بریده‌هایی از کتاب کتاب اصفهان

آدم گاهی وقتها، سنش، کارش، حتی صورتش یادش می‌رود. فقط کاری را می‌کند که دارد می‌کند.

حیرانِ کار خودم بودم، انگار بگو خودم را گم کردهام. بغض، بیچاره‌ام کرده بود.

همیشه دوست داشتم پسری داشته باشم ببرم اصفهان بگردانمش، بفرستمش درس و مشق، این یکی دیگر مادرزاد کفاش نباشد. دنیادیده باشد. نه مثل من، جداندرجد، یک ساعت و نیمیِ اصفهان باشیم، سالاسال نبینیمش و یک فالوده رشته‌ای، بریونی، گوشْفیلی، قلیانی نزنیم. آدم به کی بگوید باور بکند که اصفهانی است و اصفهان را درست و کمال ندیده!

به فال نیک گرفتم که روزی به سپاهان درآمدیم که زنده‌رود آب داشت و خیال‌گونه می‌نمود