کتاب عشق از سویدای دل

من به تو آموختم چگونه دوستم بداری هم‌زمان که تو به من می‌آموختی چگونه از تو متنفر باشم…

این تو بودی که به من آموختی چگونه دوستت نداشته باشم با آن‌که من به تو آموختم، چگونه به من عشق بورزی!…

من زخمم را برایت عریان ساختم و گذاشتم درون زخمم غوطه‌ور شوی آن‌گاه تو با سُم‌های اسبانت از آن گذشتی

اما ای بیگانه تو هرگز فراموش نخواهی شد زیرا که من فراموش نمی‌کنم..

عشق را بازی می‌کنند با یکی از این دو نقش: نقش جلاد و نقش قربانی. تمامی آن‌چه در اختیار ماست: برگزیدنِ نقشی‌ست که به حقیقت درونِ ما نزدیک‌تر باشد!… من از قربانی بودن همان‌قدر بیزارم که از جلاد بودن از این روی تنها ایستاده‌ام؛ تابستانی پس از فصل دیگر و زمستانی پس از دیگری…

من با زخمم هر زخمی را که می‌دیدم لمس می‌کردم

تو را به یاد می‌آورم و خوب می‌دانم که نام من همواره چونان زخمی گشاده بر پهلویت خواهد بود.

می‌گویی: دوستت می‌دارم پس من به کبوتری تشنه بدل می‌شوم که به لبهٔ کارد عشق می‌ورزد وقتی که به گلویش نزدیک می‌شود

اقرار می‌کنم که مرا رنج می‌دهد اگر از گذشته‌ات با من سخن بگویی و این‌که تو بی‌من زیستی و زنده بودی و می‌خندیدی و سفر می‌رفتی درحالی‌که من با تو نبودم!

من همهٔ مین‌های جنگی‌ام را به خاطر پاهای تو خنثی کردم و گذاشتم در بیشه‌های سرّی من گام برداری بی‌آن‌که گل‌های من، با خارهای سمی، تو را ببلعند… و بی‌آن‌که پیچک‌های شیطانی من گلویت را بفشارند… و بی‌آن‌که باتلاق‌های ریگزارهای متحرک من تو را در ژرفاهای خاموشی به بند کشند…

آن‌جا در هر لحظه، در جایی در این جهان، طلوعی است...

ای نادانِ گرامی کجایی؟ مرا از دست دادی، چرا که می‌خواستی مالک من باشی!… تباه کردی: نیروی هماهنگی‌مان را برای با هم پرواز کردن و توانِ از زمین کَنده شدن را با سفینهٔ زرین… کجایی تو؟ چرا از خویشتن خویش برای آزادی من، دشمنی ساختی و مرا ناگزیر کردی تا تو را از خاک زندگانی خویش برکَنم؟

چگونه در یک لحظه می‌توانی هم دوست بداری و هم متنفر باشی؟ نمی‌دانم. اما این همان چیزی‌ست که من در مورد تو احساس می‌کنم…

می‌دانم که عمر وفاداری همچون عمر قصرهای شنی بر ساحل دریایی خروشان است… و می‌دانم که تو در عمر من مهمان شادی زودگذر هستی… اما من در این لحظه دوستت می‌دارم با تمامی توانی که در جسم خود دارم برای امتناع و برای بخشیدن…

ای کاش می‌دانستی چه‌قدر دوستت دارم… وقتی که لبانت لبخند می‌شود و چشمانت، سپیده‌دم…

بسیار کوشیدی تا برای قصر یخینت از من شاهزاده‌خانمی بسازی اما من ترجیح دادم زنی آواره در صحراهای آزادی‌ام باشم.

ز آن زمان که از یکدیگر جدا شدیم برگ درختان سه‌بار فروریخت... و شکوفه‌های بهاری در سه دوره زاده شدند... و پرندگان مهاجر سه‌بار مهاجرت کردند. در زیر باران شدید چهره‌ات را می‌بینم که در طول سه زمستان شسته شده است!... و خداحافظی ما بر دروازه‌های سه قاره نقش بسته است!...

آن که به اندازهٔ کافی به تو نزدیک نباشد نمی‌تواند دشنهٔ خویش را در تن تو پنهان سازد…

برای تو آغوش می‌گشایم چونان دریا که در برابر انگشتان پیامبر می‌شکافد… و تسلیم تو می‌شوم چونان صحرایی که پیکرش را رخوتناک می‌گستراند در زیر جسم ستارگان شبی مشتاق…

(حقیقت فریادی با میلیون‌ها ضرباهنگ است درحالی‌که موعظه مرثیه‌ای یک‌طرفه و یکنواخت است…)

من هر لحظه به تو می‌اندیشیدم بی‌آن‌که بیندیشم چرا که من برای افکارم زمینهٔ ناخودآگاهی شده بودم

آه قلبم را بگیر و همچون سیب گاز بزن

آنان که لطافت تو را ضعف می‌پندارند و سلام تو را تسلیم، نمی‌دانند که لطافت تو همچون تیزی لبهٔ شمشیر باریک است و بُرنده.

می‌گویی: دوستت می‌دارم پس من به کبوتری تشنه بدل می‌شوم که به لبهٔ کارد عشق می‌ورزد وقتی که به گلویش نزدیک می‌شود

غیاب محتومِ تو تاب‌وتوان قلبم را ــ که گرسنهٔ توست ـ به نابودی محتوم تهدید می‌کند…

آیا تو بیگانه‌ای؟ من هم هستم. تکرار می‌کنم: من با تو بیگانه بودم بی‌تو نیز بیگانه‌ام و به وسیلهٔ تو تا ابد بیگانه خواهم بود.

عشق ما مُرده است بی‌آن‌که زمانِ احتضارش رسیده باشد!

روزی در کنارهٔ شب، گودالی حفر کردم و تو را در آن مدفون ساختم و گذاشتم فراموش شوی…

«در گذشته چه خواهی کرد؟ و در آینده چه کرده‌ای؟» چنان که می‌بینی منتظر بودم: متعهد به چیزی که وجود نداشت… و چیزی که هرگز وجود نخواهد داشت…

دیدارت توفان آتش‌بازی‌ها درون جمجمهٔ من است…