بریده‌هایی از کتاب آن ها مشغول مردن اند!

تنهایم بگذار! نمی‌بینی خواب می‌بینم؟ در رؤیا هیچ‌وقت هشتادساله نمی‌شوی.

همه باید یک‌بار به زندان بروند تا صدای چرخیدن کلید را با تمام وجود حس کنند.

باید از مردن در راه‌های حقیر در دهانهٔ آتشفشان‌های نفرت در سیاه‌چاله‌های بی‌تفاوتی و جنایت در معبد دست برداریم.

چه‌طور خوابیدی زیر این خاک؟ دزد! چه‌طور تنهایی خزیدی به‌سمت مرگی که من این‌همه مدت مشتاقانه دنبالش بودم.

بعضی ارواح زن‌اند نه کم‌رنگ‌اند نه انتزاعی؛ سینه‌هاشان مثل ماهی‌های مرده سست و بی‌حال‌اند؛ جادوگر نیستند روح‌اند که می‌آیند و دست‌های آویزان‌شان را مثل خدمت‌کارهای از کارافتاده تکان می‌دهند.

بی‌سروصدا در تاریکی بزرگ می‌شوم.

با حالت گنگی خم می‌شوم می‌نشینم و می‌گذارم این دنیای پست به شیرینی تبدیل شود آن! تو کی هستی؟! بچه‌ای که به زنده ماندن ادامه می‌دهد!

تقدیر را مثل آبی که از شیر خرابی چکه کند قطره قطره رویم می‌ریختند. انگار آن تقدیر شکم من را شست و گهوارهٔ تو را پر کرد.

من این‌جا در این بیمارستان اعلام می‌کنم این بدن من نیست نه! بدن من نیست من سهمیهٔ دکترها نیستم تا مرا مثل دستور پخت غذا مرور کنند نه! من دختری از تبار گل‌های مینا هستم. مثل تکه‌ای خورشید در باد می‌وزم.

ـ دوستم داری؟ از ژاکت آبی پرسیدم جوابی نداد. سکوت از کتاب‌هایش بیرون زد؛ سکوت از زبانش ریخت و نشست بین ما گلویم را گرفت و اعتمادم را قتل‌عام کرد

دست از سرم بردار چه می‌کنی؟ تنهایم بگذار! نمی‌بینی خواب می‌بینم؟ در رؤیا هیچ‌وقت هشتادساله نمی‌شوی.

دست‌های‌مان آبی کم‌رنگ است و آرام چشم‌هامان پر از اعترافات تکان‌دهنده اما وقتی ازدواج می‌کنیم بچه‌ها با نفرت ترک‌مان می‌کنند غذای زیادی داریم ولی کسی نیست این‌همه غذای عجیب‌وغریب را بخورد.

همهٔ بچه‌ها در خودکارهای‌شان گریه می‌کنند