کتاب خبری نیست

کتاب خبری نیست، نوشته صدیقه بهمن پور، مجموعه‌ای از جستارها درباره‌ی زندگی، عشق و رهایی است که نشر سنجاق در سال ۱۴۰۴ آن را منتشر کرده است. این کتاب از دل تجربه‌های شخصی، گفت‌وگوهای روزمره و تأمل بر رنج، تنهایی، جدایی و خودشناسی شکل گرفته و به‌جای پاسخ‌های قطعی، سؤالاتی مهم را پیش می‌کشد: خوشبختی کجاست، چرا آدم‌ها از خودشان دور می‌شوند و چگونه می‌توان با واقعیت زندگی روبه‌رو شد. فضای اثر بر مکث‌کردن روی جزئیات عادی زندگی بنا شده؛ همان جاهایی که گاه معنای عمیق‌تری از زیستن آشکار می‌شود.
نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خبری نیست اثر صدیقه بهمن پور

کتاب خبری نیست، نوشته‌ی صدیقه بهمن پور، مجموعه‌ای از جستارهایی را کنار هم می‌گذارد که از تجربه‌ی زیسته، خاطره، مشاهده و گفت‌وگو بیرون آمده‌اند. نویسنده در سخن مؤلف روشن کرده که قصد داشته بر رفتارها، عادت‌ها و انتخاب‌های روزمره مکث کند و ببیند چه چیزهایی انسان را از زندگی‌کردن دور می‌کنند. به‌ همین دلیل، کتاب فقط شرح اتفاق‌ها نیست؛ بیشتر نوعی نگاه‌کردن دوباره به رنج، خوشبختی، تنهایی، عشق، جدایی، بدن، عادت و امید است. این اثر مبتنی‌بر تجربه‌های شخصی است، اما این شخصی‌بودن به اعتراف صرف محدود نمی‌شود و از خلال آن، پرسش‌هایی عمومی‌تر درباره‌ی زیستن شکل می‌گیرد.

کتاب خبری نیست در چند جستار پیش می‌رود و هر بخش آن با یک موقعیت ساده یا یک خاطره‌ی روزانه شروع می‌شود؛ از بیدارشدن در خانه و آماده‌کردن صبحانه تا رفتن به دورهمی، رانندگی در شهر، فکرکردن به طلاق، تنهایی، رابطه با بدن و مواجهه با گذشته. همین جزئیات معمولی کم‌کم به بستری برای تأمل تبدیل می‌شوند. صدیقه بهمن پور از خلال این صحنه‌ها به موضوع‌هایی مثل کمال‌گرایی، فرسودگی عاطفی، فشار عرف اجتماعی، نیاز به تأیید، سوگواری پس از جدایی و دشواری دوست‌داشتن خود پرداخته است. درعین‌حال، متن فقط در اندوه متوقف نمی‌ماند و بارها به امکان رهایی، بازسازی درونی و آشتی با خویش برمی‌گردد.

کتاب خبری نیست میان تلخی و شوخ‌طبعی در رفت‌وآمد است. راوی از دردهای جدی حرف می‌زند، اما نگاهش خشک نیست و گاهی با طنز، خودافشاگری و تصویرهای روزمره، سنگینی فضا را می‌شکند. یکی از نکته‌های مهم کتاب این است که تنهایی را فقط کمبود یا شکست نمی‌بیند، بلکه آن را موقعیتی برای دیدن زخم‌ها، شناخت عادت‌ها و بازنگری در مسیر زندگی مطرح می‌کند. نتیجه متنی است که بیشتر از آنکه بخواهد نسخه بدهد، خواننده را به مکث‌کردن روی تجربه‌های آشنا وادار می‌کند.

خلاصه کتاب خبری نیست

کتاب خبری نیست روایت جست‌وجوی زنی است که پس از جدایی، در روزمرگی‌ها، تنهایی و گفت‌وگوهای پراکنده، می‌کوشد زندگی‌اش را از نو بفهمد. او از خانه، خیابان، دورهمی‌ها، خاطره‌های خانوادگی و برخوردهای ساده شروع می‌کند و به پرسش‌هایی عمیق‌تر می‌رسد؛ پرسش‌هایی درباره‌ی خوشبختی، عزت‌نفس، رنج، وابستگی، ترس از قضاوت و معنای رهایی.

این کتاب نشان می‌دهد که چگونه زخم‌های عاطفی در رفتارهای روزانه، نگاه به بدن، رابطه با دیگران و حتی سکوت خانه متجلی می‌شوند. در کنار این‌ها، صدیقه بهمن پور به‌تدریج از امکان پذیرفتن خود، سوگواری‌کردن، عبور از نقش قربانی و ساختن نسبتی تازه با تنهایی حرف می‌زند. محور اصلی اثر رسیدن به پاسخ نهایی نیست؛ مهم‌تر از آن خودِ فرایند دیدن و فهمیدن است.

چرا باید کتاب خبری نیست را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب خبری نیست را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تجربه‌ی تنهایی، جدایی و بازسازی درونی را از خلال موقعیت‌های روزمره بررسی می‌کند.
• خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند نسبت میان رنج‌های عاطفی و عادت‌های روزانه را ببیند.
• نویسنده به موضوع دوست‌داشتن خود، فشار قضاوت اجتماعی و نیاز به تأیید از زاویه‌ای شخصی و ملموس پرداخته است.
• جستارها نشان می‌دهند که چگونه اتفاق‌های ظاهراً معمولی می‌توانند به پرسش‌های جدی درباره‌ی زندگی وصل شوند.
• این کتاب برای کسانی که به تأمل درباره‌ی خوشبختی، رهایی و معنای زیستن علاقه دارند، نکته‌های قابل‌توجهی دارد.

خواندن کتاب خبری نیست را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب خبری نیست به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به جستارهای شخصی درباره‌ی زندگی، عشق و تنهایی علاقه دارند.
• کسانی که با تجربه‌ی جدایی، سوگواری عاطفی یا بازسازی پس از یک رابطه درگیر بوده‌اند.
• مخاطبانی که می‌خواهند درباره‌ی عزت‌نفس، پذیرش خود و فشارهای اجتماعی بیشتر فکر کنند.
• علاقه‌مندان به متن‌هایی که از جزئیات زندگی روزمره به پرسش‌های عمیق‌تر می‌رسند.
• کسانی که از نوشته‌های تأملی با رگه‌هایی از طنز و خودکاوی لذت می‌برند.

بخشی از کتاب خبری نیست

«طبق عادت هر روز، یک ساعتی در رختخواب می‌مانم و غلت می‌زنم. عادت دارم قبل از بلند شدن از رختخواب، به زندگی‌ام فکر کنم. به اینکه دیروز و تمام گذشته‌ام برایم چطور گذشته و اینکه امروز را چطور بگذرانم. این روزها اتفاق خاصی در زندگی من وجود ندارد، و هر روز انتخاب اولم این است که در خانه ول بگردم تا وقتیکه حوصله‌ام سر برود و از خانه بزنم بیرون. این انتخاب همیشه وجود دارد و برای من که سالیان طولانی با عارضه‌ای به نام کمالگرایی زندگی کرده‌ام، این یک پیشرفت است که حالا نزدیک یک سال و نیم است که به خودم اجازه می‌دهم که اگر تمام روزم را در خانه ول بگردم هیچ اشکالی ندارد. هر کاری پیش بیاید انجام می‌دهم و هر وقت دلم بخواهد با فیلم و کتاب و پادکست و موسیقی و رقص و نوشتن و شعر گفتن، حال و هوایم را عوض می‌کنم.»