کتاب شام در کتابخانه شبانه

کتاب شام در کتابخانه شبانه (Dinner at the Night Library) نوشته هیکا هارادا، داستان زنی جوان است که پس از تجربه‌ی فرساینده‌ی کار در کتابفروشی، پیشنهاد استخدام در کتابخانه‌ای نامعمول را می‌پذیرد. این کتابخانه فقط شب‌ها باز است و مجموعه‌های شخصی نویسندگان را نگهداری می‌کند؛ کافه‌ی کتابخانه نیز غذاهای برگرفته از رمان‌ها را سر میز می‌آورد. اوتوها در میان کتاب‌ها، همکاران تازه و شام‌های ادبی، فرصت پیدا می‌کند نسبت خود را با شغل محبوبش دوباره بسنجد. لیلا کرد این رمان را برای نشر کتاب کوله پشتی ترجمه کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شام در کتابخانه شبانه

کتاب شام در کتابخانه شبانه اثر هیکا هارادا، فضای کتابخانه را به محل برخورد علاقه به ادبیات با مسائل زندگی روزمره تبدیل کرده است. اوتوها هیگوچی ادبیات ژاپن خوانده و همیشه خواسته است شغلی مرتبط با کتاب داشته باشد. تجربه‌ی کتابفروشی، فاصله‌ی میان این خواسته و واقعیت محیط کار را برای او آشکار کرده است. اضافه‌کاری بدون دستمزد، رفتار مدیر و انتظار همیشگی برای شاد به‌نظررسیدن، اشتیاق او را زیر فشار گذاشته‌اند. کتابخانه‌ی تازه، امکان دیگری پیش روی او قرار می‌دهد اما اوتوها اعتماد و آسودگی را یک‌باره به دست نمی‌آورد. او همچنان حالت چهره‌ی همکاران را می‌سنجد و از خودش می‌پرسد اجازه‌ی استراحت، پیشنهادی واقعی است یا تعارفی که نباید پذیرفت.

روایت فکرها و برداشت‌های اوتوها را دنبال می‌کند. خواننده همراه این شخصیت وارد محیط می‌شود و تفاوت میان ظاهر افراد و رفتارشان را به‌تدریج می‌بیند. شوخی‌های کوتاه و گفت‌وگوهای کاری نیز از جدیت بعضی موقعیت‌ها می‌کاهند، بی‌آنکه نگرانی اوتوها درباره‌ی پذیرفته‌شدن نادیده بماند.

کتاب شام در کتابخانه شبانه، کتابخانه‌ای را تصویر می‌کند که بیشتر به موزه‌ی کتاب شباهت دارد. مجموعه‌ها فقط شامل آثار نویسندگان نیستند؛ کتاب‌هایی که خوانده‌اند، گرد آورده‌اند یا روی صفحات‌شان یادداشت گذاشته‌اند نیز نگهداری می‌شوند. همین ویژگی، پرسشی درباره‌ی ارزش اشیای به‌جای‌مانده پیش می‌کشد: آیا یک نسخه‌ی معمولی، به‌ دلیل تعلق‌داشتن به شخصی مشخص، معنای دیگری پیدا می‌کند؟ اختلاف کارکنان درباره‌ی ظرفیت مخزن و ضرورت حفظ همه‌ی نسخه‌ها، این پرسش را از بحثی انتزاعی به مسئله‌ای روزمره تبدیل کرده است. شخصیت‌های فرعی نیز صرفاً همراهان خوش‌برخورد قهرمان نیستند. مدیر گاه جدی و گاه شوخ است؛ همکار مسن‌تر به جایگاه شغلی حساسیت دارد؛ کارکنان بخش بررسی نیز سلیقه‌ها و عادت‌های متفاوتی دارند.

کافه، بخش دیگری از تجربه‌ی این محیط را می‌سازد. غذاهای برگرفته از آثار ادبی، خواندن را به تجربه‌ی چشیدن پیوند می‌دهند و زمینه‌ی معاشرت کارکنان را فراهم می‌کنند.

