کتاب قانون اساسی افغانستان

«قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان» عالی‌ترین سند حقوقی در دولت افغانستان است. این قانون دارای ۱۲ فصل و ۱۶۲ ماده می‌باشد. کار بررسی و تصویب این قانون در ۲۲ آذر ۱۳۸۲ آغاز شد و در ۱۴ دی به تصویب رسید. در این قانون به دموکراسی، حقوق فردی، و انتخابات به‌خوبی توجه شده است. همچنین به‌منظور جلوگیری از کودتا، منسوبین قوای مسلح افغانستان حق اشتراک در هیچ‌یک از احزاب سیاسی را ندارند. این قانون در یک جلد که دارای ۲۸۶ صفحه می‌باشد در مطبعه دولتی به چاپ رسید. مقدمه قانون اساسی کشور افغانستان: ما مردم افغانستان: با ایمان راسخ به ذات پاک خداوند و توکل به مشیت حق تعالی و اعتقاد به دین مقدس اسلام. با درک بی‌عدالتی‌ها و نابسامانی‌های گذشته و مصائب بی‌شماری که بر کشور ما وارد آمده است. با تقدیر از فداکاری‌ها، مبارزات تاریخی، جهاد و مقاومت بر حق تمام مردم افغانستان و ارج‌گذاری به مقام والای شهدای راه آزادی کشور. با درک این که افغانستان واحد و یکپارچه به همهٔ اقوام و مردم این سرزمین تعلق دارد. با رعایت منشور ملل متحد و با احترام به اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر. به منظور تحکیم وحدت ملی و حراست از استقلال، حاکمیت ملی و تمامیت ارضی کشور. به منظور تأسیس نظام متکی بر ارادهٔ مردم و دموکراسی. به منظور ایجاد جامعهٔ مدنی عاری از ظلم، استبداد، تبعیض و خشونت و مبتنی بر قانون‌مندی، عدالت اجتماعی، حفظ کرامت و حقوق انسانی و تأمین آزادی‌ها و حقوق اساسی مردم. به منظور تقویت بنیادهای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و دفاعی کشور. به منظور تأمین زندگی مرفه و محیط زیست سالم برای همهٔ ساکنان این سرزمین. و سرانجام، به منظور تثبیت جایگاه شایستهٔ افغانستان در خانوادهٔ بین‌المللی. این قانون اساسی را مطابق به واقعیت‌های تاریخی، فرهنگی و اجتماعی کشور و مقتضیات عصر، از طریق نمایندگان منتخب خود در لویه جرگهٔ مورخ چهاردهم جدی سال یک هزار و سه صد و هشتاد و دو هجری شمسی در شهر کابل تصویب کردیم.