کتاب گوی برفی (جلد دوم)

کتاب گوی برفی (جلد دوم) نوشته پارک سویونگ، زندگی زیر گنبدی گرم در جهانی یخ‌زده را دنبال می‌کند؛ جایی که امنیت و آسایش، بهای سنگینی به نام تماشاشدن دارند. جئون چوبام پس از افشای نقشه‌ای برای ساختن یک ستاره‌ی تلویزیونی بی‌نقص، همچنان درگیر پیامدهای زندگی مقابل دوربین است. خاموشی، نزدیک‌شدن یک فاجعه و بی‌اعتمادی میان دخترانی هم‌چهره، آرامش او را تهدید می‌کنند. بهاره صادقی این رمان را ترجمه کرده و انتشارات دانش‌آفرین این کتاب را منتشر کرده است. داستان، فاصله‌ی میان واقعیت زندگی و تصویری را بررسی می‌کند که رسانه از آدم‌ها می‌سازد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گوی برفی (جلد دوم)

کتاب گوی برفی (جلد دوم) اثر پارک سویونگ، رمانی علمی‌تخیلی با فضای پادآرمان‌شهری و معمایی است. جهان داستان میان سرمای کشنده‌ی بیرون و گرمای کنترل‌شده‌ی شهری گنبدی تقسیم شده است. ساکنان شهر، بازیگرانی هستند که زندگی روزمره‌شان برای دیگران پخش می‌شود. دوربین‌ها نه‌فقط لحظه‌های مهم، بلکه رنجش‌ها، آشتی‌ها و خلوت‌های کوتاه را نیز ثبت می‌کنند. جئون چوبام، راوی اول‌شخص داستان، پس از افشای سازوکار جایگزین‌کردن دختران شبیه‌سازی‌شده به‌جای ستاره‌ای به نام هه‌ری، همراه چند نفر از همین دختران زندگی می‌کند. روایت از گرمای طاقت‌فرسا و قطع برق آغاز می‌شود، اما مسئله صرفاً دشواری تحمل هوا نیست. نظام شهر برای تخلف‌های ساکنان امتیاز منفی در نظر گرفته و رسیدن شاخص فاجعه‌سنج به مرز مشخص، مجازاتی همگانی به‌دنبال دارد. سرگرمی تماشاگران بیرون گنبد به خطرهای واقعی زندگی آدم‌های داخل شهر گره خورده است. عنوان‌هایی مانند «هفت درجه تا فاجعه» و «فاخته در قایق پارویی» نیز پیوند تهدید عمومی و اضطراب شخصی را در فضای داستان نشان می‌دهند.
کتاب گوی برفی (جلد دوم) در کنار مناسبات قدرت، بر دشواری اعتماد میان کسانی متمرکز است که قربانی یک نقشه بوده‌اند، اما رنج یکسانی نکشیده‌اند. چوبام، سومیونگ، شینه و سرین چهره‌هایی مشابه دارند، ولی خاطره‌ها، خواسته‌ها و روابطشان متفاوت است. شباهت ظاهری به پرسشی درباره‌ی هویت تبدیل می‌شود: چه چیزی یک انسان را از نسخه‌ای جایگزین متمایز می‌کند؟ رابطه‌ی چوبام با برادرش اُنگی نیز نشان می‌دهد که کشف حقیقت درباره‌ی پیوندهای خانوادگی، احساس تعلق را به‌آسانی از بین نمی‌برد. روایت، برداشت چوبام از دیگران را در کنار تصویر تلویزیونی همان افراد قرار می‌دهد. سرین در خانه رفتاری آزاردهنده دارد، اما روی صفحه‌ی نمایش تنها و آسیب‌پذیر به نظر می‌رسد. این تفاوت، قضاوت را دشوار می‌کند. هیانگ در مقام کارگردان و می‌ریو در جایگاه بازیگری گرفتار گذشته، جنبه‌های دیگری از مسئولیت و اختیار را پیش می‌کشند. لحن روایت میان شوخی‌های جمعی، حسادت، نگرانی و ترس حرکت می‌کند. جزئیاتی مثل زمان‌های استراحت میان دو کلاکت نیز نشان می‌دهند که حتی فرصت کوتاه دوربودن از دوربین، تابع مقررات همان دستگاهی است که زندگی شخصیت‌ها را اداره می‌کند.

