نظرات کاربران درباره کتاب بیابان تاتارها

این کتاب یکی از ۵ کتاب برتری بوده که تو سال ۱۴۰۱ تا به این لحظه خوندم، داستان درباره تنهایی انسانه، درباره مرد جوانیه که در تاروپود زندگی بلعیده میشه و به اون تن میده. بخشی از کتاب: رفته رفته اطمینانش سست می‌شد. آن گاه که آدمی تنهاست و یار رازگویی ندارد، حفظ یقین آسان نیست. درست در همین هنگام بود که دروگو دریافت که انسان ها چقدر از هم دورند و به رغم محبتی که ممکن است نسبت به هم داشته باشند، تا چه اندازه با یکدیگر بیگانه اند. پی برد که اگر انسانی رنج ببرد، رنجش از آن خود اوست و هیچ کس نیست که حتی اندکی از بار آن رنج را از دل او بردارد. دریافت که اگر کسی دردمند باشد، حتی عاشق بی قرارش هم نمی تواند با درد او درد بکشد و دانست که علت تنهایی آدمی همین است.

یادش بخیر این کتاب رو اولین بار توی خدمت سربازی تو رادیو شنیدم 😅 برنامه ای که شبها دیروقت پخش میشد و هر بار یه کتاب رو میخوندن و با رادیو قاچاقی گوش میکردیم . داستان کشش عجیبی داره البته مورد پسند افراد زیادی نیست به نحوی یه داستان سرد و بی‌روح برای خیلی هاست. سرگذشت افسر جوانی که به سودای خدمت در یک پادگان نظامی عالی عازم یک قلعه مرزی میشه و در نهایت هم گرفتار جادوی قلعه میشه سرگذشت افرادی که به نحوی زندگیشون با قلعه نظامی گره خورده پادگان پرت و دور افتاده که برای خیلی ها حکم تبعید گاه رو داره ، داستان تنهایی انسان هوسها و آرزوها و خیالها که به نحو باور نکردنی میتوتید درکش کنید. داستان در نگاه اول کسل کننده هست اما وقتی شروع کنید تا آخرش پیش میرید.

از صفحه‌صفحه‌ی این کتاب، هنر می‌باره؛ و ما اینجا هنر مترجمی رو می‌بینیم که برای نوشتن سطر به سطر کتاب، از جون مایه گذاشته. چیزی که باهاش مواجه می‌شیم، یه ترجمه‌ی ساده نیست؛ یه بازنویسی کامل و دقیقه. محتوا و جملات طوری باهم خو گرفتن که فکر نمی‌کنی این یه اثر ترجمه‌ست؛ و اون‌قدر کلمات به زیبایی کنار هم نشستن که یه اثر تر و تمیز تحویلمون دادن. https://t.me/Hozourebiseda

داستان درباره فردی است که فکر می‌کند مگر می‌شود این همه تلاش کرد و نتیجه نگرفت، بالاخره روزی می رسد که نتیجه این همه صبر را خواهم دید، اما زندگی واقعی متفاوت است عاشقان تنهایی و رویا بخوانند.

فارغ از چگونگی داستان کتاب، ترجمه فوق‌العاده بود. داستانش هم خیلی خوب بود. داستان بعضی از ماهاست که سال‌ها عمرمون رو در جهت امیدواری بیهوده می‌گذرونیم و در بزنگاه، عمرمون به پایان می‌رسه. خیلی ارزش خوندن داره.

خب این کتاب یه قهوه تلخه که اگ زندگی تون به اول شخص داستان شباهت داشته باشه کاملا درک میکنید که پایان ساده و خاکستری این داستان رو. این کتاب رو به افراد افسرده یا بی حوصله اصلا توصیه نمیکنم چون بیشتر افسرده تون میکنه

این کتاب در یک کلمه عالی بود. شما تو این کتاب پا میذارین به یه سفر همراه دروگو جووانی، یه سرباز که داره میره به دژ باستیانی و در سرش سودای خیلی چیزهارو داره. کتاب درمورد انسانه؛ رنج هاش، امید هاش و طمع هاش. دلتنگت میشم دژ باستیانی قدیمی :) ✅ ترجمه فرای عالیه. خیلی خوبه. کاملا هماهنگ با روند داستان.

