کتاب خداحافظ همینگوی

کتاب خداحافظ همینگوی (Adiós Hemingway)، نوشته لئوناردو پادورا و ترجمه مصیب قبادی، داستانی پلیسی، ادبی و پر از ارجاع‌های بینامتنی است که نشر افراز در سال ۱۴۰۳ آن را منتشر کرده است. این کتاب در مجموعه‌ی «داستان برتر جهان» قرار دارد و ماجرای کشف استخوان‌های مردی ناشناس در مزرعه‌ی ویجیا، خانه‌ی کوبایی ارنست همینگوی، را دنبال می‌کند. پادورا در این رمان، کارآگاه آشنای خود، ماریو کروز، را دوباره به صحنه برمی‌گرداند تا میان گذشته و اکنون و میان اسطوره‌ی نویسنده‌ی آمریکایی و واقعیت زندگی‌اش، رفت‌وآمد کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خداحافظ همینگوی اثر لئوناردو پادورا

کتاب خداحافظ همینگوی رمانی است که در مرز میان داستان پلیسی، رمان ادبی و بازی‌های پسامدرن حرکت می‌کند و لئوناردو پادورا در آن، بار دیگر شخصیت ستوان سابق پلیس، ماریو کروز، را به میدان می‌آورد. ماجرا از کشف اسکلت مردی ناشناس در مزرعه‌ی ویجیا، خانه‌ی کوبایی ارنست همینگوی، آغاز می‌شود؛ استخوان‌هایی که طوفانی تابستانی آن‌ها را از زیر ریشه‌ی یک درخت انبه بیرون کشیده است. پلیس رسمی تمایل دارد پرونده را سریع ببندد، اما مانوئل پلاتیوس، همکار قدیمی ماریو، او را وسوسه می‌کند که برای آخرین‌ بار وارد تحقیق شود.

لئوناردو پادورا در کتاب خداحافظ همینگوی، داستان را به دو محور اصلی تقسیم کرده است: خط اکنون که در آن ماریو کروزِ پلیس‌گریز و کتاب‌دوست در هاوانای امروز به‌دنبال هویت مقتول و نسبت او با همینگوی می‌گردد و خط گذشته که شبی خاص از زندگی ارنست همینگوی در کوبا، روابطش با اطرافیان، بیماری‌ها، وسواس‌ها و ترس‌هایش را بازسازی می‌کند.

رمان خداحافظ همینگوی در شش فصل پی‌درپی، هم به جزئیات تحقیق پلیسی، بازجویی‌ها، حفاری‌ها و گفت‌وگوهای ماریو با مدیر موزه و ماهیگیران قدیمی می‌پردازد هم به خانه‌ی ویجیا، اتاق‌ها، کتاب‌ها، تفنگ‌ها و خاطرات نویسنده سرک می‌کشد. این کتاب در عین حفظ تعلیق و کنجکاوی درباره‌ی هویت قاتل، بیش از آنکه به حل معمای جنایی محدود بماند، توجه خود را به اسطوره‌زدایی از چهره‌ی همینگوی، نقد رابطه‌ی قدرت و ستایش و نمایش دوگانگی عشق و بیزاری معطوف کرده است.

خلاصه داستان خداحافظ همینگوی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب خداحافظ همینگوی داستانی درباره‌ی برخورد یک کارآگاه خسته و بدبین با سایه‌ی سنگین اسطوره‌ای به نام ارنست همینگوی است. طوفانی در مزرعه‌ی ویجیا، خانه‌ی سابق همینگوی در هاوانا، ریشه‌ی درختی کهنسال را از جا می‌کند و اسکلت مردی ناشناس را آشکار می‌کند؛ مردی که با دو گلوله کشته شده و سال‌ها در خاک پنهان بوده است. پلیسْ ماریو کروزِ بازنشسته را فرامی‌خواند تا پیش از بایگانی پرونده، نگاهی حرفه‌ای به ماجرا بیندازد. ماریو در جریان تحقیق، هم در فضای موزه‌شده‌ی خانه‌ی همینگوی پرسه می‌زند هم با ماهیگیران، کارگران قدیمی و «همینگویی‌های کوبایی» گفت‌وگو می‌کند.

در فصل‌های موازی، رمان به شب سوم اکتبر ۱۹۵۸ برمی‌گردد و همینگوی را هنگام تنهایی، بیماری، نوشیدن و رابطه‌اش با اطرافیان نشان می‌دهد. پرسش اصلی کتاب این است که پشت چهره‌ی قهرمان ادبیات، چه انسانی ایستاده و آیا ممکن است این انسان درگیر قتلی فراموش‌شده شده باشد یا نه.

چرا باید کتاب خداحافظ همینگوی را بخوانیم؟

کتاب خداحافظ همینگوی هم‌زمان یک رمان پلیسی، پرتره‌ای از ارنست همینگوی و تأملی درباره‌ی اسطوره‌سازی ادبی است. این کتاب امکان می‌دهد تا از خلال یک معمای جنایی، به رابطه‌ی نویسنده با زندگی واقعی، سیاست، خشونت و تحسین‌کنندگانش نزدیک شویم و هم‌زمان با شخصیت ماریو کروز، کارآگاهی که می‌خواهد نویسنده شود، همراه شویم.

