کتاب لاک پشت ها پرواز می کنند

کتاب لاک‌ پشت‌ ها پرواز می‌ کنند، نوشته علی‌ اصغر مداحی، داستان کودکی و نوجوانی در سال‌های جنگ در محله‌ای در تبریز است که زیر سایه‌ی بمباران و آژیر قرمز نفس می‌کشد و  انتشارات سوره‌ مهر در سال ۱۴۰۴ آن را منتشر کرده است. این رمان با محوریت جواد، آمنه، تقی، یاشار و خانواده‌ی اصغر آقا، میان کوچه‌های خاکی، پشت‌بام‌ها، نانوایی، مدرسه و بیمارستان اعصاب‌وروان رفت‌وآمد می‌کند و جنگ را از زاویه‌ی شهر، خانه‌ها و حیاط‌ها نشان می‌دهد نه از خط مقدم. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب لاک پشت ها پرواز می کنند اثر علی‌ اصغر مداحی

کتاب لاک‌ پشت‌ ها پرواز می‌ کنند داستانی است که جنگ را از محله‌ای در تبریز دنبال می‌کند؛ جایی که بمب‌ها روی شهر می‌افتند، اما داستن اصلی در حیاط خانه‌ی اصغر آقا، زیر درخت توت، در صف نانوایی و کلاس‌های مدرسه شکل می‌گیرد. علی‌ اصغر مداحی در این کتاب، به‌جای تمرکز بر جبهه، به‌سراغ زندگی روزمره‌ی آدم‌هایی رفته است که «جنگشان بعد از جنگ هنوز تمام نشده است»؛ رزمنده‌ای موج‌گرفته، زنی که میان عشق و ترس گیر کرده، دختری که باید هم امتحان ریاضی بدهد هم با پدری ناآرام سر کند و پسری که هم‌زمان عاشق درس و آمنه است.

کتاب لاک‌ پشت‌ ها پرواز می‌ کنند، در ۱۰ فصل‌، با صحنه‌هایی پرجزئیات پیش می‌رود: از «بمب‌های اهدایی» و بمباران محله تا «مشت‌های آهنین» اصغر آقا و تلاش خانواده برای بردنش به بیمارستان اعصاب‌وروان رازی، از «هواپیماهای کاغذی» جواد که به‌جای بمب، فرمول‌های جذر و مشتق حمل می‌کنند تا «فرشته‌های شهادت» که در ذهن نوجوانان پرسه می‌زنند.

علی‌ اصغر مداحی در این کتاب، مدرسه، امتحان، لاک‌پشت‌های مردودی، کتاب‌فروشی پدر یاشار، شایعات کوچه، بَندچی‌ها و قره‌سیدها و بحث‌های سیاسی آقا صفر را در کنار هم نشانده است تا تصویری چندوجهی از شهری بسازد که زیر فشار جنگ، هم می‌ترسد و هم زندگی می‌کند. کتاب لاک‌ پشت‌ ها پرواز می‌ کنند با زبانی آمیخته به جزئیات فرهنگ محلی و اصطلاحات تبریزی و اشاره به عملیات‌ها، آژیرها و بیمارستان‌ها، فضایی می‌سازد که در آن مرز میان «جبهه» و «خانه» کم‌رنگ شده است و موج انفجار، سال‌ها بعد در مشت‌های آهنین و شیشه‌های شکسته‌ی نیمه‌شب، خودش را نشان می‌دهد.

