کتاب رژه اشباح

کتاب رژه اشباح نوشته کاترین تنکوئری، ماجرای ساکی را در سفری خانوادگی به دهکده‌ی مادربزرگش دنبال می‌کند؛ سفری که قرار است فرصتی برای بزرگداشت درگذشتگان باشد، اما نشانه‌های ناآرام‌کننده‌ای در دل خود دارد. ساکی بیشتر از مراسم خانوادگی، نگران پیام‌های دوستانش و عقب‌ماندن از تفریح‌های شهر است. همین نیاز به پذیرفته‌شدن، او را به جمعی نزدیک می‌کند که مرز سرگرمی و آزار را نادیده می‌گیرند. فرانک معنوی امین مترجم این رمان نوجوان است و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب رژه اشباح

کتاب رژه اشباح نوشته کاترین تنکوئری، داستانی در فضای ترس و خیال است که اضطراب‌های نوجوانی را کنار آیین‌های یادبود مردگان قرار می‌دهد. داستان در دهکده‌ای کوهستانی می‌گذرد؛ جایی که شالیزارها، خانه‌های قدیمی، جنگل انبوه و معبدهای کم‌رفت‌وآمد، فاصله‌ی ساکی از زندگی شهری را بیشتر به چشم می‌آورند. روایت سوم‌شخص به احساسات و برداشت‌های او نزدیک می‌ماند. مخاطب، محیط را از دریچه‌ی نگاه دختری می‌بیند که گرما، سکوت و نبود آنتن تلفن برایش آزاردهنده است. همین نزدیکی به ذهن شخصیت، امکان شناخت تناقض‌های او را فراهم می‌کند. ساکی رفتار ناعادلانه‌ی دوستش هانا را تشخیص می‌دهد، اما از ترس طردشدن سکوت می‌کند. او کمک دیگران را گاهی نشانه‌ی تحقیر می‌بیند و برای پنهان‌کردن شرمندگی، تندی نشان می‌دهد. نویسنده ترس از جمع را کنار هراس از اتفاق‌های ناشناخته گذاشته است. جزئیات حسی نیز در شکل‌گیری این فضا نقش دارند: بوی چوب پوسیده، صدای جیرجیرک‌ها و تاریکی مسیر کوهستان، محیطی می‌سازند که اتفاق‌های عادی در دل این محیط می‌توانند معنایی تهدیدآمیز پیدا کنند.
کتاب رژه اشباح، رابطه‌ی نسل‌ها و سوگ را نیز در مرکز ماجرا نگه می‌دارد. مادربزرگ، مراسم اوبان را فرصتی برای خوشامدگفتن به ارواح نیاکان می‌داند، اما ساکی بیشتر اجبارها و محدودیت‌های این مراسم را می‌بیند. خاطره‌ی پدربزرگ میان این دو نگاه پیوند برقرار می‌کند. مسیر معبد برای ساکی فقط راهی پردردسر نیست؛ این مسیر یادآور زمانی است که روی شانه‌های پدربزرگ می‌نشست. پدر نیز هنگام انجام کارهای آشنا، هم مهارت گذشته را نشان می‌دهد و هم تردیدی ناشی از فاصله‌گرفتن از زادگاهش دارد. اشیایی مانند شاخه‌ی آیینی و یادگار آهنی پدربزرگ، بار عاطفی این رابطه‌ها را بیشتر می‌کنند. در کنار خانواده، تومو مائدا نمونه‌ای متفاوت از برخورد با فشار جمع ارائه می‌دهد. او برخلاف ساکی، گرفتن تأیید نوجوانان زورگو را هدف خود نمی‌داند. برخورد این دو دختر، موضوع احترام، قضاوت عجولانه و معنای دوستی را پیش می‌کشد. این رمان از دل موقعیت‌های آشنا، مانند پیام‌دادن و تلاش برای جلب نظر همسالان، به فضایی پراضطراب نزدیک می‌شود.