خواندن کتاب خداحافظ همینگوی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب خداحافظ همینگوی به علاقه‌مندان به رمان‌های پلیسی متفاوت، دوستداران ادبیات آمریکای لاتین، کسانی که درباره‌ی زندگی و آثار ارنست همینگوی کنجکاوند و خوانندگانی که از رمان‌های پر از ارجاع ادبی و بازی‌های بینامتنی لذت می‌برند، پیشنهاد می‌شود.

درباره لئوناردو پادورا

لئوناردو پادورا، نویسنده، روزنامه‌نگار و فیلمنامه‌نویس کوبایی، در ۱۰ اکتبر ۱۹۵۵ در هاوانا به دنیا آمد. او یکی از شناخته‌شده‌ترین نویسندگان معاصر آمریکای لاتین است و شهرت جهانی خود را بیش از همه مدیون مجموعه رمان‌های پلیسی «ماریو کونده» و رمان تاریخی «مردی که سگ‌ها را دوست داشت» است.

او در دانشگاه هاوانا ادبیات آمریکای لاتین خواند و فعالیت حرفه‌ای خود را در دهه‌ی ۱۹۸۰ به‌عنوان روزنامه‌نگار تحقیقی در مجله‌ی ادبی «کایمان باربودو» آغاز کرد. پادورا در ادامه به‌عنوان مقاله‌نویس، فیلمنامه‌نویس و رمان‌نویس شناخته شد. او نخستین رمانش با عنوان «تب اسب‌ها» را میان سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۴ نوشت.

در میان آثار پادورا، رمان «مردی که سگ‌ها را دوست داشت» جایگاه ویژه‌ای دارد. این رمان که حاصل بیش از پنج سال پژوهش تاریخی است، به زندگی لئون تروتسکی، انقلابی روس، و رامون مرکادر، عامل ترور او، می‌پردازد. پادورا در این اثر نشان می‌دهد که چگونه آرمان‌های انقلابی می‌توانند به نظام‌های تمامیت‌خواه و سرکوبگر تبدیل شوند. این کتاب از مهم‌ترین و بلندپروازانه‌ترین آثار ادبی او به شمار می‌رود.

آثار پادورا به زبان‌های گوناگونی از جمله فرانسوی، ایتالیایی، آلمانی، پرتغالی، یونانی و دانمارکی ترجمه شده‌اند. پادورا در نوشته‌ها و گفت‌وگوهای خود بارها به زندگی در کوبا، محدودیت‌های اجتماعی و سرنوشت نسل خود پرداخته است. او از معدود نویسندگانی است که در عین ماندن در کوبا، نگاهی انتقادی به تحولات سیاسی و اجتماعی کشورش داشته و تصویری پیچیده و انسانی از جامعه‌ی کوبا ارائه کرده است.

جدیدترین رمان او با عنوان «مرگ در شنزار» در سال ۲۰۲۵ منتشر شد. این اثر که نویسنده آن را اندوه‌بارترین رمانش توصیف کرده، روایتگر سرنوشت نسلی است که با آرمان‌های انقلاب رشد کرد، سال‌ها برای آن تلاش و فداکاری کرد، اما در پایان با فقر و ناامیدی روبه‌رو شد.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

لئوناردو پادورا تا کنون جوایز و افتخارات متعددی دریافت کرده است. مهم‌ترین آن‌ها شامل جایزه‌ی ملی ادبیات کوبا در سال ۲۰۱۲، جایزه‌ی معتبر شاهدخت آستوریاس در ادبیات در سال ۲۰۱۵، نشان شوالیه‌ی هنر و ادب فرانسه در سال ۲۰۱۳ و جایزه‌ی همت برای ادبیات پلیسی است. همچنین رمان «مردی که سگ‌ها را دوست داشت» چندین جایزه‌ی ادبی بین‌المللی را برای او به ارمغان آورد و جایگاه او را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نویسندگان جهان اسپانیایی‌زبان تثبیت کرد.

چه نسخه‌های دیگری از این کتاب در ایران منتشر شده است؟

انتشارات کتابسرای میردشتی نیز در سال ۱۴۰۴ با عنوان «بدرود، همینگوی» و با ترجمه‌ی علیرضا شفیعی‌نسب این کتاب را منتشر کرده است.

بخشی از کتاب خداحافظ همینگوی

«آب دهانش را تف کرد سپس دود را از ریه هایش خارج کرد. ته سیگار را در آب انداخت و زیر پا له‌اش کرد. آتش فروزان سیگار آن، او را به واقعیت بازگرداند و خود را دید که به دنیای دردناک زندگان بازگشته. در شگفت بود که چه چیزی او را به آنجا آورده بود، به جای خود، رو به دریا، قصد داشت به گذشته سفر کند، چیزی که هرگز به ذهنش خطور نکرده بود. آسوده خاطر بود که بسیاری از سؤالاتی که از آن لحظه از خود خواهد پرسید، بی‌پاسخ خواهند ماند. اما با خاطره‌اش از اضطراب او کاسته شد که همیشه این احساس را با پرسش‌های زیادی تجربه کرده بود که در طول زندگی او را تحت فشار قرار می‌داد تا اینکه حقیقت تلخی را پذیرفت که وادارش می‌کرد بیشتر با شک و تردید زندگی کند تا با واقعیت‌ها، و بیشتر به آن خو کند. شاید این موجب شد او کارش را در پلیس رها کند و روز به روز چیزهای کمتری را باور کند. به فکر فرو رفت و سیگار دیگری بین لب‌هایش قرار داد.»