دانلود و خرید کتاب صوتی سیری در ادبیات، هنر و عرفان ۶

کتاب صوتی سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6 نوشته‌ی مهدی علیزاده مجموعه‌ای از گفتارهای بلند درباره عشق، زیبایی، لذت و معنویت در آینه‌ی ادبیات فارسی و جهان است. نشر موسسه فرهنگی هنری الهی قمشه ای آن را منتشر کرده است و کتاب صوتی با گویندگی خود مهدی علیزاده عرضه شده تا لحن و شور متن در همان حال‌وهوای اولیه به گوش شنونده برسد. در این کتاب صوتی سخنرانی‌محور، نویسنده شنونده را از بهانه‌ی «بهار» و «نوروز» وارد بحثی گسترده‌تر درباره معنای زندگی، دین عشق، لذت‌های متعالی و جایگاه ادبیات در آرام‌کردن جهان پرآشوب امروز می‌کند. متن سرشار از نقل شعر از حافظ، سعدی، مولانا، فردوسی، نظامی، عطار، ابن فارض، خیام و نیز اشاره به نویسندگان و متفکران غربی مانند گوته، شکسپیر، امرسون و هنری دیوید ثورو است و ادبیات را به‌عنوان قلمروی مشترک میان فرهنگ‌ها و ادیان تصویر کرده است. کتاب صوتی سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6 بیش از آنکه درس رسمی ادبیات یا عرفان باشد، یک همراه فکری و عاطفی است که در آن نویسنده با زبانی صمیمی و مثال‌های فراوان، از «دین عشق»، «لذت‌های متعالی»، «انسان کامل» و «قلمرو زرین ادبیات» سخن گفته است و شنونده را به نوعی بازنگری در لذت‌ها، باورها و شیوه زیستن دعوت می‌کند.

درباره کتاب سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6

کتاب سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6 با طرح مفهوم «دین عشق» آغاز می‌شود و بهار و نوروز را بهانه‌ای برای ورود به بحث می‌گیرد. مهدی علیزاده ابتدا از بهار به‌عنوان «نامه‌ی تازه‌ی خدا» یاد می‌کند که هر سال با ۳۶۵ روز و ۲۴ ساعت در هر روز، فرصتی نو برای زیستن و دگرگونی پیش پای انسان می‌گذارد. اما بلافاصله به محدودیت بهار طبیعی اشاره می‌کند که در پی آن خزان می‌آید و از همین‌جا به جست‌وجوی «بهار جاودان» می‌رسد؛ بهاری که نه خزان دارد و نه پایان. در این مسیر، به مقام ابراهیم و تعبیر «لا احب الآفلین» می‌پردازد و توضیح می‌دهد که مقام ابراهیم یک «حال» و «مرتبه‌ی وجودی» است نه صرفاً مکانی در کنار کعبه. سپس با استناد به آیات و اشعار مولانا، ابن فارض و دیگران، تصویری از خدایی ارائه می‌کند که در همه‌جا حاضر است، در ذرات عالم تجلی دارد و رابطه‌اش با انسان رابطه‌ی عاشق و معشوق است، نه صرفاً خالق و مخلوق دور از هم. در ادامه‌ی کتاب سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6 نویسنده بحث را از «ادیان رسمی» به «دین عشق» می‌کشاند؛ دینی که به تعبیر او جوهر همه ادیان است و در ادبیات ایران و جهان بازتاب یافته است. او با نقل سخن محی‌الدین عربی درباره «دین عشق» و مثال‌هایی از همزیستی نمادین قدیسان یهودی، مسیحی و مسلمان در یک میدان در اسپانیا، نشان می‌دهد که در این قلمرو، تعصب جایی ندارد و همه‌ی انسان‌ها می‌توانند در سایه‌ی عشق کنار هم بنشینند. سپس به سراغ مفاهیمی مانند توحید در دین عشق، محو شدن «من» در برابر حقیقت، و تفاوت این نگاه با دینداری صرفاً ظاهری می‌رود. در بخش‌های بعدی، با حکایت‌ها و تمثیل‌های فراوان (از حکایت نقش شیر بر پشت قزوینی تا داستان نحوی و کشتی‌بان) دشواری راه عشق، ضرورت شکستن خودبینی، حسد و تکبر و نیز خطر «نیمه‌راه ماندن» در این مسیر را توضیح می‌دهد. بخش مهم دیگری از کتاب سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6 به تبیین «لذت‌های متعالی» اختصاص دارد. نویسنده با استناد به فارابی و ابن‌سینا، لذت را به سطوح حسی، وهمی، عقلی و روحی تقسیم می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه ادبیات و هنر می‌توانند لذت را از سطح خوردن و داشتن، به سطح فهمیدن، دیدن زیبایی و نیک‌زیستن ارتقا دهند. او از مکاتب فلسفی مانند کلبیون، رواقیون و اپیکوریان یاد می‌کند و در نهایت به نوعی «اپیکوریسم معنوی» می‌رسد که در آن لذت، نشانه‌ی سلامت و ایمان است به شرطی که به رنج دیگران نیانجامد. در خلال این بحث‌ها، شنونده با مفاهیمی چون «انسان کامل»، «قلمرو زرین ادبیات»، «لذت دانایی»، «شادی پایدار» و «جوانی جاودان در دین عشق» آشنا می‌شود و نمونه‌های فراوانی از شعر و حکایت فارسی و اروپایی می‌شنود که هرکدام یک درس اخلاقی یا عرفانی را در قالبی شیرین و به‌یادماندنی منتقل کرده است.

