی تلقی میشه . و فضای داستان هم از ابتدا تا انتها سرد و تاریک ولی این فضا باعث دلزدگی خواننده نمیشه

نوشتار ساده در عین حال مریض گونه با توصیف هایی متفاوت با عرف این رمان رو جذاب کرده. داستانی از مردی بی روح که احساساتش خیلی وقت پیش ها مرده کتاب ارزش خواندن داره و حتما پیشنهاد میکنم.

فوق العاده بود. واقعا دوستش داشتم ترجمه هم خوب و روان بود و نسبت به نشر دیگه ای که من مقایسه کردم، سانسور کمتری داشت

ترجمه خوبی داشت من با بقیه ترجمه ها مقایسه کردم هم روون تر بود و هم سانسور کمتری داشت

شاهکاری از ادبیات اگزیستانسیالیستی. کامو در این کتاب نشان می‌دهد که چگونه جامعه با کسانی که طبق هنجارهای رایج احساس نمی‌کنند و رفتار نمی‌کنند، برخورد می‌کند. داستانی کوتاه، خواندنی و عمیق که تا مدت‌ها ذهن را درگیر خود می‌کند.

این کتاب بنظرم بهترین شروع برای خوندن کتاب های کامو هستش. تو این کتاب به فلسفه ابزودیسم اشاره شده(پوچ گرایی) شخصیت اصلی داستان نمونه ای از فردی پوچ گراست. از خط اول هم مشخصه 😂 خود من واقعا موقع خوندن داستان حس میکردم کنار شخصیت اصلی داستان در الجزایر هستم و واقعا خوب همه چیز رو توصیف کرده بود. ممکنه هر آدمی با این داستان ارتباط برقرار نکنه. اولای کتاب ممکنه حوصلتون سر بره و حالی برای ادامه نداشته باشید ولی بهم اعتمادکنین از نصف کتاب به بعد نظرتون عوض میشه.

در توصیف کتاب، باید نوشت که تماما با شخصی در ارتباطیم که چیزی جز احساس خودش برایش اهمیتی ندارد. هیچ چیز توانایی منقلب کردن این شخص را ندارد. لجاجت این فرد، مسبب می‌شود تا حتی با کسانی که هیچ‌کس تاییدشان نمی‌کند، ارتباط داشته باشد. از دید من، این حسِ اهمیت بیش از حد به خود و بی‌اهمیتی بیش از حد به دنیا، آدم‌ها و احساسات آدم‌ها، باعث گیر افتادن این فرد در زندگی پوچ خودش شد. به عنوان کتابی نسبتا با صفحات کم و معمول، می‌تونه کتاب خوبی باشه؛ اما یک مقدار تا اواسط کتاب، اروم و بی‌حاشیه پیش میره. انگار در حال خوندن خاطرات خودشیفتگی یک نفر و اهمیت دادن بیش از حد اون آدم به خودش هستین. [تمام این‌ها نظر من بودن و می‌تونن از نظر روانشناسی، درست نباشن]

اصولا کتاب هایی که خیلی معروف میشن توی فضای مجازی ،وقتی میخونمشون برام اونقدر جالب نیستن،اما حالا میفهمم چرا این کتاب با چند خط اولش آدمو سمت خودش میکشونه. اینکه از طرف جامعه طرد بشی فقط به خاطر اینکه شبیه اکثریت نیستی عجیبه ،اما شاید اگر این داستان از زبان خودشخص نمیشنیدیم و توی دادگاه بودیم مثل همه اون ها قضاوت میکردیم.

اندیشه های یک نویسنده بیشتر از هر چیزی، در متن و نوشتارش نمایان میشه . جدا از داستان بسیار جذاب و معمولی اش که من خیلی دوست داشتم و دقت شخصیت اول داستان به جزئیات برام خیلی دوست داشتنی بود و دقتم و افزایش داد . اینکه چقدر ساده می تونیم به چیزهای ساده و بی اهمیت خوش باشیم و لذت ببریم. اتفاقی که برای شخصیت اصلی افتاد منو بی نهایت بهم ریخت دلم نمیخاست اینجوری تموم بشه . ولی رویکرد پوچ گرایی بود و دیگه میشد چیکار کرد

«انسان بلاخره به همه چیز عادت می کند» اولین اثری که از البرکامو میخونم کتاب عجیبی بود نیازه که باز هم بخونمش

مثل تمام آثار آلبر کامو ، بی نقص و عالی

ترجمه‌ش زیاد تعریفی نداشت اما بد نبود. داستان کتاب به نظرم معمولی بود و جذابیت زیادی نداشت. البته نیمه‌ی دومش خیلی بهتر بود. در کل توقع بیشتری داشتم.

