کتاب بیداری (جلد اول)

کتاب بیداری (جلد اول) نوشته کریستوفر گلدن، ماجرای شروع زندگی تازه‌ی دختری آمریکایی در مدرسه‌ای ژاپنی است؛ شروعی که خبر قتل یک دانش‌آموز، خیلی زود آرامش مورد انتظارش را به هم می‌زند. کارا همراه پدرش به میازو آمده تا رؤیای زندگی در ژاپن را دنبال کند، اما زیبایی خلیج و جذابیت مدرسه، نگرانی‌های پنهان این محیط را از میان نمی‌برد. امین بهره مند مترجم این رمان است و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. داستان، سوگ و دشواری پذیرفته‌شدن در جمع را کنار معمای خشونتی بی‌پاسخ قرار می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بیداری (جلد اول)

کتاب بیداری (جلد اول) اثر کریستوفر گلدن، رمانی نوجوانانه در فضای معمایی و ترس‌آلود است که زندگی مدرسه‌ای را به تجربه‌ی فقدان و احساس ناامنی پیوند می‌زند. کارا هارپر، دختر ۱۶ ساله‌ی آمریکایی، پس از مرگ مادرش همراه پدرش به ژاپن نقل مکان کرده است. پدر در مدرسه‌ی مونجونوچیه تدریس می‌کند و دختر نیز تحصیلش را در همان‌جا آغاز می‌کند. علاقه‌ی دیرینه‌ی کارا به ژاپن، از مانگا و موسیقی تا تاریخ و معابد، اشتیاق او را برای این جابه‌جایی توضیح می‌دهد. با‌این‌حال، آشنایی قبلی با فرهنگ یک جامعه لزوماً به معنای پذیرفته‌شدن در جمع نیست. نگاه‌های کنجکاو، تمسخر بعضی دانش‌آموزان و نگرانی از رعایت‌نکردن آداب، روز اول او را دشوار کرده‌اند. روایت سوم‌شخص، پس از سرآغازی تیره، به احساسات و برداشت‌های کارا نزدیک می‌شود. خواننده محیط تازه را از خلال شوق، تردید و گاهی پیش‌فرض‌های این شخصیت می‌شناسد. جزئیات لباس فرم، وعده‌ی ناهار، نظافت گروهی و فعالیت‌های باشگاهی نیز بخشی از زندگی روزمره‌ی مدرسه را می‌سازند. این جزئیات در کنار تفاوت جایگاه دانش‌آموزان محلی و خوابگاهی، مناسبات جمعی محیط را روشن‌تر می‌کنند.
کتاب بیداری (جلد اول) تضاد میان منظره‌ی دلپذیر خلیج میازو و خاطره‌ی خشونت در ساحل را به یکی از پایه‌های تعلیق تبدیل کرده است. مدرسه با معماری باشکوه، عبادتگاه‌های اطراف و مسیرهای جنگلی، هم موضوع کنجکاوی کاراست و هم زمینه‌ی شکل‌گیری ترس او. ساکورا، دانش‌آموزی سرکش و کم‌اعتماد، وجه دیگری از این محیط را نشان می‌دهد؛ وجهی که پشت نظم و ادب ظاهری پنهان مانده است. میهو و هاچیرو نیز امکان ارتباط و دوستی را در برابر تجربه‌ی طردشدن قرار می‌دهند. رابطه‌ی نزدیک کارا و پدرش، در مقابل سردی بعضی برخوردهای مدرسه، پناه عاطفی داستان است. گفت‌وگوهای خانگی، شوخی‌ها و نگرانی‌های مشترک نشان می‌دهند که شروع دوباره برای این دو به معنای فراموش‌کردن عزیز ازدست‌رفته نیست. داستان از همین پیوند میان خاطره و امید نیرو می‌گیرد: کارا می‌خواهد از زندگی تازه لذت ببرد، اما نشانه‌های مرگ توجهش را به‌سوی خود می‌کشند. فضای رازآلود نیز از برخورد همین نیاز به آرامش با احساس حضور خطری ناشناخته شکل می‌گیرد.

