کتاب پژوهش و دانشگاه: ارایۀ الگویی برای افزایش بهره‌وری پژوهشی اعضای هیات علمی دانشگاه‌ها با استفاده از نظریه مبنایی (GT)

اکبر فرجی ارمکی( -۱۳۵۱)، پژوهشگر است. در بخشی از مقدمه کتاب می‌خوانیم: «پژوهش‌های دانشگاهی به عنوان یک فعالیت آکادمیک مهم سهم چشمگیری در تولید دانش و بنابراین، نوآوری و توسعه دارند. به همین دلیل، در طی بیست سال گذشته، در خصوص تحلیل آثار نتایج تحقیقات بر اقتصاد کشورها تلاش‌های زیادی شده است. ارزیابی کار پژوهش را می‌توان به شکل یک فرایند نهاده- برونداد در نظر گرفت. نهاده‌های این فرایند اعضای هیئت علمی با کیفیت، زمان اختصاص یافته به امر پژوهش، تعداد دانشجویان تحصیلات تکمیلی، تعداد کارکنان ستادی، مدیریت پشتیبانی، آزمایشگاه‌ها، کتابخانه‌ها، تسهیلات رایانه‌ای و الکترونیکی و منابع مالی هستند. بروندادهای پژوهش پیچیده و شامل بروندادهای انتزاعی و مجازی مثل دانش علمی جدید و آگاهی از روش شناختی‌های نوین هستند. بروندادهای قابل رؤیت و روشن مقوله پژوهش یافته‌های تحقیقاتی منتشر شده یا ارائه شده در کنفرانس‌ها و مجامع علمی و تولیدات نهایی (اختراعات و پژوهشگران آموزش دیده و باصلاحیت) هستند. به طور کلی، یافته‌های پژوهشی منتشر شده معمول‌ترین و مهم‌ترین شاخص بهره‌روی ابزار ارزیابی برونداد پژوهش محسوب می‌شوند. مهمترین شاخص بهره‌وری پژوهشی تعداد انتشارات پژوهشگران است که معمولأ به عنوان معیارهای ارتقا و تشویق، کیفیت مؤسسه پژوهشی و جذب اعتبارات پژوهشی محسوب می‌شود (رمزدن، ۱۳۸۰). در حقیقت، یک فعالیت تحقیقاتی موقعی در دنیای آکادمیک به عنوان یک کار خوب قلمداد می‌شود که در جایی چاپ شود، چرا که بنیادی‌ترین فرایند اجتماعی علم برقراری ارتباط و تبادل یافته‌ها و نتایج تحقیقاتی با دیگران است. به نظر می‌رسد که در فرهنگ دانشگاه آنچه باعث تمایز بین دانشگاه‌ها از نظر آکادمیکی می‌شود، انتشارات پژوهشی آنها باشد.»