خلاصه داستان گوی برفی (جلد دوم)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
چوبام پس از افشای نقشه‌ی کارگردان چا، همراه دختران هم‌چهره‌اش در خانه‌ای مشترک زندگی می‌کند. آن‌ها در برنامه‌ی تو، من و ما حضور دارند، اما بیرون‌آمدن از نقش هه‌ری به معنای رهایی از نظارت نیست. موج گرما برق منطقه را قطع کرده و فاجعه‌سنج شهر به نقطه‌ی خطر نزدیک شده است. هیانگ برای فرار از گرما، جمع را به دریاچه‌ای می‌برد. چوبام در این گردش بیشتر متوجه فاصله‌ی خود با سرین می‌شود؛ دختری که افشاگری را ازدست‌رفتن زندگی مطلوبش می‌داند. چوبام هم‌زمان می‌خواهد سرنوشت هه‌ری گمشده را روشن کند. پرسش‌های او درباره‌ی گذشته، پایش را به خانه‌ی خاندان گو باز می‌کنند؛ جایی که اتفاقی هولناک، اطمینانش به دیده‌ها و مدارک ثبت‌شده را به چالش می‌کشد.

چرا باید کتاب گوی برفی (جلد دوم) را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب گوی برفی (جلد دوم) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان، نظارت دائمی را در جزئیات زندگی روزمره نشان می‌دهد.
• روایت، امکان قضاوت درباره‌ی آدم‌ها براساس تصاویر تلویزیونی را زیر سؤال می‌برد.
• شخصیت‌های هم‌چهره، مسئله‌ی هویت و حق داشتن زندگی مستقل را پیش می‌کشند.
• کشمکش‌های شخصی در کنار نظام تنبیه همگانی شهر، رابطه‌ی سرگرمی، قدرت و مسئولیت را برجسته می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب گوی برفی (جلد دوم) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های علمی‌تخیلی و پادآرمان‌شهری.
• خوانندگان داستان‌های معمایی درباره‌ی هویت و بدل‌ها.
• مخاطبان علاقه‌مند به موضوع نظارت و قدرت رسانه.
• دنبال‌کنندگان جلد نخست که می‌خواهند پیامدهای افشاگری چوبام را پی بگیرند.

بخشی از کتاب گوی برفی (جلد دوم)

«بعد از دیدن هر قسمت، هر سه نفرمان ناگزیر از یکدیگر می‌پرسیم: «فقط منم، یا اینکه همه‌مون... یکم نسبت به سرین بدجنس به نظر می‌رسیم؟»
ما که با سرین بد نیستیم ــ حداقل نه عمداً. این خودِ سرین است که با تحقیرها و رفتارهای مخربش، خودش را از جمع کنار می‌کشد. و هیانگ، کارگردان ما، اهل آن نوع تدوین و دستکاری‌هایی نیست که کارگردان‌های دیگر با آن واقعیت را می‌پیچانند و روایتی ساختگی و یکدست ارائه می‌دهند.
اما نکتهٔ جالب این است که سرینی که در برنامه می‌بینیم، خیلی تنهاتر و غمگین‌تر از سرینِ نیشدار و طعنه‌زنی است که در زندگی واقعی با او طرفیم.
مثلاً در برنامه، سرین تنها در اتاق تاریکش دراز کشیده، چشمش به سقف خیره مانده، و صدای قهقههٔ شاد ما از طبقهٔ پایین آرام‌آرام بالا می‌آید. بعد وقتی پلک می‌زند ــ آهسته و دراماتیک ــ اشک از چشمان درخشانش سُر می‌خورد و روی شقیقه‌اش جاری می‌شود، و دوربین‌های قدرتمند گوی برفی حتی در نور کم هم آن را با وضوح بسیار زیاد ثبت می‌کنند.
اقرار می‌کنم تا قبل از دیدن برنامه، هرگز سرینی غمگین، تنها یا آسیب‌پذیر را تصور نکرده بودم. هرچند ممکن است که فقط نمایشی برای دوربین باشد، اما اگر واقعاً غمگین باشد چه؟ اگر واقعاً تنهاست و دلش بخواهد به ما نزدیک شود، اما غرور احمقانه یا ترس از رد شدن مانعش شود چه؟
اگر اینطور باشد، من آماده‌ام قدم اول را بردارم. فقط باید بفهمم حقیقت چیست.
اما هرچه به اتاق سرین در راهرو نزدیک‌تر می‌شوم، تنش درونم بیشتر می‌شود. خدا را شکر که برادرم حضور دارد و همیشه فضای ناسازگار و خصمانهٔ بین من و او را نرم‌تر می‌کند.»