کتاب مصاحبه تشخیصی

کتاب مصاحبه تشخیصی (مطابقت داده شده با DSM۵-TR) با ویراستاری دنیل اِل. سگال، فاصله‌ی میان شناخت معیارهای اختلالات روانی و گفت‌وگو با مراجع را موضوع اصلی خود قرار داده است. بالینگر در جلسه‌ی ارزیابی فقط نشانه‌ها را ثبت نمی‌کند؛ او باید هم‌زمان اعتماد بسازد، اطلاعات مرتبط به دست آورد و احتمال‌های تشخیصی را بسنجد. مهدی ایمانی، محمد سلیمانیان و سارا بابایی مترجمان این کتاب‌اند و انتشارات ارجمند این کتاب را منتشر کرده است. مباحث عمومی مصاحبه، اختلالات مشخص و نیازهای جمعیت‌های خاص، سه محور محتوای این کتاب هستند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مصاحبه تشخیصی

کتاب مصاحبه تشخیصی حاصل مشارکت متخصصان مختلف و ویراستاری دنیل اِل. سگال است. این کتاب در حوزه‌ی ارزیابی بالینی، مصاحبه را نقطه‌ی اتصال دانش تشخیصی، مشاهده و رابطه‌ی درمانی می‌داند. دغدغه‌ی اصلی، موقعیتی است که بالینگر باید میان شنیدن تجربه‌ی مراجع و هدایت گفت‌وگو تعادل برقرار کند. شناخت معیارهای اختلالات به‌تنهایی برای اداره‌کردن چنین موقعیتی کافی نیست. مصاحبه‌گر باید بداند چه اطلاعاتی ضروری است، چه زمانی پرسش حساس را مطرح کند و چگونه بدون قضاوت به تجربه‌های دشوار نزدیک شود. توضیحات نظری، نکات اجرایی، شرح‌حال‌های موردی و گفت‌وگوهای کوتاه درمانگر و مراجع، شیوه‌های ارائه‌ی مطالب هستند. نویسندگان همچنین نقش نظارت بالینی را در یادگیری برجسته کرده‌اند؛ مطالعه‌ی مباحث قرار نیست جای تجربه‌ی هدایت‌شده و دریافت بازخورد را بگیرد. این کتاب مصاحبه را صرفاً مقدمه‌ای برای شروع درمان نمی‌بیند و گردآوری اطلاعات را فرایندی ادامه‌دار در طول رابطه‌ی درمانی معرفی کرده است. چنین برداشتی، انتظار دستیابی به تمام پاسخ‌ها در نخستین دیدار را تعدیل می‌کند.
کتاب مصاحبه تشخیصی سه بخش دارد: «مباحث عمومی»، «اختلالات خاص» و «جمعیت‌های خاص». بخش نخست مفاهیم پایه، مهارت‌های مصاحبه، اجزای ارزیابی بالینی و مصاحبه در بافت نوروسایکولوژی را در بر می‌گیرد. «مبانی و مباحث پیرامون آن در مصاحبه‌ی بالینی و تشخیصی» و «راهبردهای مصاحبه، تفاهم و همدلی» از عنوان‌های فصل‌های این بخش‌اند. بخش دوم به بررسی جداگانه‌ی طبقه‌بندی‌ها و اختلالات روانی اختصاص دارد. بخش سوم نیز نیازهای کودکان، سالمندان و موارد پزشکی را بررسی می‌کند. فصل‌های دو بخش پایانی عموماً از توصیف مسئله به روش‌های جمع‌آوری اطلاعات، سنجش رسمی، شرح‌حال‌های موردی و اطلاعات ضروری برای تشخیص‌گذاری می‌رسند. ملاحظات جنسیت، فرهنگ، سن و دیگر تفاوت‌های مراجعان نیز در همین چارچوب جای دارند. بحث محیط مصاحبه نشان می‌دهد هدف ارزیابی در اورژانس، کلینیک، بیمارستان یا زندان یکسان نیست. موضوع رازداری نیز به حفظ اسرار محدود نمی‌شود و رضایت آگاهانه، نگهداری پرونده و حدود دسترسی دیگران را شامل می‌شود. مترجمان در یادداشت خود توضیح داده‌اند که محتوای این کتاب برای مطابقت با DSM-۵-TR بازخوانی شده است.