خلاصه کتاب سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6

در این کتاب صوتی، مهدی علیزاده از یک نقطه‌ی ساده و ملموس آغاز می‌کند: بهار و نوروز. او بهار را «سلام تازه‌ی خدا» می‌نامد که هر سال با ۳۶۵ روز تازه، به انسان می‌گوید نگران مرگ و پایان نباشد و امکان «زنده‌شدن دوباره» را به یادش می‌آورد. اما بلافاصله یادآور می‌شود که بهار طبیعی، ناگزیر به خزان می‌رسد و همین ناپایداری، انسان را به جست‌وجوی «بهاری که خزان ندارد» می‌کشاند؛ بهاری که در زبان عرفان، همان «بهار بهاران» یا «ربیع‌الربوع» است. از اینجا بحث به مقام ابراهیم و آیه‌ی «لا احب الآفلین» می‌رسد و توضیح داده می‌شود که انسان عاشق، دل به چیزی می‌بندد که افول نکند و جاودانه باشد. نویسنده سپس مفهوم «دین عشق» را طرح کرده است؛ دینی که به گفته‌ی او جوهر همه ادیان الهی است و در ادبیات ایران و جهان بازتاب یافته است. در این نگاه، خداوند نه موجودی دوردست بر تختی در آسمان، بلکه «هستی نامتناهی» و «معشوق مطلق» است که در همه‌ی ذرات عالم تجلی دارد و با خودِ خویش عشق‌ورزی می‌کند. انسان نیز نقابی بر چهره‌ی اوست و تا دیگری را نشناسد، خدا را نخواهد شناخت. از این منظر، توحید در دین عشق یعنی محو شدن «من» و خودپرستی، نه صرفاً گفتن شهادتین. حکایت نحوی و کشتی‌بان، داستان نقش شیر بر پشت قزوینی و نمونه‌های دیگر، برای نشان‌دادن فاصله‌ی میان دانستن لفظی و سوختن واقعی در آتش عشق به‌کار رفته است. بخش بعدی کتاب سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6 به تبیین ویژگی‌های دین عشق می‌پردازد: در این دین، تنها گناه واقعی «خودپرستی» است و همه‌ی بدی‌ها شاخه‌های همین ریشه‌اند. نویسنده با استناد به حافظ، سعدی و مولانا توضیح می‌دهد که عاشق حقیقی نمی‌تواند بی‌ادب، ظالم یا حسود باشد و اگر خطایی هم بکند، به‌محض آگاهی، پشیمان می‌شود و عذر می‌خواهد. او سپس به نقش ادبیات در پرورش این نوع دینداری می‌رسد و از «قلمرو زرین ادبیات» سخن می‌گوید؛ جایی که شاعران و نویسندگان بزرگ جهان، از حافظ و سعدی و مولانا تا گوته و شکسپیر، در کنار هم نشسته‌اند و هرکدام به‌زبان خود از عشق، زیبایی و نیکویی گفته‌اند. در ادامه، بحث به «لذت» کشیده می‌شود. نویسنده با تکیه بر فارابی و ابن‌سینا، لذت را امری چندلایه می‌داند: لذت‌های حسی، لذت‌های وهمی و خیالی (مانند میل به قدرت و برتری)، و لذت‌های عقلی و روحی (مانند فهمیدن، دیدن زیبایی، عدالت و مهربانی). او نشان می‌دهد که بسیاری از جنگ‌ها و نزاع‌ها از چسبیدن به لذت‌های فروتر (مال، قدرت، برتری‌طلبی) برمی‌خیزد و اگر انسان‌ها لذت‌های متعالی‌تری برای خود انتخاب کنند، هم خودشان شادتر می‌شوند و هم جهان آرام‌تر می‌شود. در این میان، ادبیات و هنر به‌عنوان منبع لذت‌های عمیق و بی‌رقیب معرفی شده‌اند؛ لذت شنیدن یک غزل حافظ، خواندن حکایتی از سعدی، یا تماشای طبیعت از خلال شعر و نثر، لذتی است که نه اشباع‌پذیر است، نه نیازمند رقابت و نزاع. بخش دیگری از کتاب سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6 به «خودشناسی» و «انسان کامل» اختصاص دارد. نویسنده توضیح می‌دهد که هرکس در درون خود معیاری برای خوبی و بدی دارد و وقتی به‌دنبال انسان کامل می‌گردد، در واقع تصویری از کمال را در دل خود حمل می‌کند. او پیشنهاد می‌کند که به‌جای جست‌وجوی بیرونی، هرکس بکوشد خود به آن تصویر نزدیک شود. در این مسیر، دفترچه‌ای خیالی پیشنهاد می‌شود با دو ستون «خوشم می‌آید» و «خوشم نمی‌آید» تا انسان از رفتارهای خوب دیگران الهام بگیرد و رفتارهای ناپسند را از خود دور کند. در پایان، نویسنده بار دیگر به بهار، نوروز و «عمو نوروز» بازمی‌گردد و با نقل شعرهایی از مولانا و حافظ، از جوانی جاودان در سایه‌ی عشق و ادبیات سخن می‌گوید؛ جوانی‌ای که ربطی به سن شناسنامه‌ای ندارد و با مصاحبت دائم با زیبایی، دانایی و نیکویی حفظ می‌شود.

