بریده‌هایی از کتاب عشق از سویدای دل

عشق را بازی می‌کنند با یکی از این دو نقش: نقش جلاد و نقش قربانی. تمامی آن‌چه در اختیار ماست: برگزیدنِ نقشی‌ست که به حقیقت درونِ ما نزدیک‌تر باشد!… من از قربانی بودن همان‌قدر بیزارم که از جلاد بودن از این روی تنها ایستاده‌ام؛ تابستانی پس از فصل دیگر و زمستانی پس از دیگری…

تو را به یاد می‌آورم و خوب می‌دانم که نام من همواره چونان زخمی گشاده بر پهلویت خواهد بود.

من با زخمم هر زخمی را که می‌دیدم لمس می‌کردم

من همهٔ مین‌های جنگی‌ام را به خاطر پاهای تو خنثی کردم و گذاشتم در بیشه‌های سرّی من گام برداری بی‌آن‌که گل‌های من، با خارهای سمی، تو را ببلعند… و بی‌آن‌که پیچک‌های شیطانی من گلویت را بفشارند… و بی‌آن‌که باتلاق‌های ریگزارهای متحرک من تو را در ژرفاهای خاموشی به بند کشند…

آن‌جا در هر لحظه، در جایی در این جهان، طلوعی است...

اقرار می‌کنم که مرا رنج می‌دهد اگر از گذشته‌ات با من سخن بگویی و این‌که تو بی‌من زیستی و زنده بودی و می‌خندیدی و سفر می‌رفتی درحالی‌که من با تو نبودم!

ای نادانِ گرامی کجایی؟ مرا از دست دادی، چرا که می‌خواستی مالک من باشی!… تباه کردی: نیروی هماهنگی‌مان را برای با هم پرواز کردن و توانِ از زمین کَنده شدن را با سفینهٔ زرین… کجایی تو؟ چرا از خویشتن خویش برای آزادی من، دشمنی ساختی و مرا ناگزیر کردی تا تو را از خاک زندگانی خویش برکَنم؟

می‌دانم که عمر وفاداری همچون عمر قصرهای شنی بر ساحل دریایی خروشان است… و می‌دانم که تو در عمر من مهمان شادی زودگذر هستی… اما من در این لحظه دوستت می‌دارم با تمامی توانی که در جسم خود دارم برای امتناع و برای بخشیدن…

ای کاش می‌دانستی چه‌قدر دوستت دارم… وقتی که لبانت لبخند می‌شود و چشمانت، سپیده‌دم…

آن که به اندازهٔ کافی به تو نزدیک نباشد نمی‌تواند دشنهٔ خویش را در تن تو پنهان سازد…

برای تو آغوش می‌گشایم چونان دریا که در برابر انگشتان پیامبر می‌شکافد… و تسلیم تو می‌شوم چونان صحرایی که پیکرش را رخوتناک می‌گستراند در زیر جسم ستارگان شبی مشتاق…

(حقیقت فریادی با میلیون‌ها ضرباهنگ است درحالی‌که موعظه مرثیه‌ای یک‌طرفه و یکنواخت است…)

من هر لحظه به تو می‌اندیشیدم بی‌آن‌که بیندیشم چرا که من برای افکارم زمینهٔ ناخودآگاهی شده بودم

آه قلبم را بگیر و همچون سیب گاز بزن

آنان که لطافت تو را ضعف می‌پندارند و سلام تو را تسلیم، نمی‌دانند که لطافت تو همچون تیزی لبهٔ شمشیر باریک است و بُرنده.

می‌گویی: دوستت می‌دارم پس من به کبوتری تشنه بدل می‌شوم که به لبهٔ کارد عشق می‌ورزد وقتی که به گلویش نزدیک می‌شود

غیاب محتومِ تو تاب‌وتوان قلبم را ــ که گرسنهٔ توست ـ به نابودی محتوم تهدید می‌کند…

«در گذشته چه خواهی کرد؟ و در آینده چه کرده‌ای؟» چنان که می‌بینی منتظر بودم: متعهد به چیزی که وجود نداشت… و چیزی که هرگز وجود نخواهد داشت…

چگونه در یک لحظه می‌توانی هم دوست بداری و هم متنفر باشی؟ نمی‌دانم. اما این همان چیزی‌ست که من در مورد تو احساس می‌کنم…

بسیار کوشیدی تا برای قصر یخینت از من شاهزاده‌خانمی بسازی اما من ترجیح دادم زنی آواره در صحراهای آزادی‌ام باشم.

ز آن زمان که از یکدیگر جدا شدیم برگ درختان سه‌بار فروریخت... و شکوفه‌های بهاری در سه دوره زاده شدند... و پرندگان مهاجر سه‌بار مهاجرت کردند. در زیر باران شدید چهره‌ات را می‌بینم که در طول سه زمستان شسته شده است!... و خداحافظی ما بر دروازه‌های سه قاره نقش بسته است!...

آه قلبم را بگیر و همچون سیب گاز بزن اما مرا در هیچ دایرهٔ فروبسته‌ای در بند مکن!

تراژدی ما این بود که من به اندازهٔ دوست داشتنت تو را دریافتم و این‌که صدای عقل در نظر من با صدای عقل در برابر جنون برابر بود… من به‌وضوح آگاه شدم که: فراق در کمین این عشق است… و در قلب تو بذرهای ویرانی وجود دارد و در ژرفاهای من بذرهای مهربانی و عشق در نظر تو مترادف با… کُشتن است… ای مرد مُردهٔ زنده من بیوهٔ شادی هستم چرا که همواره به تو عشق می‌ورزم!

اکنون چیزی جز عشق باقی نمانده است…

من باید تو را، ترک می‌کردم تا به تو بپیوندم.

«دیوانگی بشر آن‌چنان ضروری است که دیوانه نبودنْ خود شکل دیگری از دیوانگی است.»

من می‌دانم که تو باید از من دور شوی اما در این لحظه مرا آن توان نیست که برای مرگم در آینده اشک بریزم

من تو را آزاد گذاشته‌ام که به زمان من بپیوندی و از پوست من و دردهای من به من نزدیک‌تر باشی

دیدارت توفان آتش‌بازی‌ها درون جمجمهٔ من است…

من خسته‌ام، مانند پرنده‌ای که او را برشاخهٔ خمیدهٔ درختی تنومند بسته باشند درختی که در سرچشمهٔ سیاه اعماق ریشه دارد…