خلاصه کتاب مصاحبه تشخیصی

کتاب مصاحبه تشخیصی بر این ایده استوار است که ارزیابی دقیق و رابطه‌ی درمانی قابل‌اعتماد، دو وظیفه‌ی جدا از هم نیستند. بالینگر اطلاعات را از گفته‌های مراجع، مشاهده‌ی رفتار، بررسی وضعیت روانی و در صورت نیاز از منابع دیگر جمع‌آوری می‌کند. کیفیت این اطلاعات به نحوه‌ی پرسش‌کردن، همدلی و درک زمینه‌ی زندگی مراجع وابسته است. نویسندگان نسبت به چسبیدن به نخستین تشخیص، پذیرفتن برچسب‌های خودگزارش‌شده بدون بررسی و توصیه‌های شتاب‌زده هشدار داده‌اند. پیشنهاد اصلی، حفظ چند فرضیه و سنجیدن شواهد موافق و مخالف هرکدام است. ملاحظات فرهنگی نیز بخشی از تشخیص‌اند، نه موضوعی حاشیه‌ای. اضطراب درمانگر تازه‌کار، خودافشایی، شوخ‌طبعی و یادداشت‌برداری زمانی اهمیت پیدا می‌کنند که بر اعتماد و جریان گفت‌وگو اثر بگذارند. پیام محوری این کتاب، همراه‌کردن کاوش منظم نشانه‌ها با احترام به تجربه‌ی مراجع و آگاهی از محدودیت‌های حرفه‌ای است.

چرا باید کتاب مصاحبه تشخیصی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب مصاحبه تشخیصی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• نمونه‌های بالینی، نسبت میان مفاهیم تشخیصی و گفت‌وگوی جلسه را روشن می‌کنند.
• مقایسه‌ی محیط‌های ارزیابی، ضرورت تغییر هدف و شیوه‌ی مصاحبه را توضیح می‌دهد.
• بحث سوگیری‌ها و فرضیه‌های جایگزین، زمینه‌ی بازبینی قضاوت تشخیصی را فراهم می‌کند.
• بررسی رازداری و مرزهای حرفه‌ای، مسئولیت‌های مصاحبه‌گر در برابر اطلاعات حساس را مشخص می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب مصاحبه تشخیصی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• دانشجویان روان‌شناسی بالینی که برای مصاحبه‌های نخست زیر نظر سرپرست آماده می‌شوند.
• بالینگران تازه‌کار که در هدایت جلسه و گردآوری اطلاعات دشواری دارند.
• متخصصان سلامت روان که به بازبینی مهارت‌های ارزیابی و ملاحظات فرهنگی نیاز دارند.

بخشی از کتاب مصاحبه تشخیصی

«متخصصان تازه‌کار نگرانی به دست آوردن «تمام» اطلاعات مهم در اولین جلسهٔ مصاحبه را دارند و گرفتار پرسیدن سؤالات غیرضروری بسیار زیادی می‌شوند (فاوست، ۱۹۹۸). این مسئله ممکن است مصاحبه را شبیه به بازجویی کند تا اینکه گفت‌وگویی بین مراجع و بالینگر باشد. با این حال، از طرفی، تمام روند روان‌درمانی با مراجع را می‌توان فرایندی در جریان و ادامه‌دار از «جمع‌آوری اطلاعات» فرض کرد. در واقع بالینگران در طول فرایند روان‌درمانی دربارهٔ مراجع بیشتر خواهند آموخت. به این ترتیب، اگرچه به دست آوردن هرچه بیشتر اطلاعات مرتبط مهم است، اما به دست آوردن همهٔ این اطلاعات در یک یا دو جلسه لزوماً ضروری نیست. از طرفی دیگر، بالینگران تازه‌کار ممکن است با این عقیده که پرسیدن برخی سؤالات حساس و بررسی برخی از جنبه‌های زندگی مراجع مؤدبانه نباشد، دست و پنجه نرم کنند (فاوست، ۱۹۹۸). اجتناب از موضوعات حساس اجتماعی این پیام را برای مراجع دارد که بعضی از حیطه‌های خاص «ممنوعه» هستند و نباید در روان‌درمانی مطرح شوند. برای مثال، بالینگران جوان ممکن است در بحث بر سر مسائل جنسی با مراجع مسن‌تر مردد باشند، حتی زمانی که این مسئله برای مشکل اصلی مراجع حیاتی باشد. علاوه بر این، اگر مراجع افکار خودکشی یا دگرکشی داشته باشد یا با خشونت خانگی یا سوءمصرف مواد درگیر باشد، اجتناب از موضوعات حساس در مصاحبه می‌تواند تهدیدکنندهٔ زندگی فرد باشد. بالینگرانی که در بررسی موضوعات خاصی با مراجع خود مضطرب یا مردد هستند، باید ترس‌های خود را با سوپروایزر یا همکار قابل‌اعتماد در میان بگذارند.»