کتاب آموزش و پرورش ایتام: تأمّلی بر تألّمی بزرگ

محمد اکبرنژاد( -۱۳۵۲)، کارشناس حوزه آموزش و پرورش است. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «اگر ساختار خانواده متعادل بوده و هریک از اعضای این منظومه در جای خود قرار گرفته و ایفای نقش نمایند فرزندان تربیت یافته در این محیط به‌خوبی می‌توانند با دیگران در مدرسه به‌سر برند و در زمینه‌ی عاطفی دچار اشکال نخواهند شد، زود با دیگران آمیزش پیدا می‌کنند و آماده برای همکاری با دوستان خود هستند، برای دیگران احترام قایلند، اختلاف عقاید دیگران درنظر آن‌ها امری عادی است، تعصّب در میان آن‌ها کم‌تر دیده می‌شود و ضمن حفظ حقوق و حریم خود درصدد تجاوز به حریم و حقوق دیگران بر نمی‌آیند. نقش پدر در پرورش و رشد فرزندان اساساً نقشی دوگانه است: نخست این‌که بعد از مادر دومین الگو از فرد بزرگسال را در زندگی کودک عرضه می‌کند، بدین‌ترتیب اگر کودک پسر باشد می‌تواند با فردی هم‌جنس خود همانندسازی کند و اگر دختر باشد به‌عنوان اوّلین فرد مذکر الگویی از رفتار و طرز نگرش جنس مخالف را در اختیار او قرار می‌دهد مطالعات زیادی نشان داده ‌است که پسرانی که قبل از ۵ سالگی پدران‌شان را از دست داده‌اند رفتار و حالاتی کم‌تر مردانه داشته‌اند دوم این‌که هرگاه تحسین و تمجید علاوه بر مادر از طرف فرد دیگری نیز ابزار شود که به‌ویژه به جنس مخالف تعلّق دارد تحوّل مطلوب‌تری در کودک پدیدار می‌شود».