ما در دنیای حرکت به سر میبریم، اونهم از نوع سریعش، درین دنیای سریع، آهسته بودن و طمانینه حواس پرتی و دور شدن از مسیر یا دور شدن از دیگران رو در پی داره. در چنین عالمی زرنگی و سرعت مترادف هم هستن. امروز دلار نخری فردا گرون شده، الان سوار اتوبوس نشی نیم ساعت دیگه خیلی دیره. بدو بدو کردن افتخاره تو این سیستم، روشه، راهه. ادبیات هم همینه. وقتی به سرعت عادت دارید از آهسته و بدون اتفاق پیش رفتن خسته و حواس پرت میشید. در نظام کتابهای سه پرده ای و اتفاقات پی در پی و دریای اطلاعات با ارزش و بی ارزشی که یک نویسنده ی مثلا کتاب جنایی یا معمایی به خورد شما میده که تا اخر همراهش باشید پا به پای یک کودک در بیابانی زیبا به سمت ناکجا آباد رفتن مهمل و بدون پیچ و تابه، شما قراره برخلاف طبیعتتون از مسیر لذت ببرید نه از مقصد! پس اگر سینه کتاب نیستید، امثال مایکلادیس و ثافون و تولتز رو می پسندید محترمانه از کنار این کتاب بگذرید. بای ی ی ی

یکی از زیباترین و غم انگیزترین داستان هایی که خوندم ...

اوایل کتاب که شروع کردم داستان حالت کسل باری داشت اما به مرور و رفته رفته حس کردم من هم با جووانی در بارو ها و دالان های قلعه قدم میزنم ، هر زمستان و بهار و تابستان و پاییز را به انتظار حمله تاتارها به دشت چشم می دوزم و امیدوارانه تا آخرین خط از صفحه ی زندگی اش رو همراهی کردم.. حال ک آخرین صفحه را خواندم بغضی به بزرگیِ آخرین امید و بی پناهیِ معصومانه ی جووانی قلبم را فرا گرفت پیامم به آن هایی که تازه می‌خواهند شروع کنند این است : شما لحظه های بسیاری را فرای زندگی جسمانی خود در قلعه ای دور افتاده با غم و حزن و امیدی بسیار زندگی خواهید کرد و همیشه نتیجه آن چیزی که میخواهید نیست .. ☆ترجمه هم که جای هیچ حرفی باقی نمیزاره مثل همیشه آقای حبیبی خوش درخشیدن🩵

«امید» هم ‌انگیزه‌ای برای تحمل رنج زندگیه و هم قاتل خاموش زندگی. آدم‌ها روز و شب ملال‌بارشون رو با امید روزهای بهتر و موفقیت‌ها و دگرگونی‌های آینده سپری می‌کنن، اما وقتی به خودشون میان می‌فهمن همین روزایی که سپری شده دیگه برنمیگرده و فرصت‌‌های زیادی رو از دست دادن. به نظر من صرف امید به آینده‌ای بهتر بدترین چیز برای دوران جوانیه. صرف امید آدم رو منفعل میکنه. امید باید در پسِ یک عمل باشه، امید به محصول دادن بذری که «قبلا» کاشتیش. کتاب به زیبایی هرچه تمام‌تر این مفهوم رو منتقل می‌کنه! ترجمه هم کم‌نظیره. ترجمه‌ها معمولا از نظر آرایه‌های ادبی پربار نیستن و از عبارات ساده که انتقالش آسون‌تره استفاده میکنن اما خوندن این ترجمه این احساس رو منتقل میکنه که انگار داری یک اثر فارسی اصیل میخونی.

