کتاب شوخ‌ طبعی خدایان

کتاب شوخ طبعی خدایان نوشته حسین پورفرج است. کتاب شوخ طبعی خدایان که انتشارات اریش منتشر کرده است جستارهایی در باب ایمان و گاه اخلاق است.

درباره کتاب شوخ‌ طبعی خدایان

بدنهٔ اصلی کتاب «شوخ‌طبعی خدایان» متشکل از یازده جستار کوتاه و بلند دربارهٔ ایمان و البته در لابه‌لایِ آن اخلاق است. 

جستارهای یازده‌گانهٔ این کتاب در عین استقلال به یکدیگر مربوط‌اند و باهم جورند. همهٔ این مباحث به مسئلهٔ ایمان برمی‌گردند و گِرد آن می‌گردند. البته گاه مسائل دیگری چون اخلاق نیز پا به میدان می‌گذارند و خوش‌رقصی می‌کنند. در تمام جستارهای این کتاب هرکجا سخن از دین و دین‌ورزی به میان آمده، مراد "پیروان ابراهیم (ع)"، یهودیت، مسیحیت و اسلام است. مباحث این اثرِ کوتاه هرگز ادیان شرقی و یا دیگر ادیان کمتر شناخته‌ شده را دربرنمی‌گیرد و به آنها نمی‌پردازد. در اثر حاضر میان دین به‌معنای خاص کلمه و دین به‌معنای عام آن تمایز گذاشته شده و مراد از آنها تشریح گردیده است. نگارنده بر آن است که نمی‌باید دین را با شریعت یکی انگاشت و هر دو را هم‌دلالت دانست. 

این کتاب شما را با دیدگاه‌های تازه‌ای نسبت به شناخت ایمان آشنا می‌کند. 

خواندن کتاب شوخ‌ طبعی خدایان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به تمام علاقه‌مندان به متون دینی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شوخ‌ طبعی خدایان

دین‌شناسی تماماً عقل‌گرایانه چندان روا و مناسب از کار درنمی‌آید. من با این گفته موافقم که خدای ادیان از خدای فیلسوفان کاملاً متفاوت است. اینکه درخصوص هر پدیدهٔ دینی به‌دنبال ادلهٔ عقلی بگردیم، خطاست. ما با این کار ره به جایی نمی‌بریم و اصلاً مقصد و مقصود را گم می‌کنیم. به‌عقیدهٔ نگارنده مغز یا نقطهٔ قوت دیانت به سرفرازی امور دینی دربرابر استدلالات گوناگون عقلی نیست، بلکه به سربلندی آن در معنابخشی به زندگی انسان‌ها و تعبیهٔ ارزش‌های معطوف به هدف است. اگر ما تماماً دین را از لحاظ عقلی بررسی کنیم، قطعاً آن را پدیده‌ای تخیلی و موهوم خواهیم دانست و دیر یا زود آن را رها خواهیم کرد. دین اگرچه از استدلال خالی نیست، اما تماماً با خردورزی نیز حاصل نمی‌شود.

اما مغز دین چیست؟! به‌گمانم مغز دین ایمان است، چنانکه مجتهد شبستری می‌گوید: «در اسلام اساس ایمان و عقیده بر فهم یک سنّت دینی، تاریخی و زبانیِ مستمر استوار نگشته است. اساس مسلمان بودن در هر عصر تکیه بر سنّت به‌معنای فهم «فهمیده» گذشتگان نیست، گرچه این تغذیه به ایمان مسلمان کمک می‌کند. معنای مسلمانی در هر عصر برقرار کردن یک رابطهٔ زنده و دگرگون‌ساز با خداوند در همان عصر است ...».

بنابراین، ایمان نوعی ارتباط با خداست. این ارتباط با سیطرهٔ عقل شکل نمی‌گیرد و تجربه نمی‌شود. ایمان نوعی در پرانتزگذاری عقل و از پردانتز درآوری دل است. من خدا را تعقّل نمیکنم، بلکه با دل درمی‌یابم. ارتباط عاقلانه با خدا ممکن نیست، اما ارتباط عاشقانه ممکن است. بگذارید مثال‌هایی از متن قرآن بزنم. آنچه می‌آید کاملاً نشان‌دهندهٔ چگونگی تجربهٔ مؤمنانهٔ پیامبران الهی‌ست و ریشه در جان پربار صاحبان آن تجربه‌ها دارد. در این مثال‌ها کاملاً می‌توان به تفاوت میان عقل و دل آگاهی یافت.

در قرآن داستان ابراهیم (ع) و قربانی کردن فرزندش اسماعیل (ع) آمده است. در این داستان ابراهیم (ع) رؤیایی می‌بیند و آن را صادقه می‌پندارد. او فرزند خود را به قربان‌گاه می‌برد و قصد ذبح او را می‌کند. نهایتاً خدا به ایمان ابراهیم (ع) واقف می‌شود و قوچی (حیوانی) را برای ذبح به او می‌سپرد