کتاب دوئتی برای یک صدا

سکون بر مرکز این گرداب؛ این بود منظور تو از وفاداری.

برهنه هم که باشیم باز نام‌های‌مان را به تن داریم.

چه بسیار نام‌ها که مثل برگ‌های پاییزی زیر پا می‌مانند؛ بر نوک زبان اندکی می‌سوزند و دودشان چنان آسمان صبح را تیره می‌کند که شب به پا می‌شود.

می‌خندیم و درد چنان می‌پیچد در تن‌مان انگار دنده‌های‌مان پر از ترک‌های پنهان باشد. کودکی ما باقی مانده تنها در استخوان تیز بینی‌مان در شکل چشم‌های‌مان و در ژن‌هایی که با صدایی آشنا تنها برای خویشاوندان نزدیک یکدیگر را صدا می‌کنند. تا کجای خاطرات خیال است؟ و اگر فقدان یعنی نبودن پس چرا هی سنگین و سنگین‌تر می‌شود؟

برایت نامه‌ای می‌فرستم مثل درختان که پیغام‌شان را با برگ می‌فرستند، یا آسمان که حیرتش را به شکل ابری تمام نشان می‌دهد.

انگار تنها دست تکان دادن من برای خداحافظی است که واقعیت دارد.