این کتاب میکه در یه چشم به هم زدن زندگی تموم میشه در حالی که ما دل به امید های واهی بستیم

پس چرا اینجوری تموم شد؟ دیروز خریدمش امروز همه و خوندم دو روزه وای خیلی کشش داشت ولی هنوز ماتم که چرا اینطور تمام شد

کتاب ۵۴۰ از کتابخانه همگانی (بینهایت)، روایتی از انتظار و تنهایی. روبرو شدن انسان با واقعیت های زندگی، مرگ و گذر زمان. مطالعه این کتاب با ترجمه ای خوب و روان، خواننده را وادار به تفکر در مورد فرصت های از دست رفته زندگی خود می کند.

داستان فلسفی و عیق با ریتم نسبتا کند که لازمه ی رساندن پیام کتابه کتاب در نکوهش امید واهی و گذران زمان در سکون و سکوت روزمره هست امید به اتفاق هیجان انگیزی که قراره به زندگی معنا بده خوب بود و پایان غافلگیر کننده ای داشت بخونیدش

کتاب داستان یک افسر جوان و جویای نام رو روایت می کنه ، از جوانی تا پیری جووانی دروگو و قلعه ای که در اون ب جستجوی آینده ی درخشان میره داستان کشش فوق العاده خوبی داره توصیف ها گیرنده و زنده س صحنه ها ب خوبی پرداخته شدن در حد کفایت نه زیاد و نه کم خوانش این داستان برای من که این روزها دل و دماغ داستان خوندن ندارم و ده ها کتاب رو نیمه تموم رها کردم لذت بخش بود و در مورد ترجمه هم باید بگم پخته و روان ترجمه کرده آقای حبیبی

یه داستان به ظاهر ساده اما عمیق و گیرا در مورد تعلل کردن و منفعل بودن و گذر سریع عمر

بیابان تاتارها، داستان کسانی‌ست که عمرشان را در انتظار "اتفاق بزرگ" می‌گذرانند و آن اتفاق، شاید هیچ‌وقت نیاید… جزییات زیادی رو شرح داده بود و کمی خسته کننده میشد! اونقدری که تعریفش رو شنیده بودم منو راضی نکرد!

یکی از چیزهایی که این رمان را ماندگار می‌کند این است که داستانش به‌ظاهر ساده است: یک نفر سال‌ها در یک قلعه دورافتاده می‌ماند و در انتظار یک اتفاق بزرگ زندگی می‌کند. اما در عمل، بوزاتی یک ماشین معنایی می‌سازد که هرچه جلوتر می‌روی، جهان برایت کمتر قابل تحمل و بیشتر قابل تأمل می‌شود. کتاب با ریتمِ کُند، ما را با این فرسایشِ روانی همراه می‌کند. قلعه نمادِ زندگی در حصارِ انتظار است و بیابان، وعده‌ی دست‌نیافتنی. این رمان نه از امید دم می‌زند، نه از ناامیدیِ محض. بعلاوه ترجمه فوق العاده بود.

سخت است آدمی روزگاری را در رؤیای چیزی سر کند و به یک باره تکانش دهند و بگویند: «تمام شد. بیدار شو.» می‌خواهم طوری زندگی کنم که اگر ده سال بعد مجدد کتاب را خواندم، تجربه مشترکی میان من و جووانی دروگو باقی نمانده باشد.