یک جمله کتاب من رو واقعا جذب خودش کرد و فقط همین یک جمله کافیه بنظرم برای شناخت کتاب « ادم نباید سر به سر تقدیر بگذارد »

ترجمعه خوب و روونی داشت. اگر تا به حال احساس کرده‌اید که مثل یک تماشاگر در سینما هستید، در حالی که بقیه در حال بازی کردن در صحنه زندگی هستند، این کتاب دقیقاً برای شماست. خواندن این اثر آلبر کامو، برای من فراتر از یک تجربه مطالعه ساده بود؛ مثل این بود که ناگهان از میان جمعیت، جدا شوم و در سکوت مطلقِ خودِ خودم بایستم، در ابتدا شاید شخصیت اصلی داستان، «مورسو»، برایتان عجیب، سرد یا حتی بی‌تفاوت به نظر برسد؛ اما وقتی در لایه‌های عمیق‌تر داستان غرق می‌شوید، چیزی در وجود او پیدا می‌کنید که تکان‌دهنده است: او فقط کسی است که از تظاهر کردن امتناع می‌کند. او از بازی کردن نقش‌هایی که جامعه از ما می‌خواهد (مثل گریه کردن در مراسم سوگ یا ابراز احساسات ساختگی) سرباز می‌زند.. کامو با زبانی بسیار ساده، اما قدرتمند، ما را با این پرسش روبرو می‌کند که: اگر تمام این قواعد و ارزش‌هایی که جهان به ما دیکته کرده، ریشه‌ای نداشته باشند، ما واقعاً کیستیم؟ .این فقط یک داستان نیست، یک تجربه است که نگاهتان را به «بودن» تغییر می‌دهد.

توصیف و تمجید و تحلیل راجع به این اثر به راحتی با یه جستجوی ساده قابل پیدا کردنه. همچنین اون جملات آغازین عجیب و معروف کتاب که ترغیب می‌کنه مخاطب رو که مجدانه بره تا انتها. شاهکاری که تا اواسطش خیلی خوب بود و از اونجا به بعد شاهکار و حیران کننده. فقط میتونم بگم حسی که به خواننده انتقال پیدا می‌کنه خاص و یگانه ست و مبهوت میشه آدم از نثر و روایت و ذهنیت هاش. شبیه کسی نیست و دروغ نمیگه، دروغ نمیگه... در حدی هم صاحب نظر نیستم که درباره‌ اگزیستانسیالیسم نظر بدم.

بعد از خواندن این کتاب شاید احساس عجیبی پیدا کنید ولی من خودم این حس عجیب رو دوست داشتم و معتقدم که ما نیز احساس پوچی رو در خیلی از قسمت های زندگیمون احساس میکنیم اما شاید نه به اندازه مورسو :)

خیلی خوب بود

دوسش داشتم

مامان آنقدر احساس آزادی میکرده که خواسته یک زندگی نو را شروع کند. هیچ کس حق ندارد برایش اشک بریزد ....

حس عدم تعلق به جایی که هستی رو کاملا انتقال میده. اما نمیدونم چه حسی داشته باشم. عصبانی باشم یا ناراحت و یا کنار بیام باهاش. چیزی که انتظار داشتم نبود.

عالی

ترجمه کتاب خوب نیست با ترجمه دیگه ای بخونید

ترجمه اصلا خوب نبود ایرادات نگراشی داشت ترجمه این کتاب سنگین کار خیلی سختیه و مترجم این کار را خوب انجام نداده بود. در کل خود داستان هم گونه ایی نیست که مخاطب را جذب کنه واقعا برای من وقت تلف کردن بود.

من زیاد دوست نداشتم و چیزی ازش متوجه نشدم واسه همین تا آخر ادامه ندادم.