کتاب فیلم به‌ مثابه فلسفه: مقالاتی در باب سینما پس از ویتگنشتاین و کاول

«فیلم به‌ مثابه فلسفه: مقالاتی در باب سینما پس از ویتگنشتاین و کاول» مجموعه مقلاتی از فلاسفه درباره ارتباط سینما و فلسفه است. استنلی کاول، یکی از نویسندگان این مجموعه، می‌نویسد: «فیلم برای فلسفه ساخته شده است؛ فیلم هرچه که فلسفه درباره‌ نمود و واقعیت، بازیگران و شخصیت‌ها، شکاکیت و جزم‌اندیشی، و حضور و غیاب گفته را دگرگون می‌کند یا پرتو تازه‌ای بر آن می‌تاباند». در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «چرا فیلسوف به سینما می‌رود؟ البته، یک دلیلش این است که فیلم ببیند، سرگرم شود و ... . گفته می‌شود که ویتگنشتاین ساعات بسیار خوشی را در سالن‌های دهه‌ سی کمبریج می‌گذارند، و در آن‌جا اغلب پیش‌پا‌افتاده‌ترین فیلم‌های روزِ هالیوود را می‌دید: فیلم‌های کابویی «غربی»، فیلم‌های موزیکالِ بازبی برکلی و... . در این‌ مورد، می‌توان فیلم را تسکینی برای فشارهای تفکر فلسفی دانست. به این معنا، فیلم از حیث فلسفی، از خواندن رمان‌های کارآگاهی، ماهیگیری، یا لذت بردن از هر کار مفّرح دیگری که انسان را سرگرم می‌کند مهم‌تر نیست، یا اهمیتی بیش از هر کار دیگری که جنبه‌های متفاوتی از وجوه کاملاً عقلانی فرد را برمی‌انگیزد، ندارد. اما گمان می‌کنم فیلسوف در مقام فیلسوف، برای رفتن به سینما دست‌کم چهار دلیل مختلف دارد: شاید دغدغه‌ خود سینما، تکنولوژی و فرایندها و معانی اجتماعی دیدن فیلم را داشته باشد. می‌توان میان جمع نشسته در تاریکی و ساکنانِ زنجیرشده‌ غار افلاطون در جمهوری شباهت‌هایی برقرار کرد. می‌توان جنبه‌های اجتماعی و روان‌شناختی سینما رفتن را بررسی کرد. شاید فیلسوف به ماهیت فیلم به‌‌عنوان تجربه‌ای ادراکی علاقمند باشد، فرایندی که به‌واسطه‌ آن مجموعه‌ای از تصاویر ثابتِ نسبتاً متفاوت به صورت منظم بر روی صفحه‌ای در تاریکی انداخته می‌شوند تا ذهن انسان آن‌ها را مانند یک تصویر متحرک واحد درک کند».