کتاب ماجراهای من و مهارت گوش کردن

کتاب ماجراهای من و مهارت گوش کردن (جلد دوم) نوشته الکس کابررا و وینیت مونتانر، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه درباره‌ی شنیدن، توجه‌کردن و فهمیدن دیگران است. کودکِ راوی در موقعیت‌هایی آشنا، از خانه و مدرسه تا کوهستان و کتابخانه، معنای گوش‌کردن را کشف می‌کند؛ مهارتی که فقط به شنیدن صدا محدود نیست و شناخت احساسات دیگران را هم در بر می‌گیرد. این کتاب را مانا قرشی ترجمه کرده و انتشارات طنین مانا منتشر کرده است. داستان‌ها در کنار نکته‌هایی برای بزرگ‌ترها، فرصت گفت‌وگو درباره‌ی نوبت‌گرفتن، قطع‌نکردن حرف دیگران و توجه به پیام‌های غیرکلامی را فراهم می‌کنند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ماجراهای من و مهارت گوش کردن

کتاب ماجراهای من و مهارت گوش کردن (جلد دوم) اثر الکس کابررا و وینیت مونتانر، گوش‌کردن را فعالیتی همراه با توجه، صبر و مشارکت معرفی می‌کند. نویسندگان به‌جای محدودکردن موضوع به توصیه‌های رفتاری، تجربه‌های یک کودک را محور داستان‌های کوتاه قرار داده‌اند. راوی از برخورد با اعضای خانواده، دوستان و آدم‌های اطرافش می‌گوید و هر موقعیت، جنبه‌ای از ارتباط را آشکار می‌کند. لحن کودک در گفت‌وگوها و برداشت‌هایش حفظ شده است؛ بزرگ‌ترها نیز گاهی توضیحی می‌دهند یا زمینه‌ی تجربه‌ای تازه را فراهم می‌کنند. فضای داستان‌ها میان کنجکاوی، بازی، ترس و احساس امنیت حرکت می‌کند. صدا در این میان فقط چیزی برای شنیدن نیست؛ گاهی وسیله‌ای برای آرام‌شدن است و گاهی نشانه‌ای برای شناخت محیط. داستان‌ها همچنین توجه را از گوش به چشم، حالت چهره، اشاره‌های دست و تخیل گسترش می‌دهند. این تنوع نشان می‌دهد که دریافت پیام دیگران همیشه به شنیدن واژه‌ها وابسته نیست و فهمیدن، به حضور و دقت بیشتری نیاز دارد.
کتاب ماجراهای من و مهارت گوش کردن (جلد دوم) در کنار قصه‌ها، توضیحاتی درباره‌ی آموزش این مهارت به کودکان دارد. بخش آغازین، نقش گوش‌کردن را در یادگیری، پاسخ‌دادن به پرسش‌ها و شکل‌گیری دوستی‌ها توضیح می‌دهد. بخش‌های پایانی با عنوان‌هایی مانند «سودمندی مهارت گوش کردن»، «گوش کردن برای فهمیده شدن»، «گوش کردن برای فهمیدن» و «گوش کردن برای رشد کردن»، موضوع داستان‌ها را به موقعیت‌های تربیتی پیوند می‌زنند. این توضیحات، تفاوت میان منتظرماندن برای نوبت صحبت و توجه واقعی به گفته‌های دیگری را روشن می‌کنند. بزرگ‌ترها نیز صرفاً آموزش‌دهنده نیستند؛ شیوه‌ی مکالمه‌ی آن‌ها الگویی برای کودک به‌شمار می‌رود. پیشنهادهایی مانند بلندخوانی همراه با تغییر حالت صدا، توجه به صداهای خانه و خیابان، استفاده از نقاشی برای پردازش شنیده‌ها و تشویق کودک به سؤال‌پرسیدن، در همین چارچوب مطرح شده‌اند. پیوند میان قصه‌ها و این نکته‌ها، امکان ادامه‌دادن بحث را پس از خواندن هر ماجرا فراهم می‌کند؛ بحثی درباره‌ی اینکه کودک چه شنیده، چه فهمیده و احساس گوینده را چگونه تشخیص داده است.

خلاصه کتاب ماجراهای من و مهارت گوش کردن

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
راویِ کتاب ماجراهای من و مهارت گوش کردن (جلد دوم) در هر داستان با تجربه‌ای روبه‌رو می‌شود که به صدا و ارتباط مربوط است. پدر او را به کوهستان می‌برد و بازگشت فریادش به‌شکل پژواک، زمینه‌ی صحبت درباره‌ی بلندی صدا می‌شود. مادربزرگ هنگام خواب پیشنهاد می‌کند به ضربان قلبش گوش بدهد. کودک در ماجرایی دیگر، مسیر پیشنهادی دوستش را امتحان می‌کند و چیزهایی می‌بیند که پیش‌تر نمی‌شناخت. دیدار با دوست ناشنوای پدربزرگ نیز نشان می‌دهد که چشم‌ها می‌توانند در دریافت پیام سهم داشته باشند. خاموش‌شدن تلویزیون، فرصتی برای شنیدن اتفاق‌های روز اعضای خانواده فراهم می‌کند. این تجربه‌های جداگانه، دغدغه‌ای مشترک دارند: گوش‌کردن فقط ساکت‌ماندن نیست؛ توجه به دیگری و آمادگی برای فهمیدن چیزی است که شاید با انتظار قبلی کودک تفاوت داشته باشد.

چرا باید کتاب ماجراهای من و مهارت گوش کردن را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب ماجراهای من و مهارت گوش کردن (جلد دوم) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان‌های کوتاه، موقعیت‌هایی مشخص برای گفت‌وگو درباره‌ی عادت‌های شنیدن فراهم می‌کنند.
• کودک با نقش اشاره‌ها، حالت چهره و توجه دیداری در فهم پیام آشنا می‌شود.
• بزرگ‌ترها پیشنهادهایی برای تمرین نوبت‌گیری، سؤال‌پرسیدن و توجه به گوینده پیدا می‌کنند.
• تجربه‌های راوی، ارتباط میان شنیدن، تخیل و آرام‌شدن را نشان می‌دهند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب ماجراهای من و مهارت گوش کردن (جلد دوم) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• کودکانی که داستان‌های کوتاه درباره‌ی خانه، مدرسه و دوستی را دوست دارند.
• والدینی که به تقویت توجه و گفت‌وگوی دوطرفه اهمیت می‌دهند.
• مربیانی که برای آموزش مهارت‌های ارتباطی به‌دنبال موقعیت‌های داستانی هستند.