کتاب دل بستن و دل بریدن

کتاب دل بستن و دل بریدن (خاطرات عشق، جدایی و قدرشناسی) نوشته راشل براتن، روایت تجربه‌های زنی است که میان ترس از ترک‌شدن، نیاز به محبت و میل به استقلال، معنای رابطه با خودش را جست‌وجو می‌کند. خاطرات کودکی، رابطه‌های آسیب‌زا، سفر و آشنایی با مراقبه و یوگا، مسیر این جست‌وجو را شکل می‌دهند. مریم حسین نژاد ترجمه این کتاب را بر عهده داشته و انتشارات جمهوری این کتاب را منتشر کرده است. پرسش محوری روایت، تفاوت میان دوست‌داشتن دیگری و نادیده‌گرفتن نیازهای خود است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دل بستن و دل بریدن

کتاب دل بستن و دل بریدن نوشته راشل براتن، خاطرات شخصی را به زمینه‌ای برای بررسی وابستگی، سوگ و شناخت احساسات تبدیل کرده است. نویسنده از جایگاه کسی حرف می‌زند که بخش بزرگی از کودکی‌اش را صرف مراقبت از حال دیگران کرده است. جدایی والدین، تغییر مداوم ترکیب خانواده و اندوه مادر، تجربه‌ی امنیت را برای او شکننده می‌کنند. روایت اول‌شخص، فاصله‌ی میان برداشت کودک از اتفاق‌ها و فهم بزرگسال از همان خاطرات را نشان می‌دهد. راوی گاهی خاطره‌ای روشن را بازمی‌گوید و گاهی به ناتوانی‌اش در به‌یادآوردن جزئیات اعتراف می‌کند. روایت‌های متفاوت پدر و مادر نیز کنار هم قرار می‌گیرند، بدون اینکه همه‌ی اختلاف‌ها به پاسخی قطعی برسند. این ویژگی، خاطره را نه گزارشی بی‌ابهام، بلکه تجربه‌ای همراه با سؤال معرفی می‌کند. فصل‌هایی با عنوان‌های «پایان»، «بیداری»، «تمرین» و «بخشش» مسیر روایت را پیش می‌برند. شروع کتاب با بحرانی جسمی در آستانه‌ی سفر، سپس بازگشت به کودکی، ترتیب زمانی خاطرات را تغییر داده است. نویسنده از دل این رفت‌وبرگشت‌ها، پیوند میان گذشته و انتخاب‌های عاطفی خود را بررسی می‌کند.
کتاب دل بستن و دل بریدن، یوگا و مراقبه را در متن زندگی روزمره‌ی راوی قرار می‌دهد؛ میان سفر، کار در رستوران، تنهایی و رابطه‌های عاطفی. تمرین‌کردن برای او همیشه به آرامش پایدار نمی‌رسد. راوی ممکن است هنگام مراقبه احساس تعادل کند، اما پاسخ‌نگرفتن به یک تماس دوباره ترس‌های آشنایش را بیدار کند. همین فاصله میان شناخت ذهنی و واکنش احساسی، یکی از موضوع‌های مهم کتاب است. فضای روایت نیز همراه با جابه‌جایی از خانه‌های خانوادگی به ساحل، خوابگاه و محل کار تغییر می‌کند. جزئیات این مکان‌ها نشان می‌دهند که تغییر محیط چه فرصت‌هایی برای تجربه‌کردن شیوه‌ای متفاوت از زندگی فراهم کرده است. نویسنده برخی اتفاق‌ها را از دریچه‌ی باورهای معنوی خود توضیح می‌دهد؛ این برداشت‌ها بخشی از تجربه‌ی شخصی او هستند، نه نتیجه‌ای که بتوان به همه تعمیم داد. تجربه‌ی خواندن این خاطرات، بیش از یادگیری مجموعه‌ای از حرکت‌های یوگا، همراه‌شدن با تشخیص تدریجی نیازها، مرزها و الگوهای تکرارشونده‌ی رابطه است.

