کتاب تکامل زبان و آسیب های رشدی

کتاب تکامل زبان و آسیب های رشدی نوشتهٔ آرلد لیان و ترجمهٔ محمدحسن ترابی و پریسا بخشنده است. نشر نویسه پارسی این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب تکامل زبان و آسیب های رشدی

کتاب تکامل زبان و آسیب های رشدی به توانایی فراگیری و کاربرد زبان می‌پردازد، توانایی‌ای که کودکان سرتاسر جهان دارند. فراگیری زبان نشان می‌دهد که کودکان مجهز به ابزاری شناختی‌اند که برای ارتباط زبانی، و در نتیجه برای تداوم گونه بشر ضروری است. معمولاً زبان را بدون تلاشی چشمگیر و آموزش رسمی فرا می‌گیریم. با وجود این، کودکانی هستند که زبان را به این راحتی فرا نمی‌گیرند و در بزرگسالی هم تا سال‌های سال دچار آسیب زبانی هستند. کتاب حاضر مروری دارد از بسیاری از مطالبی که درباره تکامل زبان تا زمان نگارش کتاب، یعنی سال۲۰۱۶ میلادی، مطرح شده است. از ژن FOXP2 و کار آن – که دوره‌ای ادعا می‌شد ژن زبان است – تا بخش‌های حافظه و ارتباط آن‌ها با زبان. در نهایت نیز نشان می‌دهد که آنچه در آن دوران به نام آسیب ویژه زبانی (SLI) می‌شناختیم واقعاً ویژه زبان نیست و با برخی از سایر توانایی‌های شناختی و نقص و آسیب در آن‌ها مرتبط است. بر همین مبنا، نیز استدلال می‌کند که باید اصطلاح آسیب ویژه زبانی را کنار گذاشت و از کاربرد اصطلاح جایگزین، یعنی آسیب رشدی زبان حمایت می‌کند.

خواندن کتاب تکامل زبان و آسیب های رشدی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران زبان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تکامل زبان و آسیب های رشدی

«حوزه‌های تحقیقاتی زیادی درگیر مطالعات زبان و تکامل زبان هستند. بنابراین، نمی‌توان به‌راحتی به تعریف واحدی از «زبان» دست یافت که همه درباره آن اتفاق‌نظر داشته باشند. رویکرد چندمؤلفه‌ای فیچ نشان می‌دهد که زبان را «نظام پیچیده‌ای متشکل از چند زیرنظام مستقل» می‌دانسته‌اند. همان‌گونه که اثرات ضایعه مغزی و سرعت مختلف به بلوغ رسیدن مهارت‌های زبان نشان می‌دهد، هریک از این زیرنظام‌ها کارکردهای متفاوتی دارند. باوجوداین، درباره اینکه زیرنظام‌های زبان دقیقاً کدامند و چگونه در یک نظام پیچیده واحد سازمان‌دهی شده‌اند هیچ اتفاق‌نظری وجود ندارد. برخی از این زیرنظام‌ها با حیوانات مشترک هستند، برخی نیستند. برخی با دیگر حوزه‌های شناختی، مانند بینایی ، حافظه روندی ، و موسیقی مشترک هستند. هاوسر ، چامسکی ، و فیچ (2002)، اصطلاح «قوه نطق در معنای عام » (FLB) را مطرح کردند که مفاهیم گسترده‌تری را شامل می‌شود و از هرگونه پیش‌داوری درباره اینکه یک گزینه محتمل سازوکار ارتباطی در واقع بخشی از زبان هست یا نه جلوگیری می‌کند.»