خلاصه داستان بیداری (جلد اول)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کارا هارپر همراه پدرش زندگی در میازو را آغاز کرده است. او امیدوار است مدرسه‌ی تازه، دوستان تازه و منظره‌ی خلیج، فرصتی برای ادامه‌ی زندگی پس از مرگ مادرش فراهم کنند. نخستین روز تحصیل، میان اضطراب آشنایی با همکلاسی‌ها و تلاش برای رعایت رسوم می‌گذرد تا کارا در محوطه‌ی نزدیک ساحل، یادبودی برای دختری به نام آکانه پیدا می‌کند. برخورد او با ساکورا، خبر قتل این دختر و سکوت پیرامون ماجرا را پیش می‌کشد. کارا هم‌زمان با شناختن میهو و هاچیرو، رفتارهای تحقیرآمیز بعضی دانش‌آموزان را نیز تجربه می‌کند. او می‌کوشد این اتفاق‌ها را از رؤیای زندگی در ژاپن جدا نگه دارد، اما کنجکاوی درباره‌ی مرگ آکانه رهایش نمی‌کند. گردش شبانه در نزدیکی مدرسه و عبادتگاه، زیبایی آشنای ساحل را برای او به فضایی ناآرام تبدیل می‌کند؛ جایی که خاطره‌ی یک جنایت، پشت منظره‌ی آرام آب باقی مانده است.

چرا باید کتاب بیداری (جلد اول) را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب بیداری (جلد اول) را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان، دشواری ورود به جمعی تازه را از خلال تجربه‌ی یک دانش‌آموز خارجی نشان می‌دهد.
• رابطه‌ی پدر و دختر، امکان تأمل درباره‌ی سوگ و شروع دوباره را فراهم می‌کند.
• جزئیات مدرسه و طبیعت ساحلی، زمینه‌ی مشخصی برای تعلیق می‌سازند.
• معمای قتل، پرسش‌هایی درباره‌ی سکوت جمعی در برابر خشونت مطرح می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب بیداری (جلد اول) به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نوجوانان علاقه‌مند به رمان‌های معمایی و فضاهای ترس‌آلود مدرسه‌ای.
• خوانندگان علاقه‌مند به داستان‌های مهاجرت، دوستی و پذیرفته‌شدن در جمع.
• مخاطبان علاقه‌مند به تجربه‌ی سوگ در داستان، با آمادگی خواندن صحنه‌های خشونت.

بخشی از کتاب بیداری (جلد اول)

«با این وجود نورِ گرمِ زردرنگی که از پنجره‌های دوردست مدرسه دیده می‌شد، به او آرامش می‌داد. زمانی که دختربچه‌ای کوچک بود از چیزهای زیادی می‌ترسید. هر سر و صدایی نزدیک پنجرهٔ اتاقش به نظرش صدای یک روح می‌آمد و هر صدای قژقژی در خانه به نظرش صدای حرکت دزدی بود که می‌خواست او را بدزدد. در این مواقع مادرش مویش را نوازش می‌کرد و پیشانی‌اش را می‌بوسید و همیشه حرف‌های یکسانی می‌زد و آن‌قدر این اتفاق تکرار شد که دیگر حرف‌های مادر کارا برایش تبدیل به مانترا
۸
شده بود.
«هیچ‌چیزی توی تاریکی نیست که توی روشنایی وجود نداشته باشه.»
اکثر اوقات مادرش موفق می‌شد او را متقاعد کند. اما فقط اکثر اوقات. حالا که شانزده ساله بود هنوز از بعضی چیزها می‌ترسید، اما دیگر باید خودش آن مانترا را برای خودش تکرار می‌کرد. مرگ مادرش چیزهای زیادی، لحظه‌های فراوانی را، از او گرفته بود. گاهی اوقات از شدت دلتنگی برای مادرش نمی‌توانست حتی نفس بکشد.
کارا همان‌طور که در مسیر حرکت می‌کرد با خود فکر می‌کرد که هیچ‌چیزی توی تاریکی نیست که توی روشنایی وجود نداشته باشه و خود را مجبور می‌کرد که هوای شبانهٔ بهاری را با تمام وجود تنفس کند و از زیبایی خلیج و نورِ شهر لذت ببرد.
صدای جیرجیری او را از جا پراند، اما آن صدا تنها صدای پیرمردی بود که با دوچرخه‌اش سواری می‌کرد. کارا به او لبخند زد، اما مرد حتی او را ندید چه برسد به اینکه متوجه لبخندش هم بشود.
هیچ‌چیزی توی تاریکی نیست.»