خلاصه کتاب دل بستن و دل بریدن

راوی کتاب دل بستن و دل بریدن، از کودکی یاد گرفته است که برای حفظ آرامش خانه، احساسات خودش را کنار بگذارد. او اندوه مادر و نبودن پدر را در خود نگه می‌دارد و به‌تدریج مسئولیتی فراتر از سنش احساس می‌کند. این نیاز به راضی‌نگه‌داشتن دیگران، در رابطه‌ی عاطفی پرتنش او نیز ادامه می‌یابد؛ رابطه‌ای که راوی رفتارهای آزاردهنده‌ی طرف مقابل را با عشق اشتباه می‌گیرد. حضور در مرکز مراقبه، فرصتی برای شنیدن خشم و غمی فراهم می‌کند که مدت‌ها پنهان مانده‌اند. سفر به کاستاریکا و تجربه‌ی تنهایی، پرسش تازه‌ای پیش روی او می‌گذارند: زندگی مطلوب خودش چه شکلی دارد؟ روایت نشان می‌دهد که فاصله‌گرفتن از محیط گذشته، لزوماً وابستگی را از بین نمی‌برد. راوی باید میان علاقه، ترس از تنهایی و نیاز به تأیید دیگران تفاوت بگذارد و مسئولیت انتخاب‌هایش را بپذیرد.

چرا باید کتاب دل بستن و دل بریدن را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دل بستن و دل بریدن را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• خاطرات، تأثیر مسئولیت‌پذیری زودهنگام کودک بر رابطه‌های بزرگسالی را ملموس می‌کنند.
• روایت، تفاوت محبت با تحمل حسادت و رفتار آزاردهنده را نشان می‌دهد.
• تجربه‌های راوی، دشواری حفظ استقلال عاطفی پس از تغییر محیط را آشکار می‌کنند.
• حضور مراقبه در زندگی روزمره، امکان‌ها و محدودیت‌های تجربه‌ی شخصی را کنار هم قرار می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب دل بستن و دل بریدن به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به خاطرات شخصی درباره‌ی سفر و خودشناسی.
• خوانندگانی که دغدغه‌ی مرزبندی در رابطه‌های عاطفی دارند.
• کسانی که می‌خواهند تجربه‌ی زیسته‌ی مراقبه و یوگا را بشناسند.
• مخاطبان علاقه‌مند به تأثیر روابط والدین بر احساس امنیت کودکان.

بخشی از کتاب دل بستن و دل بریدن

«پس از کشمکش‌های درونی و گریستن بسیار، خودم را به حمام کشاندم و به بدنم کمی روغن اسطوخودوس مالیدم و توی آب گرم دراز کشیدم. کم‌کم احساس آرامش کردم و نفسم برگشت. با خودم گفتم: بسیار خب. حالا تنها هستم. می‌توانم تنها باشم. می‌توانم مستقل باشم. متوجه شدم که وقتی تنها می‌شوم، دوباره احساس خودم بودن را دارم. من الگویی داشتم که وقتی با کسی رابطه‌ای داشتم، از آن‌جایی که از ترک شدن می‌ترسیدم، به کلی تغییر می‌کردم و سعی داشتم شبیه طرف مقابل بشوم. گذران چنین هفته‌هایی با مایک خسته‌کننده بود. این را تا آن لحظه نمی‌دانستم، اما واقعاً مشتاق بودم که تنها باشم. به یاد آوردم: مهم‌ترین رابطه، رابطه با خودم است. در یک چشم به هم زدن احساس غم را کنار گذاشتم و روی هنر خودم بودن متمرکز شدم.
صبح روز بعد با طلوع خورشید بیدار شدم و برای مراقبه توی پاسیو نشستم. پس از چند نفس عمیق، حس کردم که تمام تنش‌ها از جسمم تخلیه شدند. از زمانی که به اروپا رسیده بودم، یک‌بار هم مراقبه نکرده بودم. حالا دوباره در سکوت نشسته بودم و خودم را روی زمین حس می‌کردم. وقتی جلسهٔ مراقبه‌ام تمام شد، خاطره‌ای به یادم آمد. یک سال پیش، توی مرکز مراقبه به سالن مراقبه هدایت شدم و آن‌جا زنی را دیدم که زیرانداز یوگایش را پهن کرده بود و زودتر از همه برای تمرین بیدار شده بود. تصمیم گرفتم من هم بدنم را مثل او حرکت دهم.»