خلاصه داستان لاک پشت ها پرواز می کنند

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

جواد، نوجوان تبریزی، در جنگ، با هر آژیر قرمز، به زیرزمین و پشت‌بام پناه می‌برد. بازگشت اصغر آقا از جبهه شادی کوتاهی را به کوچه می‌آورد، اما بمباران ناگهانی محله همه‌چیز را زیرورو می‌کند و اصغر آقا موج‌گرفته و ناآرام می‌شود. از اینجا به بعد، خانه‌ی او به کانون اضطراب تبدیل می‌شود؛ شیشه‌های شکسته، مشت‌های آهنین، ترس آمنه و ناتوانی منصوره خانم در حفظ تعادل خانه. در کنار این‌ها، مدرسه، امتحان‌ها، لاک‌پشت‌های مردودی، کتاب‌های قاچاقی یاشار و هواپیماهای کاغذی جواد که فرمول‌های ریاضی را برای کمک به آمنه حمل می‌کنند، لایه‌ی دیگری از داستان را می‌سازند.

کتاب لاک پشت ها پرواز می کنند هم‌زمان با پیگیری سرنوشت اصغر آقا در بیمارستان اعصاب‌وروان و تلاش اطرافیان برای نجات او، به دنیای ذهنی نوجوانان و رؤیای پرواز و شهادت نیز سرک می‌کشد.

چرا باید کتاب لاک پشت ها پرواز می کنند را بخوانیم؟

این کتاب تصویری نزدیک از اثرات جنگ بر خانواده‌ها، به‌ویژه بر کودکان و نوجوانان، ارائه کرده است؛ نه در خط مقدم، بلکه در کوچه، مدرسه و حیاط خانه. ترکیب طنز تلخ تقی و یاشار، عشق خام جواد به آمنه و فروپاشی آرام اصغر آقا خواندن این کتاب را به تجربه‌ای عاطفی و قابل‌تأمل تبدیل کرده است.

خواندن کتاب لاک پشت ها پرواز می کنند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های شهری درباره‌ی جنگ و پیامدهای آن و زندگی نوجوانان زیر سایه‌ی بمباران علاقه‌مندند. همچنین به مخاطبانی که دوست دارند فضای تبریز، لهجه‌ها و داستان‌های مدرسه‌های آن دوره را در یک رمان دنبال کنند.

بخشی از کتاب لاک پشت ها پرواز می کنند

«تقی همچون دیده‌بانی خبره خودش را روی حلبی روغن‌نباتی که عکس قو روی آن نقش بسته است، جابه‌جا می‌کند. دستانش را همچون دوربینی مقابل چشمانش قرار می‌دهد و خیابان‌های اطراف را دید می‌زند. مقرّش آنجاست. وضعیت‌قرمز را که اعلام می‌کنند، تقی به آنجا پناه می‌برد. این پناه را که عین بی‌پناهی است، تقی خودش سر زبان‌ها انداخته است. حالا سر دوربین را به‌سمت پایین، یعنی درست جایی که جواد و همه ایستاده‌اند، می‌چرخاند و داخل کوچه را نگاه می‌کند و از آن بالا، سری برایشان تکان می‌دهد. منظورش از این سر تکان دادن‌ها، یعنی اینکه فعلاً خبری برای مخابره کردن ندارد. کلاغی آرام روی میله‌های آنتن فرود می‌آید و دوباره شاخک‌های آنتن شروع می‌کنند به لرزیدن. همه بیرون ریخته‌اند. از زن‌های پابه‌سن‌گذاشته که شاید سالی یکی‌دو بار سایهٔ کوچه را نمی‌بینند، تا زنان و دختران جوانی که پاتوقشان تا غروب آفتاب کوچه است و حرفشان جنگ‌ومنگ، همه منتظرند؛ منتظر خبری که تقی قرار است مخبر آن باشد. هرازگاهی یکی‌دو زن رو به تقی می‌کنند و می‌گویند: «تقی بالا، نه‌خبر؟» و تقی که نصف بیشتر خشتکش از حلبی بیرون زده، سری بالا می‌دهد به‌نشانهٔ اینکه خبری نیست و دوباره مشغول دیده‌بانی می‌شود. حتماً بابت این کار انعام خوبی از منصوره ‌ خانم، زن اصغر آقا، خواهد گرفت.»