کتاب کامبیز صدیقی کسمایی

کامبیز صدیقی کسمایی در خرداد ماه ۱۳۲۰ در شهرستان رشت دیده به جهان گشود. پدرش حسین و پدربزرگش صدیق الرعایا فرماندار کسما در دوره ناصرالدین شاه بود. از همان ابتدای کودکی علاقه‌ی زیادی به شعر و ادبیات داشت به‌طوری که اولین شعرش در سن ۱۴ سالگی در ماه‌نامه‌ی فردوسی به چاپ رسید. صدیقی تحصیلات خود را تا اخذ مدرک دیپلم ادامه داد و پس از آن به علت فوت پدر از ادامه تحصیل باز ماند و در کارخانه‌ی کنف‌کار رشت به شغل حسابداری مشغول شد، ولی این مسئله باعث نشد احساسات و علایق درونیش را نادیده بگیرد و به سرودن شعر ادامه ندهد. کار در محیط کارخانه و ارتباط زیادش با کارگران و مشاهده مشکلات و دردهای آنها باعث علاقه و گرایش ویژه اش به ادبیات کارگری شد. این مسئله به شکل آشکاری در بسیاری از اشعار صدیقی به چشم می‌خورد. او که سالها از بیماری ریوی رنج می‌برد در هشتم فروردین ماه سال ۱۳۸۹ در سن ۶۸سالگی در خانه‌ی خویش در شهر رشت دیده از جهان فرو بست و در قطعه هنرمندان تازه‌آباد رشت به خاک سپرده شد. کامبیز صدیقی کسمایی شاعری متعهد و آرمان‌گرا بود که در همه‌ی زمینه‌های شعری همچون شعر کلاسیک به‌ویژه در زمینه غزل و رباعی و نیز شعر امروز نیمایی و شعر گیلکی (هساشعر) تبحر ویژه‌ای داشت. او شاعری طبیعت‌گرا و ژرف‌نگر بود و ایجاز و تمثیل از ویژگی‌های بارز اشعار اوست. اشعار زنده‌یاد صدیقی در طاقچه برگرفته از وبگاه ادبی گنجور است: من حرف می‌زنم با هر چه در اتاق من دلشکسته هست، یا در اتاق نیست. ای آفتاب گرم! ای نغمه‌های تازه تابستان! ای پرده‌های توری رنگارنگ! ای تیک تاک ساعت دیواری بزرگ! ای بازوی کثیف خیابان دور دست! ای خانه‌ها و ای همهٔ کوچه‌های گیج! آن واژه‌ای که درد مرا بازگو کند چون در کتاب حافظهٔ من نوشته نیست افسوس می‌خورم افسوس می‌خورم. من تشنهٔ شنیدن یک خنده، یک سلام ... من تشنهٔ نوازش یک دست مهربان...