خلاصه داستان شام در کتابخانه شبانه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

اوتوها هیگوچی پس از تصمیم به ترک کتابفروشی، از فردی با نام کاربری هفت رنگین‌کمان پیشنهاد کار دریافت می‌کند. مصاحبه‌ای غیرمعمول که محور اصلی‌اش کتاب‌های خوانده‌شده‌ی اوست، به استخدامش در کتابخانه‌ای در حومه‌ی توکیو می‌انجامد. اوتوها در نخستین شب، با مدیر و کارکنان آشنا می‌شود و کار بررسی مجموعه‌های شخصی نویسندگان را آغاز می‌کند. او پشت میز مهرزنی می‌فهمد کار با کتاب‌ها، علاوه‌بر اشتیاق، به دقت و صبر نیاز دارد. شام کافه نیز او را به رمانی پیوند می‌دهد که هنوز نخوانده است.

کتاب شام در کتابخانه شبانه سپس با ورود نویسنده‌ای مشهور و بدقلق، آرامش این آشنایی اولیه را به چالش می‌کشد. مهمان خواهان دیدن مجموعه‌ی نویسنده‌ای درگذشته است اما کتاب‌ها هنوز در انبارند. اوتوها همراه چند همکار برای آوردن مجموعه راهی می‌شود و با مسئولیت دیگری در شغل تازه‌اش روبه‌رو می‌شود.

چرا باید کتاب شام در کتابخانه شبانه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب شام در کتابخانه شبانه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت، تفاوت علاقه به کتاب و شرایط واقعی اشتغال در محیط‌های مرتبط با کتاب را نشان می‌دهد.
• جزئیات بررسی مجموعه‌ها، معنای نگهداری یادداشت‌ها و نسخه‌های متعلق به نویسندگان را روشن می‌کند.
• غذاهای برگرفته از رمان‌ها، پیوند مشخصی میان تجربه‌ی مطالعه، مزه‌ها و معاشرت در محیط کار ایجاد می‌کنند.

خواندن کتاب شام در کتابخانه شبانه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• علاقه‌مندان به داستان‌هایی درباره‌ی کتابخانه‌ها، کتابفروشی‌ها و ارتباط آدم‌ها با ادبیات.
• خوانندگانی که به موضوع تغییر شغل، فشار محیط کار و آغاز دوباره علاقه دارند.
• دوستداران روایت‌های متمرکز بر معاشرت روزمره، تفاوت نسل‌ها و شکل‌گیری اعتماد میان همکاران.

بخشی از کتاب شام در کتابخانه شبانه

«وقتی اوتوها هیگوچی نامش را به مردی که جلوی کتابخانه ایستاده بود گفت، احساسات متضادی را تجربه کرد؛ ترکیبی از احساس آسودگی و سرخوردگی.

مردم با شنیدن نام و نام‌خانوادگی‌اش بی‌درنگ از او می‌پرسیدند "اوتوها هیگوچی؟ اسمتون رو از روی ایچیو هیگوچی گذاشتن؟" و منظورشان نویسندهٔ زن معروف دوران میجی بود؛ چرا که "ها" ی نام اوتوها با همان کاراکتری نوشته می‌شد که "یو" در نامِ ایچیو به معنای برگ. آن‌هایی هم که عشقِ کتاب بودند می‌پرسیدند: "کدوم داستانش رو بیشتر دوست داری؟"

اما این مرد فقط گفت: "از آشنایی با شما خوشوقتم. من یوزورو ساسای هستم. اجازه بدین کتابخونه رو بهتون نشون بدم." و بلافاصله روی پاشنه‌هایش چرخید و راه افتاد.

لاغر و قدش حدود یک متر و هفتاد بود و با وجود ظاهری نسبتاً معمولی، بینی خوش‌تراشی داشت. اوتوها با قد یک‌متروپنجاه‌سانتی‌اش تا شانهٔ مرد می‌رسید. مرد از آن دست چهره‌هایی داشت که ممکن بود به نظر بعضی‌ها خوش‌قیافه بیاید و به نظر بعضی دیگر هم بیش‌ازحد معمولی.

برخلاف آنچه ظاهر و اولین کلماتش ممکن بود القا کند، آدم خشکی نبود و وقتی متوجه چمدان چرخ‌داری شد که اوتوها دنبال خودش می‌کشید، دستش را پیش برد و پیشنهاد کرد: "اجازه بدین کمکتون کنم."

اوتوها گفت: "ممنون لازم نیست. هل دادنش قلق داره. یکی از چرخ‌هاش داره کَنده می‌شه و باید روی اون یکی چرخ هلش بدی."»