آنگاه که آدمی تنهاست و یار رازگویی ندارد، حفظ یقین آسان نیست. درست در همین هنگام بود که دروگو دریافت انسانها چقدر از هم دورند و بهرغم محبتی که ممکن است نسبت به هم داشته باشند، تا چه اندازه با یکدیگر بیگانهاند. پی برد که اگر انسانی رنج ببرد، رنجَش از آنِ خود اوست و هیچکس نیست که حتی اندکی از بار آن رنج را از دل او بردارد. دریافت که اگر کسی دردمند باشد، حتی عاشق بیقرارش هم نمیتواند با درد او درد بکشد و دانست که علت تنهایی آدمی همین است.
Zahra Emamian
۶۵
اگر انسانی رنج ببرد، رنجَش از آنِ خود اوست و هیچکس نیست که حتی اندکی از بار آن رنج را از دل او بردارد. دریافت که اگر کسی دردمند باشد، حتی عاشق بیقرارش هم نمیتواند با درد او درد بکشد و دانست که علت تنهایی آدمی همین است.
Fatemeh Abdi ☁️
۳۵
دلت میخواست فریاد بزنی: «بایست، بایست...!» اما میدیدی که فریاد آدمی به جایی نمیرسد. همهچیز در گریز بود. آدمها، فصلها، ابرها، همه میشتافتند.
prvneh_a82
۳۰
لختی اندیشید و دید در دنیا تنهاست و جز خودش هیچکس را ندارد که برایش دل بسوزاند.
Fatemeh Abdi ☁️
۲۹
آنگاه که آدمی تنهاست و یار رازگویی ندارد، حفظ یقین آسان نیست.
Fatemeh Abdi ☁️
۲۱
هرچه هست آدم کمکم عادت میکند
حــــــــنا🌼
۲۰
خورشید در تارک آسمان فروزان است و گویی در شامگاه از ما خاکیان دل نمیکند و با اکراه و افسوس در کرانهٔ باختر فرومیرود.
اما روزی به جایی میرسی که از سر غریزه روی میگردانی و میبینی دروازهای پشت سرت بسته شده و راه بازگشت را بریده است. آنوقت حس میکنی که چیزی عوض شده. خورشید دیگر بیجنبش نمینماید، بلکه به تیزپایی فرامیلغزد و فرصت تماشایت نمیدهد و به جانب باختر میشتابد. میبینی که ابرها دیگر در پهنهٔ نیلگون آسمان بیحرکت نیستند. آنان نیز چنان شتابان میگریزند که از سرودوش هم بالا میروند. درمییابی که زمان میشتابد و راه ناگزیر سرانجام به فرجام میرسد.
زمانی میرسد که دروازهای سنگین چون برق وباد پشت سرت بسته میشود و نالهٔ قهار قفلی بزرگ را میشنوی و دیگر مجال بازگشتت نیست.
Fatemeh Abdi ☁️
۱۹
آیا هنوز راه درازی باقی است؟ نه، فقط باید از رودی که در آن دوردستها جاری است گذشت و از آن تپههای خرم بالا رفت. اصلا چهبسا همین حالا به مقصد رسیده باشی. این درختها، این مرغزارها و این خانهٔ سفید همانهایی نیستند که میجستی؟ چندلحظهای میپنداری چنین است و عزم ایستادن میکنی. بعد میشنوی که دورترک بهتر از اینها انتظارت را میکشد و باز به راه میافتی، بیتشویش!
reza zamani
۱۷
آدم برای پیشرفت سریع حاضر است خود را با هر شرایطی سازگار کند،
ستاره
۱۳
اما او انسان بود و عمری کوتاه و معمولی داشت که هیچ نبود جز شهابی پرشتاب و بیدوام، نعمتی ناچیز که با تنگچشمی به او داده شده بود و آدمی میتوانست سالهایش را با انگشتان دست بشمرد و هنوز به دست نیامده از دست میرفت.
A.D
۱۲
شاید ما از بخت انتظار زیادی داریم. بههرحال، حقیقت همان است که گفتم. سهم هرکس به قدر همت اوست!
سیاوش ذبیحی
۱۱
پس زندگی هیچ نبود جز ریشخندی!
shakil
۱۰
خیال میکرد چیزهای خواستنی زندگی همه در انتظار اویند.
