کتاب نیایش‌های رضوی

در کتاب نیایش‌های رضوی تالیف اکرم دهقان و زهرا صنوبری، ۸۸ مناجات از امام رضا (ع) دارد.

نیایش عبارت است از تضرع، ناله مضطربانه و طلب یاری و استعانت و گاهی یک حالت کشف و شهود روشن و آرام درونی و مستمر و دورتر از اقلیم همه محسوسات.

به عبارت دیگر می‌توان گفت که نیایش پرواز روح است به سوی خدا و سرانجام نیایش نمودار کوشش انسان برای ارتباط با آن وجود نامرئی است. درواقع نیایش پل ارتباطی بنده و خدا، راه رسیدن به معشوق و گریستن در برابر ذات لایزال الهی است؛ آنچنان‌که یکی از معانی نیایش دعایی است که از روی تضرع و زاری باشد.

دعا و نیایش مقدمه اوج‌گرفتن روح است؛ روحی که تاکنون اسیر خاک و تعلقات خاکی بوده است و حال خود را در مرتبه ای می یابد که با عزیزترین و بزرگ‌ترین ها حرف می زند، به او متصل می شود و این اتصال سرچشمه همه خیرها و خوبی هاست.

درباره کتاب نیایش‌های رضوی

کتاب حاضر برگرفته از صحیفه‌الرّضا (ع) (چاپ اول، مؤسسه نشر اسلامی جامعه مدرسین قم، ۱۳۷۷) در هشت گفتار  و سه فراز به ۸۸ مناجات زیبای امام رضا (ع) پرداخته است. این اثر در گفتارهای موضوعی متن نیایش با ترجمه‌ای روان، وصف رازگونه و سراسر آرامش و انس با خدا را در مسیر زندگی آدمی و در محضر عبودیت حق جلوه گر می‌سازد.

 خواندن کتاب نیایش‌های رضوی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 همه عاشقان معبود و دوست‌داران نیایش با حضرت حق را به خواندن این اثر ارزشمند دعوت می‌کنیم

بخشی از کتاب نیایش های رضوی

.. یا ماجِدُ یا کریمُ، یا واحِدُ یا کریمُ، أتَوَجّهُ إلیک بِمحمدٍ نَبیک نَبی الرّحمَةِ، یا مَحمدٍ یا رَسولَ اللهِ، إنّی أتَوَجّهُ بِک إلیاللهِ رَبِّک و رَبِّ کلّ شَئٍ أن تُصَلّی عَلی مُحمدٍ و عَلی أهلِ بَیتِهِ و أسألُک نَفحَةً مِن نَفَحاتِک و فَتحاً یسیراً و رِزقاً واسعاً، ألَم بِهِ شَعثی، واقضی بِهِ دَینی و أستَعینُ بِهِ عَلی عِیالی.

«صحیفةالرضا (ع)، نیایش ۳۶»

... ای بخشنده ای بزرگوار، ای یکتا ای بزرگوار، به تو روی می‌کنم با محمد پیامبرت پیامبر رحمت، ای محمد ای رسول خدا من با تو به سوی خدا پروردگارت و پروردگار هر چیزی روی کرده ام که بر محمد و خاندانش درود فرستی.

و از تو نسیمی از رحمتت و پیروزی آسان و روزی گسترده می‌خواهم که پراکندگی‌ام را به اجتماع تبدیل و دینم را ادا و با آن به خانواده‌ام کمک کنم.

امام رضا (ع) هنگام چرخاندن تسبیحی که از تربت امام حسین (ع) است، می‌فرمایند:

رُوِی عَن الرّضا (ع) أنّهُ قالَ: مَن أدارَ الطینَ مِن التُّربَةِ فَقالَ: سُبحانَاللهِ والحَمدُ‌للهِ و لا الهَ الا اللهُ واللهُ‌أکبرُ. مَعَ کلِّ حَبَّةٍ مِنها کتَبَ‌اللهُ لَهُ بِها سِتَّةُ آلافٍ حَسَنَةً و مَحا عَنهُ سِتَّةُ آلافٍ سَیئَةً و رَفَعَ لَهُ سِتَّةُ آلافٍ دَرَجَةً و أثبَتَ لَهُ مِنَ الشّفاعَةِ:

«صحیفةالرضا (ع)، نیایش ۸۹»