بریده‌هایی از کتاب عشق از سویدای دل

عشق را بازی می‌کنند با یکی از این دو نقش: نقش جلاد و نقش قربانی. تمامی آن‌چه در اختیار ماست: برگزیدنِ نقشی‌ست که به حقیقت درونِ ما نزدیک‌تر باشد!… من از قربانی بودن همان‌قدر بیزارم که از جلاد بودن از این روی تنها ایستاده‌ام؛ تابستانی پس از فصل دیگر و زمستانی پس از دیگری…

من با زخمم هر زخمی را که می‌دیدم لمس می‌کردم

من همهٔ مین‌های جنگی‌ام را به خاطر پاهای تو خنثی کردم و گذاشتم در بیشه‌های سرّی من گام برداری بی‌آن‌که گل‌های من، با خارهای سمی، تو را ببلعند… و بی‌آن‌که پیچک‌های شیطانی من گلویت را بفشارند… و بی‌آن‌که باتلاق‌های ریگزارهای متحرک من تو را در ژرفاهای خاموشی به بند کشند…

اقرار می‌کنم که مرا رنج می‌دهد اگر از گذشته‌ات با من سخن بگویی و این‌که تو بی‌من زیستی و زنده بودی و می‌خندیدی و سفر می‌رفتی درحالی‌که من با تو نبودم!

ای نادانِ گرامی کجایی؟ مرا از دست دادی، چرا که می‌خواستی مالک من باشی!… تباه کردی: نیروی هماهنگی‌مان را برای با هم پرواز کردن و توانِ از زمین کَنده شدن را با سفینهٔ زرین… کجایی تو؟ چرا از خویشتن خویش برای آزادی من، دشمنی ساختی و مرا ناگزیر کردی تا تو را از خاک زندگانی خویش برکَنم؟

می‌دانم که عمر وفاداری همچون عمر قصرهای شنی بر ساحل دریایی خروشان است… و می‌دانم که تو در عمر من مهمان شادی زودگذر هستی… اما من در این لحظه دوستت می‌دارم با تمامی توانی که در جسم خود دارم برای امتناع و برای بخشیدن…

ای کاش می‌دانستی چه‌قدر دوستت دارم… وقتی که لبانت لبخند می‌شود و چشمانت، سپیده‌دم…

«در گذشته چه خواهی کرد؟ و در آینده چه کرده‌ای؟» چنان که می‌بینی منتظر بودم: متعهد به چیزی که وجود نداشت… و چیزی که هرگز وجود نخواهد داشت…

چگونه در یک لحظه می‌توانی هم دوست بداری و هم متنفر باشی؟ نمی‌دانم. اما این همان چیزی‌ست که من در مورد تو احساس می‌کنم…

اکنون چیزی جز عشق باقی نمانده است…

من باید تو را، ترک می‌کردم تا به تو بپیوندم.

«دیوانگی بشر آن‌چنان ضروری است که دیوانه نبودنْ خود شکل دیگری از دیوانگی است.»

من می‌دانم که تو باید از من دور شوی اما در این لحظه مرا آن توان نیست که برای مرگم در آینده اشک بریزم

من تو را آزاد گذاشته‌ام که به زمان من بپیوندی و از پوست من و دردهای من به من نزدیک‌تر باشی