کتاب کهکشان‌ها، تو و خدا و من

کتاب کهکشان‌ها، تو و خدا و من نوشته عیسی طائر شیدایی منتشر شده است. این رمان زبانی شاعرانه دارد و سرشار از تصاویر بدیع و زیبا است. تصویرسازی‌های کتاب پر است از فضای سوررئال و دنیایی که خواندن و دنبال کردنش برای مخاطب بسیار جذاب و پر کشش است. این مجموعه داستان خواننده را با خودش به دنیای نویسنده می‌برد و اجازه می‌‌دهد او تصاویر جدید برای خودش بسازد.

خواندن کتاب کهکشان‌ها، تو و خدا و من را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب کهکشان‌ها، تو و خدا و من

در یخچال را باز می‌کنم. تمام جایخیِ خالی آن پر شده از برفک. جامیوه‌ای را بیرون می‌کشم. دو گوجهٔ گندیده با سه چهار خیار پلاسیده و یک بوتهٔ کوچک کاهو. بطری آب را برمی‌دارم و سر می‌کشم. آب با چرخشی که در نورِ زرد چراغ می‌درخشد، حلقه‌حلقه فرومی‌ریزد در گلویم. می‌نشینم لبهٔ تخت و به فکر فرومی‌روم.

چند روزی می‌شود که در خانه‌ام و پا نگذاشته‌ام بیرون. می‌گویند جنگی در پیش است، اوضاع جهان نابسامان است، همه چیز بد پیش می‌رود. در غزه کودکان می‌میرند، در آفریقا هم همین‌طور: حال جهان هیچ خوب نیست. و من با خودم فکر می‌کنم: حال من هم هیچ خوب نیست. نمی‌دانم چقدر بدی احوال من از نابسامانی اوضاع دنیاست، اما امروز، وقتی یکی از دوستان قدیمم، بعدِ ماه‌ها به دیدنم آمد و گفت که اوضاع خوب نیست، چیزی در دلم فروریخت، مثل دیواری گلی که مدت‌ها بوده آب پایش جمع شده و حالا... یک‌دفعه...

دلم می‌خواهد بزنم بیرون؛ بروم و غرق شوم در شهر و در خیابان‌های آن... می‌زنم بیرون و سرازیر می‌شوم از شهر، از خانه‌ها، از کوچه‌ها، و از هر چه پنجره که باز است و باز نیست.

زمین، سنگین است و آرام مثل همیشه، یک لحظه می‌ایستم. تازه متوجهِ گرمی هوا شده‌ام. ذرات معلق آن را می‌بینم که با تمجوج زلال خود سرگرم بازی‌اند. بی‌اختیار، هوا را چنگ می‌زنم؛ از حرکت دستم هرمی از گرما می‌خورد به صورتم. فراسوی دستم، که مانده در هوا، از لابه‌لای شاخه‌های نیمه‌لخت سپیداری، که از کوتاهی و پوست شادابش، معلوم است هنوز مانده تا برسد به بلوغ، و دو گنجشک نر و ماده، روی آن، از این شاخه به آن شاخه می‌پرند، متوجه آسمان می‌شوم: ابرها سفیدند، خیلی سفید... بغضم می‌گیرد...