کتاب خانه عروسک

کتاب خانه عروسک (Doll House) نوشته جان هانت، رمانی تیره و پرتنش است که از دل یک جدایی معمولی میان پدر و دختری دانشجو، ناگهان به کابوسی هولناک می‌رسد. داستان با رابطه‌ی صمیمی هری و اولیویا آغاز می‌شود، اما با ناپدیدشدن اولیویا همه‌چیز را به مسیری دیگر می‌برد و مسئله‌ی فقدان، درماندگی و دوام‌آوردن در دل خشونت را پیش می‌کشد. این رمان را نشر افرا با ترجمه عقیق ملا آقاجان زاده منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خانه عروسک

کتاب خانه عروسک نوشته‌ی جان هانت رمانی دلهره‌آور و تیره است که بر دو محور پیش می‌رود: پیوند عاطفی عمیق میان یک پدر و دختر و فروپاشی ناگهانی این جهان آشنا با یک ربایش تکان‌دهنده. هسته‌ی اصلی داستان بر هری و اولیویا شکل گرفته است؛ پدری که سال‌ها دخترش را به‌تنهایی بزرگ کرده و حالا در آستانه‌ی رفتن او به دانشگاه، همزمان با غرور، دلتنگی و اضطراب دست‌وپنجه نرم می‌کند.

داستان فقط بر شوک ربوده‌شدن اولیویا تکیه نمی‌کند، بلکه فضای روانی پس از آن را هم با جزئیات دنبال می‌کند. روایت میان وضعیت هری و آنچه بر اولیویا می‌گذرد رفت‌وآمد دارد و از این راه، هم رنج بازماندن و هم رنج اسارت را در کنار هم می‌گذارد. بخشی از بار داستان بر ذهن آشفته‌ی هری استوار است؛ مردی که با احساس گناه، تصویرهای هولناک و پناه‌بردن به نوشیدن روبه‌روست. در سوی دیگر، اولیویا در فضایی بسته و کنترل‌شده گرفتار شده و باید با ترس، تحقیر و فرسایش تدریجی اراده‌اش مقابله کند. 

جان هانت در کتاب خانه عروسک خشونت را نه به‌ عنوان حادثه‌ای گذرا، بلکه به‌ منزله‌ی وضعیتی مداوم و خردکننده نشان داده است؛ وضعیتی که بدن، حافظه و امید را همزمان هدف می‌گیرد. فضای داستان سنگین، پراضطراب و گاه خفه‌کننده است و بیشتر از هر چیز بر دوام‌آوردن، زخم روان و شکنندگی امنیت روزمره تمرکز دارد.

خلاصه داستان خانه عروسک

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

داستان با روزی شروع می‌شود که هری دخترش اولیویا را برای شروع زندگی دانشگاهی به خوابگاه می‌رساند. گفت‌وگوهای میان آن‌ها از صمیمیت، شوخی و نگرانی پدری خبر می‌دهد، اما این شروع آرام خیلی زود به فاجعه می‌رسد. اولیویا در نخستین شب حضورش در دانشگاه ربوده می‌شود و زندگی هری به چرخه‌ای از عذاب، احساس شکست و فرورفتن در الکل بدل می‌شود. 

همزمان، روایت به اسارت اولیویا وارد می‌شود؛ جایی که او در فضایی بسته زیر سلطه‌ی دو مرد نقاب‌دار قرار دارد و برای حفظ جان و باقی‌ماندنِ اندکی از اراده‌اش می‌جنگد. خانه عروسک بیش از آنکه فقط معمای یک جنایت باشد، داستان فرسایش، بقا و مقاومت در دل وحشت است.

چرا باید کتاب خانه عروسک را بخوانیم؟

دلایل خواندن خانه عروسک را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب رابطه‌ی پدر و دختر را به‌ گونه‌ای پیش می‌برد که حادثه‌ی اصلی داستان فقط یک شوک روایی نباشد و بار عاطفی سنگینی پیدا کند.
• داستان تصویری فشرده از اثر روانی فقدان، احساس گناه و ناتوانی در محافظت از عزیزان ارائه می‌دهد.
• روایت همزمانِ هری و اولیویا امکان می‌دهد رنج بیرون و درون فاجعه در کنار هم دیده شود.
• این کتاب برای کسانی است که به داستان‌های پرتعلیق با تمرکز بر اسارت، بقا و فرسایش روانی علاقه دارند.
• فضاسازی اثر نشان می‌دهد چگونه یک موقعیت روزمره و آشنا می‌تواند ناگهان به جهانی ناامن و هولناک تبدیل شود.

خواندن کتاب خانه عروسک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن خانه عروسک به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های دلهره‌آور و تیره که بر ربایش و اسارت تمرکز دارند.
• خوانندگانی که از داستان‌های شخصیت‌محور با پیوند عاطفی پررنگ میان اعضای خانواده استقبال می‌کنند.
• کسانی که می‌خواهند روایتی درباره‌ی اثر روانی فقدان و درماندگی را در قالب داستان دنبال کنند.
• مخاطبانی که با فضاهای سنگین، خشن و پرتنش در داستان مسئله‌ای ندارند.
• علاقه‌مندان به روایت‌هایی که مسئله‌ی بقا و حفظ اراده را در شرایط افراطی بررسی می‌کنند.

بخشی از کتاب خانه عروسک

«"دیل با جدایی مشکلی نداره؟"

اولیویا جرعه‌ای از قهوه‌اش نوشید، کف‌ِ باقی‌ماندهٔ روی لبش را لیسید و گفت: "فکر کنم نه. عصبانی نشد یا چیزی نگفت، ولی چطور ممکنه مشکلی نداشته باشه؟ ما یه مدت با هم بودیم. منم خوشم نمی‌آد، ولی این کار درستیه. می‌فهمی چی می‌گم؟"

هری سر تکان داد و با انگشتانش فنجان قهوه را روی میز چرخاند. در استارباکس نشسته بودند، موسیقی ملایمی در پس‌زمینه پخش می‌شد، مردم در رفت‌وآمد بودند و بوی غلیظ قهوه و شکلات در فضا پیچیده بود، طوری که انگار می‌شد لمسش کرد. کنار پنجره نشسته بودند چون هری می‌خواست حواسش به ماشینش باشد. هنوز از مقدار وسایل اولیویا که در ماشین پریوسش جا داده بودند شگفت‌زده بود. بعد از بار زدن، مجبور شد با تمام وزن بدنش به درِ عقب تکیه بدهد تا بسته شود. ماشین را پر کرده بودند از وسایلی که اولیویا برای دانشگاه نیاز داشت و چیزهایی که شاید اصلاً به کارش نمی‌آمدند. اولیویا از دوشنبه دانشگاه را شروع می‌کرد.

دلش نمی‌خواست بگذارد برود، انگار دستی قلبش را فشار می‌داد. خوشش نمی‌آمد، ولی همان‌طور که خودش گفته بود، حتی اگر خوشت نیاید، باید کار درست را انجام بدهی. اولیویا همچین حرفی زده بود، شاید هم حرفش را کمی تغییر داده بود.»