کتاب آن چه گفتن دارد...

کتاب آنچه گفتن دارد... نوشته سودابه نیک نیا مجموعه‌ای از نکته‌ها، دریافت‌های شخصی و تأملات کوتاه درباره‌ی زندگی، ایمان، عشق و شناخت خویشتن است. نویسنده از جرئت بیان‌کردن آغاز می‌کند؛ از حرف‌هایی که سکوت طولانی، ضرورت گفتنشان را از میان نبرده است. نوشته‌ها گاهی صورت اندرز دارند و گاهی به اعتراف، پرسش یا گفت‌وگویی درونی نزدیک می‌شوند. انتشارات دبیزش این کتاب را منتشر کرده است. یکی از محورهای اصلی مجموعه، پیوند میان نوشتن و شنیده‌شدن صدای درون است؛ صدایی که تجربه‌ی شخصی را به فرصتی برای اندیشیدن درباره‌ی زندگی دیگران تبدیل می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آن چه گفتن دارد...

کتاب آنچه گفتن دارد... اثر سودابه نیک نیا در قالب نکته‌گویی و گزین‌گویی نوشته شده است. نویسنده به‌جای دنبال‌کردن یک ماجرای پیوسته، تجربه‌ها و باورهایش را در قطعه‌هایی کوتاه ثبت کرده است. این قطعه‌ها از فرصت زیستن و نقش مادر تا بخشایش، مسئولیت انتخاب‌ها، تنهایی و نیاز به محبت گسترده‌اند. ایمان در سراسر نوشته‌ها حضوری پررنگ دارد. خدا در نگاه نویسنده مخاطب دعا، پناه اضطراب و همراه لحظه‌های شادی است. بااین‌حال، مجموعه تنها به نیایش محدود نمی‌شود؛ رفتار آدم‌ها در دوستی، انتظارشان از یکدیگر و فاصله‌ی میان احساس واقعی و آنچه به زبان می‌آورند نیز موضوع تأمل است. لحن نوشته‌ها میان جمله‌های اندرزگونه، پرسش‌های شخصی و بیان عاطفی جابه‌جا می‌شود. بعضی عبارت‌ها با قطعیت داوری می‌کنند و بعضی دیگر از تردید یا آرزو خبر می‌دهند. این تفاوت، نوشته‌ها را به دفتر ثبت دریافت‌های شخصی نزدیک کرده است؛ دفتری که در آن باور دینی در کنار خاطره، دلخوری و امید جای می‌گیرد. نویسنده در مقدمه نیز نوشتن را نوعی آشکارکردن صدای فروخورده معرفی کرده است.
کتاب آنچه گفتن دارد... دو بخش اصلی دارد. بخش نخست شامل جمله‌ها و قطعه‌هایی درباره‌ی موضوعات گوناگون زندگی است. بخش دوم با تکرار عبارت «یاد گرفتم» پیش می‌رود و تجربه‌ها را به شکل آموخته‌های شخصی بازگو می‌کند. این عبارت به نوشته‌ها ضرباهنگ می‌دهد و میان موضوع‌های متفاوت پیوند برقرار می‌کند. مقدمه‌های این دو بخش نیز از شهامت گفتن، حرکت‌کردن و آموختن از مسیر دیگران سخن می‌گویند. نویسنده در عین توجه به تجربه‌ی دیگران، بر تقلیدنکردن از شیوه‌ی زندگی آنان پافشاری کرده است. موضوع نوشتن هم در چند جای مجموعه بازمی‌گردد؛ قلم وسیله‌ای برای فکرکردن، بیان اندوه و حفظ ارتباط با خود است. بخش پایانی با عنوان «خدای بزرگ من» حال‌وهوای نیایش دارد و به احساس نویسنده در برابر خانه‌ی خدا و اشتیاق بازگشت به آن مکان اختصاص یافته است. کوتاهی بیشتر قطعه‌ها امکان مکث بر یک جمله را فراهم می‌کند. خواندن مجموعه بیش از آنکه به تعقیب رویدادها وابسته باشد، بر سنجیدن هر دریافت در نسبت با تجربه‌های زندگی استوار است.

خلاصه کتاب آن چه گفتن دارد...

کتاب آنچه گفتن دارد... از ضرورت بیان تجربه‌های ناگفته آغاز می‌شود و سپس مجموعه‌ای از دریافت‌ها درباره‌ی زیستن را پیش می‌گذارد. نویسنده انسان را مسئول استفاده از فرصت زندگی می‌داند و توجه به توانایی‌های خود، بخشیدن دیگران و ابراز محبت را برجسته می‌کند. نوشته‌ها میان اتکا به خدا و مسئولیت شخصی ارتباط برقرار می‌کنند؛ دعا جای کوشش را نمی‌گیرد و امید نیز به معنای نادیده‌گرفتن دشواری نیست. بخش «یاد گرفتم» همین دغدغه‌ها را در قالب تجربه‌های ثبت‌شده ادامه می‌دهد: کمتر قول‌دادن، غصه‌نخوردن برای اتفاقی که رخ نداده، بخشیدن خود پس از خطا و کاستن از انتظار درک‌شدن به‌وسیله‌ی دیگران. نوشتن در این میان جایگاهی ویژه دارد و راهی برای اندیشیدن و بیان احساسات است. نیایش پایانی نیز رابطه‌ی شخصی نویسنده با خدا را از خلال یاد سفر و اشتیاق دیدار دوباره بیان می‌کند.

چرا باید کتاب آن چه گفتن دارد... را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب آنچه گفتن دارد... را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• قطعه‌های کوتاه، امکان مطالعه‌ی مکث‌دار درباره‌ی بخشایش، محبت و مسئولیت شخصی را فراهم می‌کنند.
• نوشته‌ها نمونه‌هایی از پیوند باور دینی با احساسات و انتخاب‌های روزمره ارائه می‌دهند.
• تکرار «یاد گرفتم» نشان می‌دهد نویسنده چگونه دریافت‌هایش از زندگی را ثبت کرده است.
• تأملات مربوط به قلم، رابطه‌ی نوشتن با خودشناسی و بیان اندوه را پیش می‌کشند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب آنچه گفتن دارد... به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به گزین‌گویی‌ها و یادداشت‌های تأملی کوتاه.
• خوانندگانی که به نوشته‌های شخصی درباره‌ی ایمان و نیایش علاقه دارند.
• کسانی که دغدغه‌ی بخشایش، شناخت خود و ابراز احساسات دارند.
• علاقه‌مندان به ثبت تجربه‌ها و آموخته‌های زندگی در قالب جمله‌های کوتاه.