چرا باید کتاب سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6 را بشنویم؟

این کتاب صوتی برای شنونده‌ای که در میانه‌ی شلوغی‌ها و خبرهای تلخ روزمره، به‌دنبال معنایی عمیق‌تر برای زندگی است، یک دعوت آرام و پیوسته به «بالا بردن سطح لذت» است. در آن، لذت نه نفی شده و نه تحقیر شده، بلکه بازتعریف شده است: از لذت‌های زودگذر و پرهزینه، به لذت‌هایی که هم عمیق‌اند، هم پایدار و هم بی‌رقیب. شنونده می‌بیند که چگونه می‌توان از شعر، موسیقی، طبیعت، دوستی، دانستن و مهربانی، لذتی برد که نه به رنج خود می‌انجامد و نه به رنج دیگران. کتاب سیری در ادبیات، هنر و عرفان 6 همچنین فرصتی است برای آشنایی دوباره با گنجینه‌ی ادبیات فارسی و پیوند آن با اندیشه‌های جهانی. در طول گفتار، ده‌ها بیت از حافظ، سعدی، مولانا، فردوسی، نظامی، عطار و دیگران خوانده می‌شود و در کنار آن‌ها نام‌هایی چون گوته، شکسپیر، امرسون، ثورو و جان راسکین می‌آید. این کنارهم‌نشستن، نشان می‌دهد که «دین عشق» و «لذت متعالی» مرز جغرافیا و مذهب نمی‌شناسد و می‌توان از طریق ادبیات، با انسان‌های بسیار دور در زمان و مکان احساس خویشاوندی کرد. از سوی دیگر، این کتاب صوتی نوعی تمرین نگاه تازه به خدا، دین و معنویت است. خدایی که در آن تصویر می‌شود، «معشوق» است نه صرفاً «حاکم»، و دین به‌صورت «نامه‌ی عاشقانه» و «آدرس‌نامه‌ی راه‌های امن» معرفی شده است. این نگاه می‌تواند برای کسانی که از دینداری خشک و ترس‌محور خسته شده‌اند، دریچه‌ای تازه بگشاید و رابطه‌ای عاطفی‌تر و انسانی‌تر با امر قدسی پیشنهاد کند. در نهایت، شنیدن این کتاب صوتی نوعی همراهی با یک گفت‌وگوی طولانی و پرشور است؛ گفت‌وگویی که در آن حکایت، شعر، فلسفه، طنز و تجربه‌ی زیسته درهم تنیده شده است. شنونده نه‌تنها اطلاعاتی درباره عرفان و ادبیات به‌دست می‌آورد، بلکه به‌تدریج با نوعی «حال» روبه‌رو می‌شود: حالِ شاد بودن، حتی در میانه‌ی رنج‌ها؛ حالِ جدی‌گرفتن زیبایی، دانایی و نیکویی به‌عنوان سه محور اصلی زندگی.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب صوتی به کسانی پیشنهاد می‌شود که: - به ادبیات فارسی و شعرهایی مانند حافظ، سعدی، مولانا و فردوسی علاقه دارند و می‌خواهند آن‌ها را در پیوند با مفاهیم عشق، لذت و معنویت بشنوند. - درگیر پرسش‌هایی درباره معنای زندگی، خدا، دین و شادی هستند و به‌دنبال نگاهی مهربان‌تر و عاشقانه‌تر به این مفاهیم می‌گردند. - از نزاع‌ها و خشونت‌های ناشی از تعصب خسته‌اند و می‌خواهند با ایده‌ی «دین عشق» و همزیستی ادیان و فرهنگ‌ها آشنا شوند. - به فلسفه‌ی اخلاق، مفهوم لذت، و بحث‌هایی مانند انسان کامل، خودشناسی و لذت‌های متعالی علاقه‌مندند. - در زندگی روزمره احساس فرسودگی و بی‌معنایی می‌کنند و به‌دنبال منبعی صوتی برای الهام، آرامش و بازآرایی اولویت‌های خود هستند. همچنین این کتاب صوتی به دانشجویان و علاقه‌مندان رشته‌های ادبیات، الهیات، فلسفه و هنر پیشنهاد می‌شود که مایل‌اند نمونه‌ای از پیوند زنده‌ی این حوزه‌ها را در قالب یک گفتار طولانی و پرمثال تجربه کنند.