خواندن «بیابان‌ تاتارها» با ترجمه‌ی سروش حبیبی برای من مثل یک تلنگر بود. وادارم کرد برگردم و به زندگی‌ای که پشت سر گذاشته‌ام فکر کنم؛ به آینده‌ای که قرار است داشته باشم. از خودم پرسیدم آیا من هم مثل جووانی دروگو دارم زندگی‌ام را در قلعه‌ی باستیانی، به امید آرزوهای دور و شاید محال، هدر می‌دهم یا نه. این کتاب باعث شد به محدوده‌ی امن خودم فکر کنم؛ به این که «کامفورت زون» چگونه می‌تواند باعث شود از چیزهای زیادی دست بکشم و نفهمم چرا خودم را محدود کرده‌ام. مرا وادار کرد درباره‌ی معنا و ارزش زندگی بیشتر فکر کنم. برای من این کتاب فقط یک رمان نبود؛ یک درس بود، زنگ هشداری که مرا لحظه‌ای متوقف کرد و به خودم آورد. با وجود علاقه‌ی زیادی که به استاد سروش حبیبی دارم و کتاب‌های زیادی که با ترجمه‌ی ایشان خوانده‌ام، متأسفانه ترجمه‌ی این اثر برای من کمی سخت‌خوان بود.

افرادی که بالای ۳۰ سال سن دارن حال و روز جووانی، نقش اول این کتاب رو به خوبی میفهمن. اینکه حقیقت زندگیت با چیزایی که همیشه خیال داشتی اتفاق میوفتن چقدر تفاوت داره تلخ ترین چیز زندگی آدماست.

داستان قشنگی و سرگرم کننده ای داره گذر زمان رو خیلی خوب به تصویر کشیده

این کتاب فلسفه ی زندگی رو به ما نشون میده با زبانی آروم و عامیانه و سرشار از احساس در میان کلمات این کتاب به جستجوی خودم پرداختم...

داستان جدیدی داشت. خوب روایت شده بود. تصویر سازی در بعضی جاها خوب بود ولی بعضی جاها سریع رد شده بود. آخر داستان سریع جمع شد که میتونست بیشتر ادامه پیدا کنه. در کل ارزش خوندن داشت

خط روایت و داستان این رمان، واقعا فوق‌العاده و به شدت اثر بخش و قابل احترام هست و از نحوه ترجمه و ادبیات کلاسیک اون، بسیار لذت بردم و باید بگم این مدل داستان ها و روایت ها و فضاسازی ها، اکثرا جزو بهترین آثار ادبی هستن.

تقریبا وسطای کتابم ریتم کتاب بشدت کنده خستم کرده ولی نقدی که از دیگران به این خستگی وارده رو میتونم بپذیرم! ما مردمان دنیای سرعت هستیم. این کند بودن برامون ازاردهندست. حالا اگر تونستم کتابو تموم کنم بعدا نظرمو میگم.

«بیابان تاتارها» رمان جذابی است ولی هنوز نتونستم تصمیم بگیرم که این جذابیت مربوط به خود رمان است یا ترجمه سروش حبیبی. پیشتر هم گفته‌ام که اساسا هر چیزی که نام سروش حبیبی را دارد قطعا خواندنی است. حداقل برای من!. «بیابان تاتارها» که خیلی‌ها اون رو به نوعی اقتباسی از «قصر» فرانتس کافکا می‌دانند، قصه افسر جوانی است که پس از اتمام تحصیل در دانشکده افسری به قلعه‌ای دور افتاده در مرزی که در شمال با بیابانی که اقوام تاتار در آن ساکن هستند، مامور به خدمت می‌شود ولی انگار قرار نیست از آن فضای سترون خلاصی پیدا کند. داستان تا دو سوم آن بسیار پر از جزئیات و تا حدی کش‌دار است ولی در یک‌سوم پایانی به طرز عجیبی شتاب می‌گیرد. در این داستان می‌بینیم که وقایع زندگی اغلب خارج از دسترس ماست و شاید بهتر این باشد که اگر میخواهیم شریف زندگی کنیم تاوانش را هم بدهیم که حتی در خیلی از اوقات شریف بودن هم انتخاب ما نیست و گویی از اساس گزینه دیگری نیست. به هر حال «بیابان تاتارها» به نظرم رمان جذابی است که خواندنش می‌تواند لذت‌بخش باشد ولی برای من جزو رمان‌های «باید» نیست.