ستاره
۹
زمان میگذشت و گریزش پیوسته شتاب میگرفت. آهنگ منظم و بیصدایش عمر را چنان ریزریز میکرد که ساطور گوشت را. حتی لحظهای هم نمیشد آن را از سیر شتابان خود بازداشت، حتی برای دَمی واپسنگریستن. دلت میخواست فریاد بزنی: «بایست، بایست...!» اما میدیدی که فریاد آدمی به جایی نمیرسد. همهچیز در گریز بود. آدمها، فصلها، ابرها، همه میشتافتند. خود را به صخرهای بند میکردی یا بر تارک ستیغی چنگ میانداختی، اما تلاشت بیهوده بود. انگشتان بیرمقت از هم گشوده میشد و بازوانت همچون پنبه فرومیافتاد و این شط بهظاهر کندپوی اما پیوسته روان تو را با خود میبرد.
reza zamani
۸
هیچ مرگی دشوارتر از مرگ در گمنامی و غربت و تنهایی نیست
ستاره
۸
به تصویر خویش در آینه نگریست، بر چهرهای که کوشیده بود آن را دوست بدارد لبخندی دید تهی از حقیقت.
حــــــــنا🌼
۷
دروگو هرروز گرفتن تصمیم را به روز بعد میانداخت. وانگهی، همچنان خود را جوان میپنداشت، آخر هنوز بیست وپنج سالش هم نشده بود.
Zahra
۷
سهم هرکس به قدر همت اوست!
Reza Bazrafshan
۶
وقتی سنی از انسان بگذرد، بردباریاش کاهش مییابد. آدمی دیگر ایمان بیست سالگی را در دل نمییابد. بیش از اندازه انتظار کشیده است. چشمهایش بیش از اندازه احکام گوناگون را مرور کرده
مانی
۵
چارهای نداشت جز اینکه برای مقایسه مراجع تازهای بیابد و با نگریستن به ناکامتران خود را تسلی دهد.
محمدحسن
۵
آدم باید خودش را نشان دهد تا فراموش نشود و اگر خود دست وپایی نزند، طبعاً هیچکس به یاد او نخواهد افتاد.
Reyhaneh
۵
درست در همین هنگام بود که دروگو دریافت انسانها چقدر از هم دورند و بهرغم محبتی که ممکن است نسبت به هم داشته باشند، تا چه اندازه با یکدیگر بیگانهاند. پی برد که اگر انسانی رنج ببرد، رنجَش از آنِ خود اوست و هیچکس نیست که حتی اندکی از بار آن رنج را از دل او بردارد. دریافت که اگر کسی دردمند باشد، حتی عاشق بیقرارش هم نمیتواند با درد او درد بکشد و دانست که علت تنهایی آدمی همین است.
prvneh_a82
۵
لختی اندیشید و دید در دنیا تنهاست و جز خودش هیچکس را ندارد که برایش دل بسوزاند.
peymaneh_book
۵
پی برد که اگر انسانی رنج ببرد، رنجَش از آنِ خود اوست و هیچکس نیست که حتی اندکی از بار آن رنج را از دل او بردارد. دریافت که اگر کسی دردمند باشد، حتی عاشق بیقرارش هم نمیتواند با درد او درد بکشد و دانست که علت تنهایی آدمی همین است.
zaHra
۵
دید در دنیا تنهاست و جز خودش هیچکس را ندارد که برایش دل بسوزاند.
rezai milad
۵
زمان چون باد میشتافت و هیچ دربند آدمیان نبود. آونگش پیوسته نوسان میکرد و خرمیها را میپژمرد و هیچکس را از تیغش گریزی نبود، حتی نوزادانی که هنوز نامی نداشتند.
راحله سلجوقیان
۵
به او خواهند گفت: «از این رود که بگذری، ده فرسنگ دیگر باقی است. آنگاه به مقصد میرسی!» اما راه را پایانی نیست. روزها پیوسته کوتاهتر میشوند و همسفران پیوسته اندکتر. چهرههای پشت پنجرهها عبوس و رنگپریدهاند و حرفی نمیزنند و فقط سری میجنبانند.
مانی
۴
زمان در سِیر گریزوار خود چنان دیوانهوار میشتافت و روزها را با چنان ولعی میبلعید که او پاک مات ومبهوت مانده بود. هنوز سر نچرخانده، صبح به شب میرسید و خورشید در افق فرومیرفت تا بیدرنگ از مشرق برآید و دنیایی برفپوش را روشن کند.
مانی
۴
درست در همین هنگام بود که دروگو دریافت انسانها چقدر از هم دورند و بهرغم محبتی که ممکن است نسبت به هم داشته باشند، تا چه اندازه با یکدیگر بیگانهاند. پی برد که اگر انسانی رنج ببرد، رنجَش از آنِ خود اوست و هیچکس نیست که حتی اندکی از بار آن رنج را از دل او بردارد. دریافت که اگر کسی دردمند باشد، حتی عاشق بیقرارش هم نمیتواند با درد او درد بکشد و دانست که علت تنهایی آدمی همین است.
shakil
۴
به نظرش میرسید میان آدمهایی از نژادی دیگر، در مرزی بیگانه و در جهانی سخت و ناسپاس به سر میبرد.