خلاصه کتاب رژه اشباح

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
ساکی همراه خانواده‌اش برای مراسم اوبان به خانه‌ی مادربزرگ می‌رود، اما فکرش پیش دوستانش در توکیو مانده است. مادربزرگ از او می‌خواهد شاخه‌ای تازه از درخت ساکاکی برای آتش خوشامدگویی بیاورد. ساکی پس از بالا‌رفتن از مسیر معبد، شاخه‌ای پوسیده برمی‌دارد و حقیقت را پنهان می‌کند. هدیه‌ی مادربزرگ، یادگار محافظ پدربزرگ، احساس گناهش را بیشتر می‌کند. او هنگام جشن دهکده، به‌دنبال فرصتی برای استفاده از تلفن از خانواده دور می‌شود و به چند نوجوان برمی‌خورد که تومو مائدا را آزار می‌دهند. ساکی هشدار مائدا را جدی نمی‌گیرد و برای همراه‌شدن با گروه، پیشنهاد رفتن به قبرستان را می‌پذیرد. بازی احضار روح، شبی را که قرار بود راه فراری از بی‌حوصلگی باشد، به تجربه‌ای ترسناک تبدیل می‌کند. کتاب رژه اشباح، ساکی را در موقعیتی قرار می‌دهد که تشخیص شوخی دیگران از خطر ناشناخته آسان نیست.

چرا باید کتاب رژه اشباح را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب رژه اشباح را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان، فشار همسالان و ترس از طردشدن را از خلال تصمیم‌های ساکی نشان می‌دهد.
• مراسم اوبان و جزئیات زندگی دهکده، زمینه‌ی فرهنگی مشخصی به ماجرا می‌دهند.
• خاطرات پدربزرگ، موضوع سوگ را به رابطه‌ی نسل‌ها پیوند می‌زنند.
• ابهام میان حقه‌های نوجوانان و نشانه‌های ترسناک، مخاطب را در نگرانی شخصیت اصلی شریک می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب رژه اشباح به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نوجوانان علاقه‌مند به داستان‌های ترسناک با فضای جنگلی و معبدهای متروک.
• خوانندگان علاقه‌مند به آیین‌های ژاپنی و روایت‌های مربوط به ارواح.
• مخاطبان پیگیر داستان‌هایی درباره‌ی زورگویی، نیاز به تأیید و رابطه‌ی نوجوانان با خانواده.

بخشی از کتاب رژه اشباح

«سر راه برگشتش از دستشویی، در حالی که حوله و مسواکش را در دستش گرفته بود، از در دیگری که رو به باغ بود و مادربزرگش باز گذاشته بود رد شد. وقتی دستش را روی قاب در گذاشت تا آن را ببندد، هوای نمناک تابستان لای چروک‌های لباسش فرو رفت. به دور از روشنایی شهر، نور ماه جنگل را پوشانده بود. برگ‌ها در باد تاب می‌خوردند و شبیه فلس‌های نقره‌ای ماهی‌ها در اقیانوس مشکی بودند. بدنش داغ بود، ولی لرزید. پلک زد و فکر کرد که دوباره آن را دیده است: مسیری که به سمت کوه بالا می‌رفت. نسیم دیگری برگ‌ها را تکان داد و مسیر دیگر آنجا نبود.
ساکی در را بست.
فصل ۳
بعد از صبحانه‌ای که شامل برنج و ترشی سبزیجات بود، ساکی با برادرش آن‌قدر مقابل پنکه دراز کشید تا اینکه والدینش فریاد زدند که از جای‌شان تکان بخورند. بیرون خانه، پدرشان شن‌کش‌ها را روی شانه‌اش گذاشته و مادرشان چندین تکه دستمال را درون یکی از سطل‌های خالی آتش‌خاموش‌کن فرو کرده بود. وقتی ساکی و جون کفش‌های‌شان را پوشیدند، کل خانواده با هم مسیر کوتاه تا معبد را طی کردند. پایین جاده ماشین‌ها پشت سر هم پارک شده و خانواده‌ها برای پاکیزه‌سازی سالیانهٔ قبرستان از راه رسیده بودند.
مادربزرگ پیشکش‌های قبرستان را درون یک سینی چیده بود. غذاهای کوچکی که شامل بسیاری از خوردنی‌های مورد علاقهٔ پدربزرگ می‌شدند.»