ترجمه عالی بود ولی خیلی قسمتها کش دار و حوصله سربر بودند.

هر چه باشد انسان کم کم عادت میکند

سعی میکنم اسپویل نشه. تا قبل از اونکه پراسداسیمو برای دروگو خبر بیاره آخر داستان، دوست داشتم کتابو، خیلی زیاد. یه ابزورد عالی بود تا اونجا. یهو از اونجا به بعد میشه به شدت کافکایی. اونم خوبه، اتفاقاً خیلیا همون قسمتش رو دوست دارن، ولی من خوشم نیومد. فکر میکردم با ابزورد هم تموم بشه، یه اثر بی نقص میشد. اینجوری خواسته شگفتانه داشته باشه، که اصلاً به ریخت داستان نمیخورد. دو شقه شده بود داستان. در کل توصیه میشه. با اون پایان‌بندی، بیشتر عوام‌پسند شد آخرش، تا عمیق. حیف.

حقیقتا بعد از خوندن کتاب حس می‌کردم توی مدتی که با داستان پیش می‌رفتم با شخصیت اصلی یا همون جووانی دروگو یکی شده بودم و احساسات مشابه رو تجربه می‌کردم. داستانی شنیدنی و خواندنی با پایان خوب و متفاوت :)

واقعاً فوق‌العاده نوشته شده و خیلی داستان قابل لمسی داره، به طرز آشنایی داره زندگی امروز ما رو شرح میده. هرکسی میتونه یجورایی این کتاب رو با زندگی خودش مقایسه کنه و باهاش همزادپنداری کنه

گیر افتاده در تصمیمات اشتباهی که چون هزینه زیادی براشون دادیم هنوز روی انها پافشاری میکنیم به زندگی من خیلی شبیه بود جوانی که فکر میکند تا ابد جوان است و وقت برای تجربه های دیگه زندگی زیاد است

از خوندن سطر به سطر این کتاب بسیار لذت بردم. کتابی زیبا ، که در عین زیبایی سرشار از غم و حسرته‌.

این کتاب برای من بیشتر از اینکه داستان یک دژ و انتظار جنگ باشد، تجربه‌ی فرسایش زمان بود. نویسنده عمدا اتفاق خاصی نمی‌آفریند؛ برعکس، با تکرار روزمرگی و امیدهایی که مدام عقب میافتند، حس ملال و تعلیق زندگی را منتقل میکنه. بیابان نماد آینده‌ای است که همه منتظرند از اون معنایی بیرون بیاید، اما ممکنه هیچ‌وقت چیزی در اون نباشه. تراژدی جوانی هم همینه مدام فکر می‌کند «کمی دیگر بمانم»، و همین کمی دیگر تبدیل میشود به سال‌هایی که بی‌صدا می‌گذرند. پایان یادآور این حقیقت ساده هست که گاهی بزرگ‌ترین شکست زندگی نه یک فاجعه ناگهانی، بلکه سال‌ها انتظار برای لحظه‌ای است که شاید هرگز نرسد. گرچه شاید روایت کتاب موشکافانه و زیبا ملال زندگی رو به تصویر کشیده جوریکه خواننده واقعا توش غرق میشه ولی از اونجا که در جهان پر از ناامیدی آدم باید دنبال امید بگرده، من ترجیح می‌دهم بهسراغ آثاری برم که در دل این تاریکی، جایی برای مقاومت و امید هم باز میکنند.

