کتاب هفت روز آخر

«هفت روز آخر» اثر محمدرضا بایرامی نویسنده کتاب «عقاب‌های تپه شصت» است. این کتاب یادداشت‌های بایرامی از هفت روز آخر جنگ است. خستگی، دلهره و اضطراب از پایان جنگ، پذیرش قطعنامه و استواری مردان آماده نبرد در این کتاب به خوبی تصویر شده است. بایرامی در این کتاب فضایی واقعی از جنگ را پیش چشم خواننده می گذارد و او را با خود به عمق داستان می‌برد و در زیر و بم ماجراها و توصیف جزئیات او را با خود شریک می‌کند. راوی به عنوان شخصی که ناظر بر همه رویدادهاست، به بیان ماجراهای روزهای پایان جنگ می‌پردازد؛ ماجراهایی که در نزدیکی مرز عراق رخ می‌دهد. یک گردان، خاکریز، سنگر و افرادی که جان برکف در راه دفاع از خاک و سرزمین خود هر شرایطی را تحمل می‌کنند. فرار از تانک‌ها و سپس قرار گرفتن در محاصره، و باز فرار از محاصره، و پا گذاشتن در دشتی بی‌آب و یک روز پیاده‌روی و عطش؛ و تلاشی برای گذر از بیابان و زنده ماندن از اتفاقات نفس‌گیری است که در این کتاب می‌خوانید. «آتش، هنوز به ما نرسیده است. مثل اژدهایی، دشت را می‌بلعد و دامن می‌گستراند و پیش می‌آید. آن سوی چاه آب، چند نوجوان عرب، گله‌های بزرگ گوسفندانشان را رها کرده‌اند و به سوی روستایشان می‌دوند. آن چنان که باد هم به گردشان نمی‌رسد. روستایشان، دو سه کیلومتری ماست. پشت سرمان و آن سوی جادۀ دهلران اندیمشک. از رفتار نوجوانها پیداست که به شدت، وحشت‌زده‌اند و هراسان. یکی‌شان، همین طور که می‌دود، زمین می‌خورد. سراپا سیاه‌پوش است. به چشمهایم فشار می‌آورم. حتم دارم که سعید است. پسرک جنگ‌زده‌ای که مدتی است با او آشنا شده‌ام.»