ترجمه ادبی بسیار عالی شده و خود کتاب هم ایده جالبی داذه

آرام بودن و سنت شکنی پایان داستان را دوست داشتم؛ در کتاب بیابان تاتارها، با هر جمله ای که در مورد گذر زمان می نوشت؛ چهار سال بعد یا مثلا پانزده سال بعد، به عقل شخصیت اصلی شک می کردم!!! 😅🤦‍♀️

داستان کتاب درباره‌ی افسر جوانی بنام دروگو هست که برای خدمت به دژ باستیانی در بیابان تاتارها فرستاده میشه، دژی که درواقع به زبان عامیانه میشه گفت افراد در اون ول معطل هستن! همه‌ی افراد در اون دژ سال‌ها در انتظار اتفاقی مهم و حمله به سر میبرنداما همشون ته دلشون میدونن هیچوقت قرار نیست اتفاقی در اون دژ بیفته کو افتخاری نظامی کسب کنن. داستان کتاب اونجایی برای من جالب شد که دیدم در بخش هایی از داستان، زندگی خیلی از ما آدم هارو بهمون نشون میده. خیلی موقعا ما آدم ها عمرمون رو در انتظاری اتفاقی که شاید هیچوقت قرار نیست بیفته هدر میدیم. غافل از اینکه روزهای عمر مثل برق و باد میگذرن ... ارزش خوندن داره قطعا این کتاب.

کمی گیج کننده بود

اول از همه باید بگم که جدا از خود کتاب و داستانش، ترجمه کتاب بی‌نظیره. مدتها بود که ترجمه و ویراستاری به این کیفیت ندیده بودم. داستان کتاب درباره تنهایی، روزمرگی، دوستی‌هایی که واقعی نیستن و در گذر زمان کمرنگ میشن و مهم‌تر از همه امیده؛ امید به یه اتفاق، حتی اگه جنگ باشه... ریتم کند کتاب هم دقیقا به شما حس ملال و درگیر روزمرگی شدن و انتظار رو القا می‌کنه و شاید همین باعث بشه که اوایل کتاب خیلی خوشخوان نباشه. اما در نهایت به نظرم کتابیه که ارزش خوندن داره.

این کتاب به تمام کسانی که علاقه مند به داستان هایی شبیه به زندگی واقعی و از خواندن جزئی ترین توضیحات لذت میبرند ، توصیه میکنم . کتاب در مورد مردی به اسم جووانی است که برای خدمت به یک قلعه فرستاده می شود و در این قلعه ما زندگی آدم ها که سراسر با ترس و طمع و حرص و حسد و صبر و بردباری هست مواجه می شویم . با گذر زمانی مواجه می شویم که زندگی هر آن چیزی که می خواهیم در زمانی که می خواهیم به ما نمی دهد و زمانی خواسته مارا اجابت می کند که دیگر دیر است . بخوانید و لذت ببرید از طلوع تا غروب زندگی آدمی را .

اول اینو بگم که میتونست کوتاه‌تر باشه یه جاهاییش آدم پشیمون میشه از ادامه دادنش ولی خب تا آخر بخونید بنظرم ارزش داره بریده هایی از کتاب رو گذاشتم واستون واقعا حسرت میخورم برای جووانی دروگو یه جور آیینه عبرته برای همه ما بنظرم (پیمانه بوک )

کتاب توصیفات زیادی داره و خیلی آروم پیش میره و شاید باب میل خیلیا نباشه همانطور که برای من زیاد جالب نبود

دشت تتاران ، از بهترین نمونه‌های ادبیات برای توصیف جوانی .

مسیر یک زندگی

کتابی با حال و هوای مشابه این کتاب میشناسید ؟

خوب بود.

کتاب درباره تنهایی انسان و سرعت عمر است و اینکه یک تصمیم اشتباه تا آخر عمر گرفتارت می‌کند.

الان که دارم این نظر رو مینویسم 240صفحه رو مطالعه کردم و میتونم بگم هیچ اتفاق خاصی نیفتاده نویسنده بارها دشت و کوه و غروب و طلوع رو با جزئیات توصیف کرده ولی ترجمه بشدت زیباست اما داستان؟ هیچ چیزی جذبم نکرده تا به اینجا💘